به گزارش جام جم آنلاین؛ نیویورکتایمز در راستای همین فرضیه تلاش میکند با کمک کارشناسان، برای دکمهای که ساخته، کتوشلواری بدوزد و پوششی برای حملات احتمالی آمریکا و رژیم صهیونیستی به زیرساختهای غیرنظامی ایران فراهم کند؛ مبادا این کشورها به ارتکاب جنایات جنگی متهم شوند.
روایتسازی برای حمله نیویورکتایمز در گزارش تحلیلی خود تنها به موضوع سدسازی در ایران اکتفا نمیکند و سراغ پناهگاههای ملی حیاتوحش نیز میرود و پرونده قدیمی جاسوسی کشورهای بیگانه را باز میکند؛ پروندهای که در آن افرادی در پوشش فعالان حیاتوحش تلاش داشتند مکانهای امنیتی را شناسایی و مکانیابی کنند و در نهایت در تور اطلاعاتی ایران گرفتار شدند.
این گزارش شاید در نگاه نخست با هدف تأثیرگذاری بر مخاطبان آمریکایی و اروپایی منتشر شده باشد یا صرفا گزارشی مبتنی بر برخی نشانهها و گمانهزنیها به نظر برسد، اما چنین گزارشهایی لایههای پنهانی دارند که باید به آنها توجه کرد و واکنش متناسبی نیز در برابرشان داشت.
قالیباف: منطق دوگانهسازی را به خودشان برمیگردانیم در همین زمینه، محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس و مذاکرهکننده ارشد جمهوری اسلامی ایران، با انتشار پستی در توییتر نوشت: «با هدف زمینهچینی برای دور بعدی حملات به زیرساختهای غیرنظامی، کارشناسان آنها به نیویورکتایمز میگویند: سدهای نزدیک به سایتهای موشکی ایران، کاربری دوگانه (نظامی-غیرنظامی) دارند. بسیار خب، قانون جدید: هر سد، بندر یا نیروگاهی که در نزدیکی یک پایگاه آمریکایی یا اسرائیلی قرار دارد، دارای کاربری دوگانه است. ما فقط منطق خودتان را به همان شکل و بدون دخل و تصرف به کار میبریم.»
کاوه مدنی: حدس و گمان، مدرک نیست در کنار این توییت، کاوه مدنی که نیویورکتایمز نیز در گزارش خود به اظهارات او استناد کرده بود، در واکنش به این گزارش در توییتر نوشت:
«#کمتر_مزخرف_بگوییم
حدس و گمان، مدرک نیست. نزدیکی جغرافیایی دو متغیر، دلیلی بر وجود رابطه علت و معلولی (بین آنها) نیست. حتی کسانی که به ایران حمله کردند، چنین ادعاهایی درباره ارتباط سدها با موشکها مطرح نکردهاند! این روایت تقلیلگرایانه و جنجالآفرین، مصداق روزنامهنگاری غیرمسئولانه است که میتواند پیامدهای خطرناکی برای زیرساختهای غیرنظامی آب داشته باشد.»
رسانهها؛ حلقه تکمیلکننده توجیه حملات نظامی باید توجه داشت که اینگونه گزارشها در عالم رسانه و تأثیرگذاری بر افکار عمومی مسبوق به سابقه هستند. معمولا این مقامهای نظامی هستند که درباره یک مکان غیرنظامی اظهارنظر میکنند و رسانهها نیز با بازتاب گسترده این اظهارات، به نوعی برای حمله به مکانهای غیرنظامی مشروعیتسازی میکنند. نمونههای متعددی از این الگو را میتوان در تجاوزات نظامی رژیم صهیونیستی به غزه و لبنان مشاهده کرد.
از بیمارستان الشفا تا توجیه حمله به زیرساختهای غیرنظامی بهعنوان مثال، بیمارستان الشفا بزرگترین مرکز درمانی غزه بود و هزاران بیمار، مجروح، کادر درمان و آواره در آن حضور داشتند.
پیش از ورود نیروهای اسرائیلی به این بیمارستان، مقامهای نظامی این رژیم ادعا کردند که حماس از این مجموعه بهعنوان مرکز فرماندهی و کنترل عملیات نظامی استفاده میکند و در زیر آن شبکهای از تونلهای نظامی وجود دارد. این ادعاها در نشستهای خبری ارتش اسرائیل مطرح شد و بهطور گسترده در رسانههای بینالمللی بازتاب پیدا کرد. ارتش اسرائیل حتی نقشههایی از ساختمانهای بیمارستان و مسیرهای ادعایی تونلها منتشر کرد.
پس از انجام این تجاوز، روزنامه واشنگتنپست با بررسی تصاویر ماهوارهای، ویدئوها و مستندات منتشرشده از سوی ارتش اسرائیل اعلام کرد شواهد علنی ارائهشده، ادعای وجود یک مرکز فرماندهی و کنترل گسترده حماس در زیر بیمارستان را اثبات نمیکند. کمیسیون مستقل تحقیق سازمان ملل نیز در گزارش خود در سپتامبر ۲۰۲۴ اعلام کرد که نتوانسته است ادعاهای اسرائیل درباره استفاده نظامی از بیمارستانهای مورد بررسی را مستقلا تأیید کند.
بمباران رسانه دولتی صربستان با ادعای کاربری نظامی نمونه دیگر این رویکرد را میتوان در جریان جنگ کوزوو مشاهده کرد؛ زمانی که ناتو ساختمان رادیو و تلویزیون دولتی صربستان را بمباران کرد. در این حمله، ۱۶ نفر از کارکنان غیرنظامی این مجموعه کشته و ۱۶ نفر دیگر زخمی شدند.
ناتو برای توجیه این حمله اعلام کرد که این مجموعه بخشی از شبکه ارتباطات و فرماندهی نظامی صربستان است و از آن برای پشتیبانی ارتباطی نیروهای نظامی و پلیس استفاده میشود.
در کنار این استدلال، مقامهای ناتو بر نقش تبلیغاتی رسانه دولتی صربستان نیز تأکید داشتند و آن را بخشی از دستگاه تبلیغاتی حکومت اسلوبودان میلوشویچ معرفی میکردند. در واقع، استدلال مطرحشده این بود که رسانه دولتی صرفا یک مرکز اطلاعرسانی نیست، بلکه در خدمت حفظ ساختار قدرت و پیشبرد جنگ قرار دارد.
الگوی تکرارشونده جنگ رسانهای به عبارت دیگر، در این نوع عملیاتهای رسانهای، ابتدا یک مقام نظامی یا امنیتی اعلام میکند که یک بیمارستان، مدرسه، مرکز رسانهای یا زیرساخت عمومی در خدمت نیروهای نظامی قرار دارد. در مرحله دوم، رسانهها نقشهها، تصاویر، اظهارات مقامها و تحلیل کارشناسان را منتشر میکنند و مکان موردنظر در چارچوب یک تهدید نظامی بازتعریف میشود. در مرحله سوم، مکان موردنظر هدف حمله، محاصره، اشغال یا عملیات نظامی قرار میگیرد. در نهایت نیز در صورت اعتراض افکار عمومی، همان ادعای استفاده نظامی برای دفاع از عملیات و پاسخ به انتقادها تکرار میشود.
منبع: جام جم آنلاین



