رفتن به محتوای اصلی
ورزشجماران16 دقیقه مطالعه

حقه بازترین فوتبالیست تاریخ چه کسی بود؟

ورزشی جماران، کارلوس کایزر چیزی داشت که میلیون ها فوتبالیست مشتاق، آرزویش را دارند: ارتباط با قهرمان جهان های برزیلی، قرارداد با باشگاه های مطرح و سبک زندگی پر از مهمانی، زنان و سلبریتی های فوتبال. نام او در روزنامه ها ظاهر شد، شبکه های تلویزیونی با او مصاحبه…

حقه بازترین فوتبالیست تاریخ چه کسی بود؟

ورزشی جماران، کارلوس کایزر چیزی داشت که میلیون ها فوتبالیست مشتاق، آرزویش را دارند: ارتباط با قهرمان جهان های برزیلی، قرارداد با باشگاه های مطرح و سبک زندگی پر از مهمانی، زنان و سلبریتی های فوتبال. نام او در روزنامه ها ظاهر شد، شبکه های تلویزیونی با او مصاحبه کردند و باشگاه ها او را به عنوان یک مهاجم گلزن معرفی کردند. تنها یک مشکل عمده وجود داشت: زمانی که کسی واقعا می خواست بازی اش را ببیند. در طول دو دهه، بازیکن برزیلی بدون اینکه بتواند موفقیت برجسته ای در زمین فوتبال از خود نشان دهد در فوتبال حرفه ای حضور داشت.

به نوشته تریبونا، با این حال داستان نسبت به آن چیزی که در ابتدا به نظر می رسید دیوانه وار تر بود چون کایزر تنها مربیان و روسای باشگاه را فریب نداد بلکه کمی بعد توانست روزنامه نگاران و فیلمسازان را با داستان هایی تخیلی از دوران ورزشی اش گول بزند. چگونه می توانید با تیم هایی همچون فلامنگو، بوتافوگو و واسکوداگاما قرارداد امضا کنید در حالی که حتی بلد نیستید فوتبال بازی کنید؟ کارلوس انریکه راپوسو، معروف به کارلوس کایزر در ریودوژانیرو بزرگ شد. از نوجوانی در بوتافوگو و فلامنگو تمرین کرد.

هیکل ورزشکاری داشت، روی فرم بود و در ظاهر مهارت های اولیه فوتبال را به اندازه کافی داشت. مشکل اینجا بود که او برای فوتبال بازی کردن اشتیاق نداشت. تنها زندگی فوتبالیست ها، توجه و فرصت هایی که این حرفه ایجاد می کرد را دوست داشت و فشار روزانه برای ارائه، رقابت و مسابقات، برایش جذابیت کمی داشتند. قیصر کمی بعد در یک مصاحبه گفت که می خواهد فوتبالیست شود اما دوست ندارد فوتبال بازی کند. بر اساس چندین گزارش، دوران ورزشی او حول باشگاه های بزرگ شهر ریودوژانیرو گذشت: فلامنگو، بوتافوگو، فلومیننزه و واسکوداگاما. بانگو و آمه‌ریکا نیز در میانشان بودند.

علاوه بر این در مقاطعی، او خود را به مکزیک، فرانسه، آرژانتین و آمریکا مرتبط کرد‌. با این حال نباید آن را یک دوران حرفه ای عادی ۲۰ ساله با حضور معمول تصور کرد. تخصص کایزر حضور کوتاه مدت در تیم ها بود که اغلب تنها چند ماه می‌شد. او در سال ۲۰۱۱ به نشریه برزیلی گلوبو گفت که اغلب قراردادهای آزمایشی سه ماهه امضا می کرد. طبق گفته خودش، او به خاطر این قراردادها پاداش دریافت می کرد. قبل از اینکه مسئولین باشگاه بتوانند توانایی های واقعی اش را بسنجند، در خیلی از موارد حضور او در باشگاه به پایان می رسید. مزیت تعیین کننده اش داشتن شبکه ای از ارتباطات فوق العاده بود.

کایزر دوست بازیکنان مشهوری همچون رناتو گائوچو، روماریو، ریکاردو روچا، ببتو و کارلوس آلبرتو تورس بود. در دورانی که اینترنت وجود نداشت، آمار عملکرد بازیکنان در دسترس همه نبود و ویدئو بازی ها به آسانی در دسترس نبود، توصیه های شخصی می توانستند تاثیر قابل توجهی داشته باشند. اگر یک بازیکن با تجربه همراه خودش بازیکنی که فرضا مستعد بود را می آورد، باشگاه نیازی نمی دید تمام دوران ورزشی اش را بررسی کند.

