مستند جنجالی«ماسک» MUSK به کارگردانی «الکس گیبنی»، با واکاوی زندگی و مناسبات اقتصادی و سیاسی ایلان ماسک، تصویری از این تحول ارائه می‌دهد. تصویری که اگرچه تمام ادعاهای مطرح‌شده در آن را نمی‌توان حکم قطعی تلقی کرد، اما پرسش‌های مهمی درباره ماهیت نظام سیاسی آمریکا پیش می‌کشد. چگونه یک سرمایه‌دار فناوری توانست تا این اندازه قدرت اقتصادی، رسانه‌ای، اطلاعاتی و سیاسی به دست آورد و چرا ساختارهای سیاسی و نظارتی آمریکا اجازه دادند چنین تمرکزی از قدرت شکل بگیرد؟
فیلم از تصاویر آرشیوی، مصاحبه با اعضای خانواده، شرکای سابق، کارکنان، روزنامه‌نگاران و چهره‌های نزدیک به «ماسک» استفاده می‌کند. خود «ماسک» در مصاحبه با سازنده فیلم شرکت نکرده است. بنابراین فیلم از جمله با استفاده از یک شبیه‌سازی هوش مصنوعی مبتنی بر مصاحبه‌ها و اظهارات عمومی او، تلاش می‌کند دیدگاه‌هایش را بازسازی کند. این ویژگی هم از جنبه سینمایی مهم است و هم از نظر اعتبار و روش تحقیق نیازمند بررسی انتقادی است.
روایت مستند: از کارآفرین اینترنتی تا قدرت اقتصادی مستند ابتدا به سال‌های آغاز فعالیت اقتصادی ماسک بازمی‌گردد. او در دهه ۱۹۹۰ وارد فضای نوظهور اینترنت شد و در سال ۱۹۹۵ در تأسیس شرکت Zip۲ مشارکت کرد. این شرکت خدمات نرم‌افزاری و راهنمای شهری اینترنتی ارائه می‌داد و در سال ۱۹۹۹ فروخته شد. سرمایه اولیه ماسک در این فعالیت حدود دو هزار دلار بود و فروش شرکت برای او حدود ۲۲ میلیون دلار درآمد ایجاد کرد.
پس از آن، فعالیت‌های او در حوزه خدمات مالی اینترنتی و شرکت X.com و سپس شکل‌گیری PayPal، زمینه ورودش به جمع سرمایه‌داران بزرگ فناوری را فراهم کرد. اما گیبنی صرفاً به روایت موفقیت اقتصادی بسنده نمی‌کند. پرسش اصلی فیلم این است که آیا آنچه بعدها به نام نبوغ خارق‌العاده «ماسک» شناخته شد، تماماً محصول توانایی فنی و مدیریتی او بود یا بخشی از آن به مهارت در ساختن تصویر عمومی، جذب سرمایه و کنترل روایت رسانه‌ای مربوط می‌شد؟
«تسلا»؛ مرز میان نوآوری و افسانه‌سازی یکی از مهم‌ترین بخش‌های مستند به شرکت Tesla اختصاص دارد.ماسک با سرمایه‌گذاری در تسلا وارد صنعتی شد که سال‌ها تحت سلطه خودروسازان سنتی قرار داشت. خودروهای برقی، باتری‌های پیشرفته، فناوری خودران و شبکه شارژ، اجزای اصلی چشم‌انداز اقتصادی او بودند. فیلم ابتدا دستاوردهای واقعی این مسیر را نشان می‌دهد، احیای جذابیت خودروهای برقی، ایجاد رقابت تازه در صنعت خودروسازی و تبدیل خودروهای الکتریکی به محصولاتی قابل توجه در بازار جهانی.اما روایت در ادامه تغییر می‌کند.
«مارتین ابرهارد»، از بنیان‌گذاران اولیه تسلا و نخستین مدیرعامل آن، در مستند درباره نقش خود و نحوه ورود ماسک به شرکت صحبت می‌کند. یکی از مناقشات محوری، اختلاف بر سر عنوان بنیان‌گذار و سهم افراد مختلف در ایجاد شرکت است. دراین مستند، ماسک علاوه بر مدیریت شرکت، در بازسازی تاریخچه آن و تثبیت نقش شخصی خود در روایت موفقیت تسلا نیز فعال بوده است. بخش حساس‌تر به فناوری رانندگی خودکار مربوط می‌شود. مستند با استفاده از تصاویر حوادث رانندگی، اظهارات کارکنان سابق و بررسی تبلیغات شرکت، فاصله میان وعده‌های فناورانه و عملکرد واقعی سامانه‌های خودران را زیر سؤال می‌برد.
