به گزارش جماران، روزنامه القدس العربی در سرمقاله خود نوشت: نیروهای مسلح جنوب، وفادار به دولت مورد حمایت عربستان در یمن، روز یکشنبه چیزی را که آن را «استقرار دوباره» از باب المندب و منطقه مجاور باب المندب در دریای سرخ مینامند، اعلام کردند. این تحول نظامی قابل توجه، دومین باری است که حوثی ها (انصارالله) کنترل این مکان دریایی استراتژیک و حیاتی را، هم برای یمن و هم در سطح بینالمللی، به دست گرفته است. نگرانکنندهترین جنبه این است که دلیل اعلام شده برای این تصمیم، طبق بیانیه این نیروها، «تأمین امنیت عدن و اطراف آن» است.
این امر به صراحت نشان میدهد که پایتخت «موقت» یمن و در نتیجه دولت به اصطلاح مشروع یمن، اکنون در معرض تهدید حوثیها قرار دارد. القدس العربی نوست: خطر این عقبنشینی دوم از باب المندب نه تنها در بازپسگیری کنترل یکی از مهمترین گلوگاههای دریایی جهان توسط حوثیها، بلکه در زمانبندی آن نیز نهفته است.
در حالی که دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، بدون از سرگیری یک جنگ تمام عیار یا دستیابی به یک توافق، به سمت حفظ تحریمهای اقتصادی و فشار نظامی بر ایران حرکت میکند، تهران از طریق محمد باقر قالیباف، رئیس مجلس، اعلام میکند که «در وضعیت نه جنگ و نه صلح باقی نخواهد ماند». القدس العربی در ادامه نوشت: در میان این دو معادله، به نظر میرسد که کشورهای حاشیه خلیج فارس و منطقه آمادهاند تا بار سنگین هزینه درگیریای را که به تنهایی هیچ کنترلی بر آن ندارند، متحمل شوند.
مطالعهای که چند روز پیش توسط گروه آلیانز منتشر شد، تخمین زد که خسارت وارده به این کشورها از این جنگ بیش از 200 میلیارد دلار است، در حالی که هزینه تمدید اثرات این «قبض اجباری» تا پایان دهه، نزدیک به 790 میلیارد دلار ضرر اقتصادی انباشته تخمین زده میشود. این روزنامه همچنین نوشت: تهران خود را به بیانیهها محدود نکرده است؛ این حملات را با حملات به بحرین، همزمان با وقایع یمن، همراهی کرده است.
این امر احتمالی را مطرح میکند که فراتر از صرفاً پاسخ به رویکرد جدید ترامپ است و با تلاشی برای شکستن معادلهای مرتبط است که به واشنگتن اجازه میدهد تا به فرسایش اقتصادی این کشور ادامه دهد و در عین حال از هزینههای سیاسی، که در شکست جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای کنگره مشهود بود، و هزینههای نظامی، که – تا اکتبر گذشته – برای جنگ اسرائیل و آمریکا علیه ایران تقریباً ۴۷ میلیارد دلار (بدون احتساب خسارت به پایگاههای نظامی) تخمین زده شده بود، اجتناب کند.
در این سرمقاله آمده است: اگر در این تفسیر، تهدید مداوم ایران برای کشتیرانی در تنگه هرمز و احتمال حملات مجدد حوثیها به کشتیها در نزدیکی باب المندب را با هم ترکیب کنیم، تصویر کلی دو وسیله را برای تهران به جای محدود کردن محاصره اقتصاد جهانی و متحدان ایالات متحده به ایران میدهد. همگرایی این دو تحول، شکنندگی ثبات دریایی و محدودیتهای برتری نظامی آمریکا (و اسرائیل) را آشکار میکند، که نشان دهنده عدم تبدیل به توانایی پایدار برای تأمین امنیت مسیرهای تجاری است.
در این سرمقاله آمده است: آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه سابق ایالات متحده، دیروز گفت که جنگ با ایران یک «ماجراجویی بیملاحظه» بود و تهران قویتر از قبل ظاهر شد. ترامپ که اکنون پس از اثبات بیملاحظگی اسرائیل، رویکرد «نه جنگ و نه صلح» را پیشنهاد میدهد، به دنبال تحمیل هزینههای این ماجراجویی بر دوش کشورهای عربی است. برعکس، در اینجا نیز، از دو زاویه کاملاً متضاد، نیاز به جنگ، نه صلح، در حال ظهور است.
برای کشورهای حوزه خلیج فارس، و همچنین برای جوامع عربی که درگیر جنگها و بحرانهای اقتصادی هستند، ثبات یک ضرورت وجودی آشکار به نظر میرسد که امکان ادامه تجارت، سرمایهگذاری و بازسازی را فراهم میکند. اما این محاسبات ممکن است برای سایر قدرتها مؤثر نباشد، همانطور که برای دولت بنیامین نتانیاهو در اسرائیل نیز صادق است. در سرمقاله القدس العربی آمده است: ایران و حوثیها، با پیشروی به سمت باب المندب و تهدید عدن، معادله «نه جنگ و نه صلح» را بیاثر میدانند.
آنها معتقدند که ادامه رویارویی، حتی به قیمت فروپاشی اقتصاد و وخامت امنیت اجتماعی، مزایای سیاسی و استراتژیکی را به همراه دارد. درگیری خارجی، بسیج داخلی را تقویت کرده و نفوذ نهادهای امنیتی را گسترش میدهد، در حالی که پتانسیل تهدید منطقه اطراف، به منبع نفوذ و مشروعیت تبدیل میشود. از قضا، دولت ترامپ ممکن است به این منطق نزدیکتر از جایگاه ایالات متحده به عنوان یک ابرقدرت، که ظاهراً مسئول تضمین امنیت ناوبری و تجارت بینالمللی است، باشد.
ادامه محاصره بدون جنگ یا توافق، به نظر میرسد گزینه کمهزینهتری برای کاخ سفید باشد، اما منطقه را در معرض تهدید تشدید تنش نگه میدارد و اعتماد به توانایی حضور نظامی آمریکا در ایجاد ثبات در خلیج فارس و جهان را تضعیف میکند. در پایان سرمقاله القدس العربی آمده است: یک عامل پیچیده در رویارویی فعلی به اراده برای جنگ یا صلح مربوط نمیشود، بلکه به ارزیابی قدرتهای متخاصم از ثباتی که میپذیرند، میزان امتیازاتی که حاضر به دادن آن هستند و توانایی آنها در تحمیل هزینههای بحرانهای مداوم بر دیگران مربوط میشود.
پارادوکس ناشی از شرایط فعلی درگیری، فراتر از نتایج نبردها است. قدرتهایی که بیشترین توانایی را برای تغییر مسیر درگیری دارند، ممکن است کمترین اشتیاق را برای پایان دادن به آن داشته باشند، در حالی که طرفهایی که بیشترین نیاز را به صلح دارند، فاقد ابزار لازم برای اجرای آن هستند. خطر در تبدیل وضعیت «نه جنگ و نه صلح» از یک مرحله موقت به یک نظم منطقهای دائمی نهفته است که ثبات را برای هیچ کس تضمین نمیکند، اما به برخی اجازه میدهد تا به مدیریت درگیری به هزینه دیگران و در سرزمینهای خود ادامه دهند.
منبع: جماران