به خصوص برای قراردادهای کوتاه مدت، یک رابط خوب می توانست مهم تر از سابقه بازیکن باشد.‌ کایزر بهتر از خیلی از حرفه ای های واقعی می دانست چگونه این نوع روابط را حفظ کند. بهترین موقعیت برای او اتاق درمان بود با این حال امضای قرارداد تنها نخستین بخش مشکل بود. در برخی مواقع کایزر باید تمرین می کرد. راه‌حل محبوبش خیلی ساده بود: بهانه می آورد که هنوز روی فرم نیست و ابتدا تمرکزش را روی دویدن می گذاشت و کار فیزیکی. در این موارد می توانست ریتم داشته باشد. مشکلاتش زمانی شروع می شدند که توپ وسط می آمد.‌ سپس مهاجم فرضی ناگهان مصدوم می شد.

کایزر در مصاحبه ها توضیح داد که در تمرینات خود را به زمین می انداخت، تمارض می کرد که عضله اش کشیده شده یا همسترینگش درد می کند. با یک آسیب دیدگی عضلانی فرضی می توانست چند هفته بازی نکند. امروزه، تست های پزشکی داستان هایی از این دست را بسیار دشوارتر می کنند. با این حال در دهه ۱۹۸۰، قابلیت های تشخیصی و دسترسی به تصویر برداری مدرن خیلی محدودتر بود. کایزر از این شرایط بیشترین بهره را برد. او همچنین فاش کرد که با هم تیمی هایش توافق می کرد در تمرینات با قدرت به او حمله کنند. سپس، می توانست یک مصدومیت قانع کننده تر برای خود بتراشد.

گائوچو به گلوبو گفت که با کایزر چنین توافق هایی داشته است. در صورتی که بهانه‌ ها دیگر قانع‌کننده نبودند، ادعا می‌کرد که یک دوست دندانپزشک دارد که می‌تواند گواهی دهد مشکلات سلامتی دارد. آن اجازه می داد بیشتر قراردادش را در دوران نقاهت، تمرین دویدن و گفت و گو سپری کند بدون این که به شکل جدی مهارت های فوتبالی اش را نشان دهد. البته این کار همیشه جواب نمی داد. در نهایت مدیران باشگاه متوجه می شدند که ستاره فرضی شان قادر به بازی کردن نیست. با این حال در آن زمان اغلب کایزر در مسیر باشگاه جدیدی بود.

طنز ماجرا این بود: هر چه بیشتر باشگاه عوض می‌کرد، رزومه‌اش چشمگیرتر به نظر می‌رسید. برای کارفرمای جدید، دوره‌های قبلی او تجربه‌های ارزشمندی به نظر می‌رسید. این واقعیت که او به ندرت در آنجا بازی کرده بود، به راحتی قابل اثبات نبود. یک تلفن اسباب بازی، پیشنهادهای ساختگی و بریده های روزنامه درباره گل های دیگر بازیکنان کایزر تنها به آسیب دیدگی ها وابسته نبود. همچنین یک چهره عمومی برای خود ساخت تا توانایی هایش را تایید کند. در اوایل سال های ۹۰، او در بوتافوگو با یک نماد جایگاه اجتماعی که در آن زمان خارق العاده بود، توجهات را به خود جلب کرد: یک تلفن همراه بزرگ.

در آن زمان موبایل خیلی گران بود و اصلا رواج نداشت. اگر کسی از آن داشت و تلفنش مدام زنگ می خورد به طور خودکار فرد مهمی به نظر می رسید. کایزر وانمود می کرد که با باشگاه های علاقه‌مند و مدیر برنامه های خارجی در حال مکالمه است. اجازه می داد که هم تیمی هایش پیشنهادهایی که دریافت می کرد را گوش کنند اما ترجیح می داد در بوتافوگو بماند. با این حال این مکالمات در واقع وجود نداشتند. رونالدو تورس که مربی بدنساز بود متوجه شد مشکلی وجود دارد. زمانی که تلفن همراه را از نزدیک بررسی کرد متوجه شد آن یک موبایل اسباب بازی است.