یکی از موضوعات مطرح‌شده، ادعای کارکنان سابق درباره دست‌کاری یا بازسازی نمایشی عملکرد خودرو در یک ویدئوی تبلیغاتی است. این موضوع باید به‌عنوان ادعای مطرح‌شده در فیلم تلقی شود، نه حکمی مستقل و قطعی درباره تمام محصولات تسلا. وقتی ارزش سهام، اعتبار مدیرعامل و آینده یک صنعت به یک روایت تبلیغاتی گره می‌خورد، ایمنی عمومی نباید قربانی سرعت تجاری شود. اسپیس‌ایکس پروژه یا ابر پروژه‌ای برای تبدیل شدن به یک بازیگر صنعتی اسپیس‌ایکس در روایت فیلم نمونه‌ای از توانایی ماسک در تبدیل یک پروژه پرریسک به یک بازیگر مهم صنعتی است.
مستند شکست‌های اولیه موشک‌ها، بحران‌های مالی و فشار برای موفقیت پرتاب‌های بعدی را مرور می‌کند. در این بخش، حتی تصویری از پشتکار ماسک ارائه می‌شود، شرکتی که با شکست‌های متعدد مواجه شد، اما توانست به یکی از بازیگران اصلی صنعت فضایی تبدیل شود. وقتی ابر شرکت خصوصی ماسک به زیرساخت‌های مهم فضایی، قراردادهای دولتی، ارتباطات ماهواره‌ای و خدمات حیاتی دسترسی پیدا می‌کند، چه کسی بر آن نظارت می‌کند؟با این حال، گیبنی پرسش دیگری مطرح می‌کند؛
وقتی یک شرکت خصوصی به زیرساخت‌های مهم فضایی، قراردادهای دولتی، ارتباطات ماهواره‌ای و خدمات حیاتی دسترسی پیدا می‌کند، چه کسی بر آن نظارت می‌کند؟ به‌ویژه وابستگی سازمان‌های دولتی و نظامی به خدمات شرکت‌های ماسک، مسئله‌ای فراتر از رقابت اقتصادی است. این موضوع در ادامه با شبکه ماهواره‌ای استارلینک و نقش آن در ارتباطات بین‌المللی پیوند می‌خورد.
الیگارشی فناوری؛ ظهور طبقه‌ای فراتر از دولت مهم‌ترین تحلیل سیاسی درباره مستند، شکل‌گیری نوعی الیگارشی فناوری است.در نظام‌های سیاسی پول‌محور، قدرت میان نهادهای قانون‌گذاری، اجرایی، قضایی و رسانه‌ها تقسیم می‌شود. اما در اقتصاد دیجیتال، شرکت‌هایی پدید آمده‌اند که زیرساخت ارتباطات، اطلاعات، حمل‌ونقل، هوش مصنوعی و حتی بخشی از فعالیت‌های فضایی را کنترل می‌کنند.ماسک نمونه برجسته این تحول است. او به واسطه تسلا در صنعت حمل‌ونقل، اسپیس‌ایکس در صنعت فضایی، استارلینک در ارتباطات ماهواره‌ای و X در فضای رسانه‌ای حضور دارد.
