آدری هپبورن پیش از آنکه با فیلمهایی چون «تعطیلات رمی» و «صبحانه در تیفانی» به یکی از محبوبترین ستارههای هالیوود تبدیل شود، در نوجوانی تجربهای متفاوت و کمتر شناختهشده داشت. او در ۱۵ سالگی و در دوران اشغال هلند به دست آلمان نازی، به نهضت مقاومت پیوست و با اجرای رقص باله، انتقال پیام و کمک به خلبانان متفقین، در مبارزه با اشغالگران مشارکت کرد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در سال ۱۹۵۱، آدری هپبورن برای بازی در فیلم تعطیلات رمی (Roman Holiday)، نخستین فیلم مهم هالیوودیاش، مقابل دوربین رفت و در یک آزمون بازیگری شرکت کرد. امروزه بینندگانی که این فیلم آزمایشی را تماشا میکنند، بیش از هر چیز مجذوب جذابیت و حضور تأثیرگذار این بازیگر میشوند؛ اما بسیاری از آنها از موضوعی که هپبورن در این فیلم فاش میکند نیز شگفتزده میشوند: او در دوران نوجوانی و در جریان جنگ جهانی دوم، با نهضت مقاومت هلند همکاری داشته است.
هپبورن در سال ۱۹۴۴، همزمان با تحصیل در مدرسه باله، به همراه مادرش در شهر آرنهم هلند زندگی میکرد؛ شهری که تحت اشغال آلمان نازی بود. با ادامه جنگ، نیروهای آلمانی برای تضعیف مردم هلند، ازجمله ارسال محمولههای مواد غذایی به این کشور جلوگیری کردند. در همین دوران، هپبورن که ۱۵ سال داشت و بهشدت از سوءتغذیه رنج میبرد، با اجرای رقص باله برای شبکه زیرزمینی مقاومت هلند پول جمعآوری میکرد. این شبکه از گروههای مختلف مقاومت تشکیل شده بود که علیه اشغال هلند به دست نازیها فعالیت میکردند و دست به اقدامات خرابکارانه میزدند.
در جریان آزمون بازیگری، از او پرسیدند: «آلمانیها چه؟ آنها در برابر این کار چه واکنشی نشان میدادند؟»
هپبورن با لبخندی زیرکانه پاسخ داد: «آنها از این موضوع خبر نداشتند.»
فعالیتهای آدری هپبورن برای نهضت مقاومت هلند
نقش آدری هپبورن در جنگ جهانی دوم، آن هم در سنی بسیار پایین، همچنان پس از مرگش در سال ۱۹۹۳ مایه کنجکاوی و حتی بحثبرانگیز است. رابرت ماتزن، نویسنده کتاب دختر هلندی: آدری هپبورن و جنگ جهانی دوم (Dutch Girl: Audrey Hepburn and World War II)، معتقد است سن کم هپبورن در دوران جنگ، به سلاح پنهان او تبدیل شده بود.
ماتزن میگوید: «زندگینامهنویسان عموما پیشداوریای دارند مبنی بر اینکه وقتی کسی کودک است، نمیتوان او را جدی گرفت. تصور میکنند کودکان نمیتوانند تجربههای جدی داشته باشند یا به عنوان عضوی از نهضت مقاومت، مسئولیت جان دیگران را برعهده بگیرند؛ چون هنوز بچهاند. اما هلندیها این موضوع را میدانستند.»
نهضت مقاومت هلند به رهبری هندریک ویسر ت هوفت، پزشک شهر آرنهم، از همین تصور رایج به سود خود استفاده میکرد. آلمانیها احتمال نمیدادند که کودکان بتوانند به شکلی برای آنها تهدیدآمیز باشند. هپبورن همانقدر که در اجرای هنری توانمند بود، در مبارزه برای آزادی نیز شجاعت نشان میداد. برای نمونه، او به خلبانان متفقین که هواپیماهایشان هنگام پرواز بر فراز هلند، در مسیر رفتوآمد به آلمان، هدف قرار گرفته و سقوط کرده بود، کمک میکرد.
هپبورن همچنین در انتقال مواد غذایی و رساندن پیامها مشارکت داشت؛ پیامهایی که ازجمله شامل هشدار درباره جابهجایی نیروهای آلمانی و معرفی مسیرهای امن برای دور ماندن از آنها بود. او که در انگلستان تحصیل کرده بود، از تسلطش به زبان انگلیسی برای برقراری ارتباط با خلبانان بریتانیایی و آمریکایی نیازمند کمک استفاده میکرد. پولی هم که از طریق اجرای رقص جمعآوری میکرد، صرف کمک به ۶۰۰ یهودی پناهگرفته در شهر وِلف (Velp) میشد.
هپبورن تمام این فعالیتها را در شرایطی انجام میداد که جنگ در هلند هر روز خونینتر میشد. ازجمله رویدادهای آن دوران، نبرد آرنهم در سال ۱۹۴۴ بود؛ همان سالی که هپبورن به نهضت مقاومت پیوست. زمستان گرسنگی نیز از راه رسید؛ دورهای که محاصره و محاصره اقتصادی آلمان باعث قحطی گسترده در هلند شد. ماتزن اضافه میکند که در پی همین قحطی، هپبورن به ورم شدید و خطرناک پاها (ادم) دچار شد که جانش را تهدید میکرد.