کایزر صرفا وانمود می کرد در حال مذاکره با باشگاه های دیگر است. روش دیگر حتی پیچیده تر بود. بازیکن برزیلی بریده های روزنامه ها را درباره فوتبالیست هایی با نام مشابه جمع آوری می کرد. در سال های ۸۰، بازیکنان زیادی با نام های کارلوس انریکه یا انریکه وجود داشتند. برای کایزر فرصت ایده‌الی بود که اعتبار دستاوردهای دیگران را از آن خود کند. برای مثال در سال ۱۹۸۵، یک بازیکن جوان برزیلی به نام انریکه گل پیروزی در فینال جام جهانی زیر ۲۰ سال برابر اسپانیا را به ثمر رساند. سپس، کایزر آن را به عنوان یکی از موفقیت های خود معرفی کرد.

همچنین از تصاویر انریکه دیگری که برای واسکو داگاما برابر فلامنگو در سال ۱۹۸۷ گلزنی کرد، استفاده کرد تا گل های فرضی اش را نشان دهد‌. در نوار ویدیویی که تصویرش تار بود و بازیکنی با هیکل مشابه و موهای بلند را نشان می‌داد، تشخیص این فریب برای دیگران دشوار بود. حتی نامزد سابق کایزر پس از این که ویدئو بازی کردنش را دید قانع شد که بازیکن برزیلی یک گل فوق العاده مقابل فلامنگو به ثمر رسانده است. با این حال نکته کلیدی فقط این نبود که اطلاعات را جعل می کرد بلکه می دانست چگونه آن را منتشر کند.

کایزر با روزنامه نگاران ارتباط خوبی داشت، به آن ها دسترسی ارتباط با بازیکنان مشهور را می داد و گاهی اوقات به آن ها کیت هدیه می داد. در عوض، توجه دریافت می کرد و در گزارش هایی که از او منتشر می شد به ندرت استعداد ادعایی او زیر سوال می رفت. زمانی که به بانگو رفت، یک روزنامه نگار نوشت: "بانگو اکنون پادشاه خود را دارد: کارلوس کایزر." آن دقیقا چیزی بود که نیاز داشت. چنین تیتری به یک مدرک برای امضای قرارداد بعدی تبدیل می شد اگرچه ممکن است اساس آن فقط شامل داستان‌هایی باشد که خود کایزر پخش کرده بود.

زمانی که یک مالک باشگاه به شدت مشتاق دیدن بازی اش بود، کایزر یک راه‌حل کاملا جدید ابداع می کرد احتمالا معروف ترین اپیزود دوران ورزشی اش در بانگو دیده شد. باشگاه برزیلی در آن زمان زیر نظر کاستور دِ آندراده، یک تاجر قدرتمند و متصدی قمار غیرقانونی بود. دِ آندراده یک چهره ترسناک در ریو بود. ناامید کردن کسی همچون او می توانست کاملا به یک اتفاق ناخوشایند تبدیل شود. کایزر توانست دل او را هم به دست آورد. او خوش گذران بود، بازیکنان مشهور را می شناخت و برای تفریحات شبانه با آن ها ارتباط برقرار می کرد.

با این حال یک بار کاستور می خواست بازی مهاجم جدید تیمش را ببیند. طبق گفته کایزر، رییس باشگاه اصرار کرد او را در ترکیب برای یک بازی قرار دهند. سرمربی در ابتدا به کایزر اطمینان داد که تنها قرار است روی نیمکت باشد. با این حال بانگو با دو گل عقب افتاد و کاستور از طریق رادیو خواستار حضور کایزر در زمین شد. برای کایزر آن بدترین زمان ممکن بود. او نمی توانست درخواست مالک قدرتمند باشگاه را رد کند. در عین حال اگر بازی می کرد ممکن بود تمام تاریخ دوران ورزشی اش را به خطر بیندازد. به همین خاطر گزینه سوم را انتخاب کرد.