این مجموعه قدرتی ایجاد می‌کند که از حدود یک شرکت خصوصی معمولی فراتر می‌رود.نکته انتقادی این است که مالکیت خصوصی، به‌خودی‌خود مشروعیت سیاسی ایجاد نمی‌کند. هیچ‌کس صرفاً به دلیل داشتن ثروت عظیم، حق تعیین سرنوشت عمومی را به دست نمی‌آورد. پرسش بنیادی، اگر تصمیم یک میلیاردر بر ارتباطات، اطلاعات و امنیت میلیون‌ها انسان اثر بگذارد، چه نهادی باید پاسخ‌گوی تصمیم او باشد؟این مسئله از نظر نظری با مفهوم الیگارشی و تمرکز قدرت اقتصادی پیوند دارد. گیبنی نیز همین پرسش را محور اثر قرار می‌دهد. سرمایه‌داری رفاقتی؛
دولت کوچک برای مردم، دولت بزرگ برای صاحبان سرمایه یکی از تناقض‌های مهم در روایت مستند، رابطه ماسک با دولت آمریکا است.او از مقررات دولتی، دیوان‌سالاری و هزینه‌های عمومی انتقاد می‌کند و در مقام حامی کوچک‌سازی دولت ظاهر می‌شود؛ اما شرکت‌هایش در حوزه‌هایی فعالیت می‌کنند که بدون قراردادهای عمومی، حمایت‌های دولتی، زیرساخت‌های ملی و همکاری نهادهای فدرال، امکان رشد آنها به شکل کنونی دشوار بود.این تناقض را می‌توان در چارچوب مفهوم سرمایه‌داری رفاقتی بررسی کرد.
در این الگو، دولت برای بخش‌هایی از جامعه با عنوان ضرورت صرفه‌جویی و کاهش هزینه‌ها کوچک می‌شود، اما برای شرکت‌های بزرگ، قراردادها، امتیازات و حمایت‌های اقتصادی همچنان اهمیت حیاتی دارند.البته باید میان استفاده قانونی از قراردادهای دولتی و فساد یا تبانی تفاوت گذاشت. صرف دریافت قرارداد دولتی، اثبات فساد نیست. مسئله اصلی، فقدان شفافیت، تعارض منافع و ضعف نظارت مستقل است. DOGE؛ خصوصی‌سازی قدرت عمومی موضوع DOGE یکی از مهم‌ترین نقاط اتصال اقتصاد و سیاست در مستند است.DOGE مخفف عبارت Department of Government Efficiency به معنای «وزارت کارآمدی دولت» است؛
نهادی که در دولت دوم دونالد ترامپ، با هدف اعلام‌شده کاهش هزینه‌های دولت فدرال، کوچک‌سازی دستگاه اداری، حذف مقررات و مقابله با آنچه اتلاف منابع عمومی خوانده می‌شد، شکل گرفت. ایلان ماسک به‌عنوان چهره محوری این پروژه منصوب شد و در ماه‌های نخست دولت ترامپ، نقش مهمی در پیشبرد برنامه‌های آن ایفا کرد. این پروژه به بررسی و تغییر ساختار برخی نهادهای دولتی، کاهش نیروی انسانی و محدودسازی شماری از برنامه‌های فدرال پرداخت. البته DOGE یک وزارتخانه سنتی با جایگاه قانونی مستقل در ساختار کابینه نبود، بلکه یک ابتکار اجرایی دولت ترامپ بود.
از منظر سیاسی و انتقادی، DOGE به نمادی از ورود مستقیم سرمایه‌داران بزرگ فناوری به ساختار حکمرانی آمریکا تبدیل شد. منتقدان معتقد بودند واگذاری نقش محوری در اصلاح دستگاه دولت به ماسک، در حالی که شرکت‌های او خود از قراردادهای دولتی و تصمیم‌های تنظیم‌گرانه تأثیر می‌پذیرند، خطر تعارض منافع، تمرکز قدرت و تضعیف نظارت عمومی را افزایش می‌دهد. همچنین دسترسی به اطلاعات و سامانه‌های حساس دولتی، نگرانی‌هایی درباره حریم خصوصی و امنیت داده‌های شهروندان ایجاد کرد.
از این منظر، پرسش اساسی این بود: آیا DOGE واقعاً پروژه‌ای برای کارآمدسازی دولت بود یا الگویی از انتقال بخشی از قدرت عمومی به شبکه‌ای از صاحبان سرمایه و فناوری؟ از منظر انتقادی، مسئله صرفاً اخراج کارکنان دولت یا کاهش بودجه نیست. مسئله این است که یک فرد برخوردار از منافع گسترده اقتصادی، در جایگاهی قرار می‌گیرد که تصمیم‌هایش می‌تواند بر نهادهای نظارتی، اطلاعات عمومی و فعالیت شرکت‌های خصوصی اثر بگذارد. این وضعیت سه خطر دارد: – تعارض منافع: تصمیم دولتی ممکن است با منافع شرکت‌های تصمیم‌گیرنده ارتباط پیدا کند.
