ماجرای امیرحسین محمودی و پرسپولیس از آن دست ماجراهاست که به خوبی میتوان نقش پررنگ دلالها در فوتبال ایران را در آن دید. بازیکنی که غوره نشده، مویز میشود و تصور میکند به اسم ستاره میتواند برای باشگاه تعیینتکلیف کند. سالها قبل یکی از بهترین فوتبالیستهای شهریار برای بازی در پرسپولیس به علی پروین معرفی شد. منظور همان سالهایی است که تمام پرسپولیس در صندوق عقب ماشین پروین جمعوجور یا نهایتاً امور تیم در نمایشگاه سورتمه میدان هفتتیر حل و فصل میشد.
بازیکن داستان ما هم سر از سورتمه درآورد و با وجود کارنامهای پربار در دیار شهریار با این جمله مواجه شد: «چند جلسه بیا تمرین بدردمان خوردی برت میداریم، اگر هم نه که هیچی». پروین آن روز به زبان بیزبانی به یکی از بهترین فوتبالیستهای شهریار گفته بود هر که میخواهی باش، هرچه هستی برای خودت هستی، اینجا پرسپولیس است.
این ماجرای کوتاه را عیناً از زبان همان بازیکن که البته دیگر در بین ما نیست نقل کردم، اما بهطور قطع در آن سالها بازیکنان مشابه زیادی بودند که با وجود استعداد فراوان نمیتوانستند به پرسپولیس یا استقلال راه پیدا کنند، چون کسانی بالای سر این تیمها بودند که فرق غوره و مویز را خوب میفهمیدند. آنها خوب میدانستند که نامهای بزرگی، چون پرسپولیس و استقلال چیزی نیست که به اسم هر کسی بچسبد و اینگونه بود که بزرگانی در این دو تیم پرورش یافتند که هیچگاه جرئت نکردند خودشان را بزرگتر از این دو تیم بدانند، حتی تصورش را هم نمیکردند. حالا، اما ماجرا فرق کرده؛
ما هم قبول داریم که فوتبال امروز با فوتبال دهه ۶۰ تفاوت دارد. دنیای امروز فوتبال را دلالها یا اگر بخواهیم باکلاستر حرف بزنیم ایجنتها میگردانند، اما با وجود تمام این حرفها تفاوتی در اصل ماجرا ایجاد نمیشود. البته قماش دلال کاری کرده که امروز نه ابهتی از پرسپولیس بهجا مانده و نه شکوهی از استقلال که اگر غیر از این بود یک جوان گمنام تازه به دوران رسیده جرئت نمیکرد برای ماندن در پرسپولیس جلسه بگذارد و درخواست مبالغی را داشته باشد که شاید حتی خودش هم نتواند عدد آن را بخواند.
شبکه دلالی خوب کارش را پیش برد و محمودی هم که مسیر اشتباهی را برای بزرگ شدن انتخاب کرده، خیلی خوب از عهده نقشی که برایش تعریف کرده بودند برآمد تا حالا بازیکنی که حتی کسی بهدرستی بازیاش را ندیدهایم ناگهان تبدیل به فوقستاره شود و پرسپولیس مجبور باشد برای نگه داشتن بازیکنی که در تیمهای پایه خودش پرورش پیدا کرده و به اینجا رسیده، التماس کند. این میان نباید از اشتباه مدیران پرسپولیس هم بهسادگی گذشت که از ابتدا آنقدر به این جوان میدان دادند که حالا دیگر نمیتوانند جمعوجورش کنند. حالا سرخها ماندهاند و بازیکنی که خودش را از تیم بزرگتر میداند.
پرسپولیس مانده و رقمهایی که همه خوب میدانیم محمودی حتی ارزش درصدی از آنها را هم ندارد. کاش یک علی پروینی بود تا به این جوان میفهماند هنوز در مقابل پرسپولیس هیچ محسوب میشود. این روزها همه سکوت کردهاند، چون کسی مثل علی پروین وجود ندارد که به موقع چوبش را بردارد و به بازیکن تازه از راه رسیده بفهماند اینجا پرسپولیس است و برای بزرگی در آن باید راه درازی را طی کند، تازه اگر راهش بدهند. حالا همه سکوت کردهاند و منتظرند تا ببینند شبکه دلالی چگونه یک غوره نشده را با دهها میلیارد تومان به صاحب خودش، یعنی یکی از بزرگترین باشگاههای فوتبال ایران قالب میکند.
منبع: جوان آنلاین