در حالی که گرم می کرد از روی مانع پرید و شروع به دعوا با هواداران حریف کرد. قبل از اینکه بتواند وارد زمین شود، اخراج شد. حداقل این قضیه بدون مشکل ورزشی حل شد.‌ با این حال، پس از بازی، کایزر باید نزد کاستور حاضر می شد. رییس باشگاه عصبانی بود. بنابراین کایزر توضیح داد که هواداران داشتند به مالک باشگاه توهین می کردند.‌ برای او، کاستور مانند یک پدر بود و به همین خاطر او می بایست از شرافتش دفاع می کرد. طبق گفته کایزر، این توضیح رییس باشگاه را تا جایی تحت تاثیر قرار داد که قراردادش را با شرایط بهتر تمدید کرد. این صحنه با جزئیات کامل توصیف نشده است.

با این حال، این قضیه توسط افراد زیادی که در جامعه فوتبال آن زمان حضور داشتند بازگو شده است. بانگو نیز بعدا اعلام کرد کایزر واقعا تحت قرارداد بوده است. اگر اتفاق واقعا به این شکل رخ داده باشد، احتمالا یکی از باورنکردنی ترین اخراج های تاریخ فوتبال بوده است: یک بازیکن به این خاطر اخراج شد که نمی خواست وارد زمین شود. چرا هم تیمی هایش به سادگی این حقه را افشا نکردند؟ شاید این جالب ترین سوال تمام تاریخ باشد. به این خاطر که کایزر به هیچ وجه یک شیاد تنها نبود که همیشه مجبور به پنهان شدن باشد. ظاهرا بسیاری از هم تیمی هایش خیلی خوب می‌دانستند که او چه کار می‌کند.

برخی از آن ها حتی او را حمایت می کردند. روچا، قهرمان جهان در سال ۱۹۹۴، با گفتن اینکه کایزر حتی کارت بازی بلد نیست، شوخی کرد و گفت که مشکل اصلی او همیشه فوتبال بوده است. گائوچو کلک های او را برای آسیب دیدگی ها می دانست.‌ دیگر هم تیمی های سابقش بیش از هر چیز به یاد داشتند که کایزر در رختکن چقدر سرگرم کننده بوده است. او مهمانی می گرفت، کلوپ های شبانه محبوب را می شناخت، سخنرانی می کرد و جو خوبی ایجاد می کرد. برای بازیکنانی که هفته ها در اردوها و هتل ها بودند، یک دوست این چنینی می توانست مفید باشد.

برای مثال کایزر توضیح داد که قبل از سفر تیم، در آپارتمانی نزدیک هتل مهمانی می گرفت و به همین خاطر نیازی نبود بازیکنان به صورت رسمی از محل اقامت خود خارج شوند تا شب ها یکدیگر را ببینند. این داستان را کایزر تعریف کرده است و نمی‌توان آن را در هر مورد ادعایی تایید کرد اما نشان می‌دهد که او چگونه به نقش خود نگاه می‌کرد: او چیزهایی ارائه می‌داد که ارتباط چندانی با فوتبال نداشتند اما در یک تیم تقاضای زیادی برای آن ها وجود داشت. الکساندر تورس، بازیکن بازنشسته او را مانند کسی توصیف کرد که می تواند به فضا شور و نشاط ببخشد و الهام بخش دیگران باشد.

آن بخشی از کلید موفقیتش را توضیح می دهد. کایزر می توانست در ورزش کاملا به دردنخور باشد اما برای برخی از افراد باشگاه نقش دیگری را ایفا می کرد. شبکه اش نه تنها با وجود فریبکاری اش از او محافظت می کرد، بلکه از بسیاری جهات، دقیقا به دلیل جایگاهی که برای هم تیمی هایش داشت از او محافظت کرد. بزرگترین افشاگری تنها پس از دوران ورزشی اش اتفاق افتاد: حتی داستانش درباره فرانسه ساختگی بود؟ در سال ۲۰۱۸ مستند "کایزر: بهترین فوتبالیستی که هرگز فوتبال بازی نکرد" به کارگردانی لوییس مایلز پخش شد.

در آن زیکو، ببتو، کارلوس آلبرتو تورس و گائوچو و افراد دیگری درباره بازیکن خارق العاده برزیلی صحبت کردند. با این حال در جریان تحقیقات، فیلمسازان چیزی را کشف کردند که داستان کایزر را از زاویه ای کاملا متفاوت نشان می داد. طی سال ها او تاکید کرد که برای گازیلک آژاکسیو فرانسه بازی کرده است یا حداقل با این تیم قرارداد داشته است. یکی از روایت های محبوب خیالی اش به معارفه اش در جزیره کُرس فرانسه مربوط می شد. کایزر گفته بود که تعداد زیادی هوادار به ورزشگاه رفته بودند تا تمرین بازیکن برزیلی تازه از راه رسیده را تماشا کنند.