– ضعف پاسخ‌گویی: ساختارهای خصوصی الزاماً همان شفافیت و نظارت عمومی نهادهای حکومتی را ندارند. – تمرکز اطلاعات: گردآوری داده‌های گسترده شهروندان در ساختارهایی که کنترل و حسابرسی آنها محل اختلاف است. در اینجا مسئله مهمی مطرح می‌شود: آیا دولت برای کارآمدتر شدن باید از ابزارهای فناوری شرکت‌های خصوصی استفاده کند؟ پاسخ لزوماً منفی نیست؛ اما دسترسی به داده‌های عمومی باید تابع قوانین روشن، محدودیت‌های مشخص و نظارت مستقل باشد.
تسلا و مسئله تبدیل آینده به کالا یکی از انتقادهای مهم فیلم، فاصله میان وعده‌های بزرگ فناوری و واقعیت‌های اجرایی است.در سرمایه‌داری دیجیتال، آینده خود به کالایی قابل فروش تبدیل شده است. خودرو خودران، سفر به مریخ، هوش مصنوعی فراانسانی و شبکه‌های هوشمند، تنها پروژه‌های مهندسی نیستند؛ آنها ابزار جذب سرمایه، افزایش ارزش شرکت و شکل‌دهی به انتظارات بازار نیز هستند.در چنین شرایطی، مدیرعامل می‌تواند پیش از تحقق کامل فناوری، از تصویر آینده برای افزایش اعتبار و ارزش اقتصادی استفاده کند.
این مسئله در مورد تسلا، به‌خصوص در بحث رانندگی خودکار، اهمیت پیدا می‌کند.اگر فناوری به اندازه تبلیغاتش ایمن و قابل اعتماد نباشد، هزینه شکست آن را فقط سهام‌داران نمی‌پردازند؛ رانندگان، عابران پیاده و خانواده قربانیان نیز در معرض پیامدهای آن قرار می‌گیرند.نقد اصلی این نیست که نوآوری خطرناک است؛ بلکه این است که نوآوری نباید از مسئولیت عمومی معاف شود.
مالکیت رسانه؛ آزادی بیان یا انحصار در تعیین دستور کار؟ خرید توییتر از نظر سیاسی، نمونه‌ای مهم از پیوند مالکیت اقتصادی و قدرت رسانه‌ای است.آزادی بیان در یک جامعه آزاد باید حقی عمومی باشد، نه امتیازی که میزان برخورداری از آن را مالک یک پلتفرم تعیین کند. از منظر انتقادی، سه مسئله وجود دارد: اول، مالکیت زیرساخت ارتباطی می‌تواند بر دیده‌شدن یا دیده‌نشدن دیدگاه‌ها اثر بگذارد. دوم، الگوریتم‌ها قادرند موضوعات خاصی را برجسته و موضوعات دیگر را کم‌اهمیت کنند. سوم، هنگامی که مالک پلتفرم خود بازیگر سیاسی است، مرز میان مدیریت رسانه و فعالیت سیاسی مبهم می‌شود.
با این حال، هر تغییر سیاست محتوایی را باید سانسور دولتی و هر تصمیم مالکانه «ماسک» را باید توطئه تلقی کرد چون در مورد شبکه‌های اجتماعی مسئله، ضرورت شفافیت و امکان نظارت عمومی بر سازوکارهای اثرگذار بر افکار عمومی است.
«ماسک» با پروژه استارلینگ، مرزهای جغرافیایی و حاکمیت کشورها را تهدید می‌کند. حاکمیت کشورها در عصر جدید تنها به کنترل مرزهای زمینی و هوایی محدود نیست؛ کنترل زیرساخت‌های دیجیتال و ارتباطات نیز به بخش مهمی از امنیت ملی تبدیل شده است.استارلینگ؛ زیرساخت خصوصی با اهمیت ژئوپلیتیکی استارلینگ یکی از مهم‌ترین ابزارهای نفوذ جهانی ماسک است.شبکه ماهواره‌ای این شرکت می‌تواند در مناطقی که زیرساخت زمینی ضعیف یا آسیب‌دیده است، ارتباطات اینترنتی فراهم کند.