تحمل تمام این دشواریها و به خطر انداختن جان خود در هر یک از این مأموریتها، بخشی از عواملی بود که هپبورن را به شخصیتی کمنظیر تبدیل کرد. با این حال، هالیوود ظاهراً بیش از آنکه به تجربههای او در نهضت مقاومت توجه کند، به دنبال بهرهبرداری از جذابیت، زیبایی و سبک پوشش منحصربهفردش بود.
اوجگیری آدری هپبورن و تبدیل شدن به ستاره سینما
به گفته لیوی ادمونسون، پژوهشگر مطالعات رسانه در دانشگاه ایالتی جورجیا، پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵، صنعت سینما به دنبال پرداختن به موضوعات شادتر بود. در آن دوران، تلاشی برای فاصله گرفتن از فیلمهای مرتبط با جنگ جهانی دوم، مانند خانم مینیور (Mrs. Miniver) و بهترین سالهای زندگی ما (The Best Years of Our Lives)، و جایگزین کردن آنها با تصاویر دلپذیرتر و رؤیاییتر از زندگی جریان داشت.
هپبورن پس از اکران فیلم تعطیلات رمی (Roman Holiday) در سال ۱۹۵۳، بهسرعت به ستارهای بینالمللی تبدیل شد. او در این فیلم نقش شاهزادهای را بازی میکرد که همراه با بازیگر مقابلش، گرگوری پک، از مسئولیتهای درباری خود میگریزد. در فیلمهای موفق بعدی، ازجمله سابرینا (Sabrina) و صبحانه در تیفانی (Breakfast at Tiffany’s)، هپبورن در قالب شخصیتی شبیه سیندرلا به مخاطبان معرفی شد.
فعالیتهای بشردوستانه آدری هپبورن
تجربههای هپبورن در دوران جنگ جهانی دوم بخشی از پیشینهای بود که هنگام ورودش به هالیوود مطرح شد، اما در آن زمان چندان مورد توجه رسانهها قرار نگرفت. با این حال، فعالیتهای او در نهضت مقاومت، زمینهای فراهم کرد تا بعدها به عنوان سفیر حسننیت صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) فعالیت کند و از حقوق کودکان دفاع کند.
ماتزن میگوید: «وقتی از نبردی مانند نبرد آرنهم جان سالم به در میبرید؛ نبردی که در جریان آن نیروهای آلمانی از محله محل زندگی شما به عنوان منطقه استقرار و آمادهسازی عملیات استفاده میکنند، و بعد وارد آرنهم میشوید و میبینید مرکز شهر به دست آلمانیها ویران و با خاک یکسان شده است، چنین تجربهای شما را مقاومتر میکند.»
همکاری هپبورن با یونیسف کاملا قابل درک بود؛ زیرا او میدانست کودکی در میانه منطقه جنگی چه معنایی دارد. او از سال ۱۹۸۸، یعنی دو دهه پس از کنارهگیری از هالیوود و پس از آنکه دو پسرش را بزرگ کرد، باقی عمر خود را وقف کمک به کودکان در برخی از جنگزدهترین کشورهای جهان کرد. ازجمله این کشورها میتوان به اتیوپی، ویتنام، بنگلادش و سومالی اشاره کرد.
با این حال، حتی در شرایطی که رسانهها سفرهای خستگیناپذیر هپبورن را برای جلب توجه جهانی به نیازهای اساسی کودکان، ازجمله دسترسی به آب و غذا، دنبال میکردند، برخی روزنامهنگاران همچنان از تغییر مسیر زندگی او و فاصله گرفتنش از دنیای هالیوود شگفتزده بودند. برای مثال، باربارا والترز در سال ۱۹۸۹، نخستین مصاحبه خود با هپبورن را با این جمله آغاز کرد که سالها برای گفتوگوی حضوری با این ستاره تلاش کرده و از اینکه او «چقدر سرحال و فوقالعاده به نظر میرسد» بهشدت متعجب است.
هپبورن ۶۰ ساله در آن زمان، که سالها پیش با نمایش تصویری از زنانگی جوان و ستارهای درخشان، تماشاگران را مجذوب خود کرده بود، بهخوبی میدانست چگونه از شهرتش برای تغییر مسیر گفتوگوها و جلب توجه به فعالیتهای بشردوستانهاش استفاده کند. او همین جذابیت را زمانی نیز به کار گرفت که در برابر کنگره آمریکا سخنرانی کرد و گفت که خود یکی از «آن کودکانی بود که در اروپای جنگزده زندگی میکردند و از کمکهای یونیسف بهرهمند شدند».
ادمونسون میگوید: «فکر میکنم از همینجا کمکم قطعات پازل کنار هم قرار میگیرند و درمییابیم که او از همان ابتدا یک فعال اجتماعی بود. البته او یک ستاره سینما هم بود؛ بازیگری را دوست داشت و به کارش عشق میورزید، اما فعالیتهای بشردوستانه تقریبا هدف نهایی او در تمام طول زندگیاش بود.»
منبع: خبرآنلاین