زمانی که توپ های آماده را دید دچار وحشت شد چون به زودی همه می فهمیدند که حتی بازی کردن بلد نیست. به همین خاطر ظاهرا او تمام توپ ها را به سمت جایگاه شوت کرد، جایی که هواداران با شور و شوق آن ها را به عنوان یادگاری گرفتند. سپس آرم باشگاه یا پرچم کُرس را بوسید و دل هواداران را به دست آورد. یک حرکت درخشان- البته اگر واقعا اتفاق افتاده باشد. با این حال در جریان فیلمبرداری، مایلز با فابیو باروس معروف به فابینیو صحبت کرد. او در آژاکسیو بازی کرده و دوست کایزر بود. فابینیو کاملا آن داستان معروف را رد کرد.

به گفته او، کایزر هرگز در آژاکسیو و نه حتی در فرودگاه کُرس نبوده است. فابینیو توضیح داد که پس از بازگشت از فرانسه، کایزر درباره باشگاه از او سوال کرد. سپس کایزر وانمود کرد که هم تیمی سابق فابینیو بوده است و نوعی کارت شناسایی جعلی را ارائه داد. حتی عکس های فرضی از تمریناتش در فرانسه احتمالا دستکاری شده بود. فابینیو، فیلمسازان را به یک زمین فوتبال در ریودوژانیرو برد و طبق گفته اش، کایزر لباس آژاکسیو را در آنجا بر تن کرد تا عکس ها به نظر برسند در فرانسه گرفته شده اند. او تنها کسی نبود که قضیه حضور کایزر در فرانسه را رد کرد.

در سال ۲۰۱۶، خبرنگار فورفورتو با مدیران سابق آژاکسیو صحبت کرد. میشل مانچینی، مدیر ورزشی پیشین این باشگاه، کایزر را به یاد نداشت. باپتیست ژنتیلی مربی نیز نمی توانست تصور کند بازیکن برزیلی سال ها در این تیم بازی کرده است. بر این اساس، یکی از دوره های مهمی که خارج از کشور بازی کرده بود و کایزر دوران حرفه‌ای خود را با آن زینت داده بود، خود به سوژه‌ای برای کلاهبرداری احتمالی تبدیل شد. فراتر از آن هم رفت. حتی گفته می شود او از روی کاپ قهرمانی جام بین قاره ای کپی کرد کایزر اظهار کرد که برای ایندیپندینته آرژانتین در سال ۱۹۸۴ بازی کرده است.

دوران قابل توجهی بود چون در آن سال این تیم توانست با پیروزی برابر لیورپول قهرمان جام بین قاره ای شود. در واقع در آن زمان بازیکنی به نام کارلوس انریکه عضو تیم بود. با این حال این کارلوس انریکه آرژانتینی بود و کارلوس انریکه راپوسو برزیلی نبود. خبرنگاران گلوبو در این رابطه از باشگاه ایندیپندینته سوال کردند و متوجه شدند آن ها دو بازیکن متفاوت هستند. برای تحقیقات سال ۲۰۲۲ که توسط پادکست رادیو آمبولانته منتشر شد، با کارلوس انریکه واقعی تماس گرفته شد. بازیکن بازنشسته آرژانتینی از این که کسی از اسم و‌ موفقیت هایش سو استفاده کرد به شدت انتقاد کرد.

او حتی تصور می‌کرد که این اشتباه ممکن است به حرفه خودش آسیب رسانده باشد، هرچند اذعان کرد که این موضوع قابل اثبات نیست. این قضیه ارزیابی اخلاقی را پیچیده می کند. کایزر اغلب به عنوان یک کلاهبردار دوست‌داشتنی به تصویر کشیده می‌شود که موفق شد ضمن سرگرم کردن هم‌ تیمی‌ هایش، حقوق چند ماه خود را از باشگاه‌های فوتبال ثروتمند جمع‌آوری کند. با این حال، به محض اینکه دستاورد های بازیکنان واقعی را به نام خودش ثبت کرد، دیگر فقط بهانه‌های بی‌ ضرر و روایت های خنده‌دار نبود. هویت و موفقیت های افراد دیگر نیز در معرض خطر بود.