این ظرفیت در بحران‌های نظامی، جنگ‌ها و مناطق دورافتاده اهمیت پیدا می‌کند.اما از دیدگاه ژئوپلیتیک، مسئله به این سادگی نیست. وقتی یک شرکت خصوصی قادر است خدمات ارتباطی یک منطقه را برقرار یا محدود کند، تصمیم تجاری آن می‌تواند پیامد سیاسی و امنیتی داشته باشد. «ماسک» با پروژه استارلینگ، مرزهای جغرافیایی و حاکمیت کشورها را تهدید می‌کند. حاکمیت کشورها در عصر جدید تنها به کنترل مرزهای زمینی و هوایی محدود نیست؛ کنترل زیرساخت‌های دیجیتال و ارتباطات نیز به بخش مهمی از امنیت ملی تبدیل شده است.
از این منظر، استارلینک را باید یکی از ابزارهای قدرت ژئوپلیتیکی بخش خصوصی دانست، هرچند استفاده از آن در بسیاری از موقعیت‌ها منافع عمومی واقعی نیز داشته است.
ترامپ و ماسک؛ اتحاد سرمایه و قدرت سیاسی یکی از تحلیل‌های مهم فیلم، بررسی رابطه میان ثروت خصوصی و قدرت انتخاباتی است. این اتحاد را می‌توان از سه زاویه بررسی کرد: زاویه اقتصادی: شرکت‌های بزرگ به محیط حقوقی، قراردادها، مقررات و تصمیم‌های دولت وابسته‌اند. زاویه سیاسی: سرمایه‌داران بزرگ می‌توانند از طریق حمایت مالی، رسانه‌ای و تبلیغاتی در انتخابات و دستور کار سیاسی اثر بگذارند. زاویه ایدئولوژیک:گفتمان ضد دیوان‌سالاری، مخالفت با مقررات و تأکید بر آزادی اقتصادی می‌تواند زمینه نزدیکی بخش‌هایی از سرمایه‌داری فناوری به جریان‌های محافظه‌کار را فراهم کند.
البته این اتحاد را نباید صرفاً به یک معامله پنهانی فروکاست. اختلافات بعدی ترامپ و ماسک نیز نشان داد که این رابطه، هم‌پیمانی دائمی و بدون تنش نیست.نکته کلیدی این است که سرمایه‌دار بزرگ در چنین موقعیتی تنها یک حامی سیاسی نیست؛ او می‌تواند خود به یک مرکز مستقل قدرت سیاسی تبدیل شود.
خطر سیاست‌زدگی فناوری و فناوری‌زدگی سیاست یکی از عمیق‌ترین موضوعات مستند، ترکیب دو حوزه‌ای است که پیش‌تر تا حدودی مستقل از یکدیگر تصور می‌شدند.از یک سو، سیاست‌مداران برای اداره جامعه به داده، هوش مصنوعی، زیرساخت دیجیتال و شبکه‌های ارتباطی نیاز دارند.از سوی دیگر، شرکت‌های فناوری برای ادامه فعالیت به مجوزها، قراردادها و تصمیم‌های دولت وابسته‌اند.این وابستگی دوطرفه می‌تواند زمینه شکل‌گیری نوعی دولت تکنوکراتیک با نفوذ شدید شرکت‌های خصوصی را فراهم کند.در چنین شرایطی، تصمیم‌گیری عمومی ممکن است به‌جای بحث دموکراتیک، به محاسبات فنی و منافع مدیران فناوری واگذار شود.
اما کارآمدی فنی با مشروعیت سیاسی یکسان نیست. یک الگوریتم ممکن است در کاهش هزینه‌ها موفق باشد، ولی درباره عدالت اجتماعی، حقوق شهروندان یا توزیع منافع عمومی تصمیمی ناعادلانه بگیرد. نقد خود مستند؛ آیا گیبنی بی‌طرف است؟ الکس گیبنی فیلم‌سازی با سابقه تحقیق درباره قدرت و فساد است، اما این سابقه به معنای بی‌طرفی خودکار اثر نیست.خود ماسک نیز فیلم را اثری مغرضانه و حمله‌ای هدفمند علیه خود توصیف کرده و وکیلش تهدید به اقدام حقوقی کرده است. سازندگان در مقابل از مستندات، بررسی حقوقی و حق آزادی بیان دفاع کرده‌اند.
