قاعده قرآنی «نفی سبیل» از پایههای شکلگیری تمدن نوین اسلامی و گام پنجم از مراحل پنجگانه تحقق اهداف انقلاب اسلامی است. ایران تنها کشور در جهان اسلام است که قاعده نفی سبیل را در عمل اجرا کرده و مطلقاً زیر سلطه کافران نرفته است. بر اساس این قاعده، تمدنی که بر عزت و اراده ملتهای مسلمان استوار شود، نمیتواند در امنیت، اقتصاد، سیاست و فرهنگ به کافران و قدرتهایی وابسته بماند که منافع خود را بر سرنوشت دیگران تحمیل میکنند. هراس نظام سلطه از ایران فقط به مقاومت، استقلال، تابآوری همهجانبه و قدرت دفاعی آن مربوط نیست؛
نگرانی اصلی استکبار از کشوری است که نفی سبیل را به تجربه موفق حکمرانی و الگویی برای ظلمستیزی و مقابله با سلطهگران تبدیل کرده و الهامبخش جنبش بیداری ملتهای مسلمان شده است. جلوگیری از سرایت تجربه ایران به جهان اسلام و ممانعت از شکلگیری قاعده نفی سبیل در کشورهای مسلمان، علت اصلی قشونکشی بزرگترین ائتلاف نظامی، اقتصادی، امنیتی و رسانهای جهان در غرب آسیا است. قاعده نفی سبیل یعنی هیچ قدرت غیرمسلمان نباید بر اراده و سرنوشت جامعه مسلمان مسلط شود.
آیه «وَلَنْ یجْعَلَ اللَّهُ لِلْکافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلًا» نه به معنای انزوا و قطع رابطه با جهان، بلکه مرز میان تعامل از موضع انتخاب و رابطه از موضع اجبار است. کشور مستقل میتواند و باید با سایر کشورها تعامل و همکاری کند، اما حق تصمیمگیری درباره منافع حیاتی خود را نباید به کافران واگذار کند. انقلاب اسلامی ایران این قاعده را از ساحت اندیشه به میدان عمل آورده است.
کشوری که پیش از انقلاب در نظم امنیتی امریکا در منطقه تعریف شده و کمترین نشانه استقلال هم در اداره ایران دیده نمیشد، با وقوع انقلاب اسلامی اعلام کرد درباره سرنوشت خود از هیچ قدرتی اجازه نمیگیرد. نیم قرن تلاش دشمنان برای به زانو درآوردن ایران تمدنی، از جنگ تحمیلی هشتساله تا کودتاها، تحریمها و تهدیدها، و از فشارهای سیاسی و فناورانه تا انواع فتنههای تجزیهطلبان و جنگ رسانهای، همه و همه هزینه تحقق قاعده نفی سبیل است؛
و حالا که جمهوری اسلامی ایران به گفته رسانههای نظام سلطه به عنوان چهارمین قدرت جهانی همه هیمنه نظام سلطه را درهم شکسته، این پرسش پیش روی ملتهای مسلمان است که اگر ایران توانسته زیر فشار، حق انتخاب خود را حفظ کرده و پیروز میدان نبرد باشد، چرا دیگر ملتهای مسلمان نتوانند؟اینجاست که نفی سبیل با تمدن نوین اسلامی پیوند میخورد. تمدن، صرفاً مجموعهای از دولتها یا نمادهای دینی نیست؛ نظمی از دانش، اقتصاد، قدرت، فرهنگ و مناسبات سیاسی است که بتواند بر پای خود بایستد و مسیر آینده را تعیین و تضمین کند.
جهان اسلام تا زمانی که امنیتش را از بیگانگان بخرد، اقتصادش را به امتیازهای تحمیلی گره بزند و در فناوری و تصمیمهای راهبردی تابع دستورات سلطهگران بماند، از ظرفیت تمدنی خود فاصله دارد. نفی سبیل، «شرط رهایی از وابستگی»، «مقدمه همافزایی ملتهای مسلمان»، «پایان قیمومیت نظام سلطه» و «پیششرط تحقق تمدن نوین اسلامی» است.
و، اما اینک رسالت جمهوری اسلامی این است که الگوی نفی سبیل را در قاب تابآوری جامع و استقلال در تمامی حوزهها و عرصههای فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی به نمایش بگذارد و در درون حاکمیت دولت اسلامی، با عدالتخواهی، مبارزه با فساد، رانت، تبعیض، قاچاق و… امنیت، آرامش و رفاه را بر سر سفره مردم بیاورد. الگوی ایران، زمانی الهامبخشتر میشود که نشان دهد استقلال، نه فقط امکان ایستادگی، که توان ساختن جامعهای پیشرفته و عادلانه را نیز فراهم میکند. رسالت ایران اسلامی، پاسداری از استقلال و ارتقای آن به الگویی از پیشرفت و عدالت است؛
الگویی که ملتهای مسلمان را به توان تاریخی خود امیدوار کند. اگر نفی سبیل در ایران به تجربهای پایدار و در جهان اسلام به ارادهای مشترک تبدیل شود، مناسبات سلطه با بحرانی عمیق روبهرو خواهد شد: ملتهایی که دیگر سرنوشت خود را به مستکبران نمیسپارند. آن روز، سخن فقط از استقلال ایران نیست؛ از تحقق یکی از بنیادیترین شرطهای تولد تمدنی است که جهان اسلام بتواند با هویت، قدرت و اراده خود در جهان حضور یابد. هراس نظام سلطه از همین افق است: ایرانی که تنها نمیماند، بلکه راهی میگشاید تا دیگر ملتها نیز بتوانند در آن قدم بگذارند.
منبع: جوان آنلاین