آیا واقعا کارلوس کایزر ۲۰ سال بود که حتی یک بازی انجام نداده بود؟ محبوب ترین بخش داستان کایزر این بود که بیش از دو دهه فوتبالیست حرفه ای بود بدون اینکه حتی یک بار بازی کند. آن فوق العاده به نظر می رسد اما در مورد این مرد خاص، عاقلانه است که وقتی یک جمله بیش از حد بی‌نقص به نظر می‌رسد، محتاط باشید. در سال ۲۰۱۱، کایزر به گلوبو گفت که در طول دوران ورزشی اش تعداد انگشت شماری بازی کامل انجام داده است. درباره دوران حضورش در فرانسه اظهار کرد که حضور کوتاه مدتی در زمین داشته است.

با این حال در مصاحبه های بعدی اش به نحوی دوران ورزشی اش را بازگو کرد که انگار هرگز بازی نکرده است. حتی از مدت زمان دقیق دوران ورزشی اش ورژن های مختلفی وجود دارد. گاهی اوقات گفته می شود ۲۰ سال، برخی اوقات ۲۴ یا ۲۶ سال. به همین ترتیب اطلاعات مربوط به باشگاه‌ هایش و مدت زمان حضورش به طور قابل توجهی متفاوت است. اینکه کایزر واقعا در فوتبال حرفه‌ای برزیل حضور داشته است به راحتی قابل انکار نیست. به گفته فیلمسازان، آن ها سابقه حرفه‌ای او را در کنفدراسیون فوتبال برزیل پیدا کرده‌اند. بانگو و آمه‌ریکا قبلا فعالیت او در این باشگاه را تایید کردند.

خیلی از هم‌ تیمی‌ های سابقش او را به یاد می‌آورند. با این حال، به طور خودکار به این معنی نیست که هر باشگاه فرضی، هر قرارداد و هر داستان شگفت‌انگیز آن ها درست است. در رابطه با حضورش در فرانسه تناقض هایی وجود دارد. بر اساس مدارک موجود، نمی توان مطمئن شد که تعداد بازی های رسمی اش واقعا صفر باشد. بنابراین آنچه که واقعا جذاب است، چیز دیگری است. کایزر تنها با ادعای اینکه یک فوتبالیست واقعی است، شروع به کسب پول و توجه کرد. وقتی بالاخره آن داستان فاش شد، خود این افشاگری ناگهان به بزرگترین دارایی او تبدیل شد.

مصاحبه های متعددی انجام داد، در برنامه های تلویزیونی حاضر شد، در یک مستند نقش اول را پیدا کرد و به عنوان بزرگترین کلاهبردار فوتبال تمام ادوار توجه بین المللی را به خود جلب کرد. داستانی که تقریبا هیچ‌کس نمی‌توانست درستی آن را تایید کند، آغازگر حرفه او بود. داستان دومی که آن هم به‌طور کامل قابل تایید نبود، او را در نگاه به گذشته مشهور کرد. زمانی که فیلمسازان در رابطه با داستانش با تناقض هایی روبرو شدند، کایزر ابتدا با عصبانیت واکنش نشان داد. سپس در یک گفت و گو اعتراف کرد که شاید برای اینکه با زندگی خودش روبرو نشود، زندگی بازیکنان دیگر را زندگی کرده است.

ممکن است چیزی بیش از لذت فریب دادن در آن نهفته باشد. خود کایزر از دوران کودکی سخت و فقدان‌های خانوادگی صحبت کرده است، اگرچه روایت‌های او از این اتفاق ها گاهی متناقض است. زمانی که از او پرسیدند که آیا مردم باید داستان هایش را باور کنند، در نهایت علاقه کمی به اثبات آن ها نشان داد. این با دوران حرفه‌ای قابل توجهی که کمتر با موفقیت های ورزشی و بیشتر با کنترل بر وجهه عمومی‌اش مشخص می‌شود، همخوانی دارد. بازیکنان دیگر برای مشهور شدن نیاز دارند گلزنی کنند. کارلوس کایزر تنها نیاز داشت مردم باور کنند که گلزنی کرده است.

منبع: جماران

منبع خبرجماران
نمای زنده فرهاببه‌روزرسانی 08:06
189,380مطلب نمایه‌شده
159,352موضوع و برچسب
30منبع خبری
14حوزه موضوعی