ارزش سیاسی مستند«ماسک» در این نیست که ثابت کند ایلان ماسک یک شخصیت خوب یا بد است؛ ارزش آن در طرح یک پرسش ساختاری است: آیا دموکراسی‌های مدرن می‌توانند در برابر تمرکز قدرت اقتصادی، رسانه‌ای، اطلاعاتی و فناوری مقاومت کنند، وقتی صاحبان این قدرت‌ها خود در تدوین و اجرای سیاست عمومی نیز مشارکت دارند؟ یکی از بخش‌های بحث‌برانگیز مستند، بررسی زندگی خانوادگی و روابط شخصی ماسک است.افرادی مانند جاستین ماسک، همسر سابق او، و اشلی سنت کلر، از روابط نزدیک‌تر و تجربه‌های شخصی خود سخن می‌گویند. جاستین درباره دوران ازدواج، اختلافات و تجربه زندگی مشترک صحبت می‌کند.
موضوع مرگ نخستین فرزند آنها در نوزادی نیز مطرح می‌شود. همچنین رابطه پرتنش ماسک با دخترش ویویان ویلسون و اختلافات مرتبط با هویت جنسیتی او در فیلم بررسی می‌شود. اشلی سنت کلر نیز درباره رابطه خود با ماسک، فرزند مشترک و اختلافات پس از آن صحبت می‌کند. در این قسمت، فیلم به موضوعی مهم‌تر از روابط خصوصی می‌پردازد: نسبت میان شخصیت فردی، نیاز به تأیید عمومی، رفتار با نزدیکان و چگونگی استفاده از قدرت اقتصادی در روابط انسانی.
البته شهادت افراد نزدیک، به‌خصوص در روابطی که اختلافات شخصی و حقوقی وجود دارد، نیازمند ارزیابی مستقل است و نمی‌توان هر ادعایی را بدون مدارک مکمل واقعیت قطعی دانست. خرید توییتر؛ تصاحب میدان افکار عمومی یکی از نقاط عطف روایت، خرید توییتر در سال ۲۰۲۲ و تغییر نام آن به X است.مستند این تحول را صرفاً یک معامله تجاری نمی‌بیند؛ بلکه آن را تصاحب یک زیرساخت مهم ارتباطی و رسانه‌ای ارزیابی می‌کند. توییتر پیش از خرید نیز محل رقابت دولت‌ها، روزنامه‌نگاران، فعالان سیاسی، احزاب و جنبش‌های اجتماعی بود.
ماسک پس از خرید، تغییراتی در سیاست‌های محتوایی، ساختار مدیریتی و نحوه اداره پلتفرم ایجاد کرد. او خود را مدافع آزادی بیان معرفی کرد؛ اما منتقدان فیلم این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا آزادی بیان در چنین ساختاری واقعاً یک اصل عمومی است یا به تصمیم‌های مالک پلتفرم وابسته می‌شود؟
در واقع، تناقض اساسی اینجاست: کسی که به نام مقابله با انحصار و سانسور وارد میدان می‌شود، خود مالک یکی از مهم‌ترین مجاری توزیع اطلاعات و شکل‌دهی به افکار عمومی می‌شود.این قسمت زمینه ورود مستند به سیاست آمریکا را فراهم می‌کند چرخش سیاسی و اتحاد با دونالد ترامپ ماسک که در سال‌های پیشین با سرمایه‌گذاری در انرژی پاک و فناوری‌های نوین شناخته می‌شد، به‌تدریج به چهره‌ای سیاسی با مواضع راست‌گرایانه‌تر تبدیل شد. فیلم برای این تغییر، چند عامل را بررسی می‌کند: تحلیل محوری فیلم آن است که این اتحاد را نباید صرفاً یک هم‌سویی ایدئولوژیک دانست.
منافع شرکت‌های ماسک، قراردادهای دولتی و پرونده‌های نظارتی آنها نیز در این رابطه اهمیت دارند. گیبنی از مخاطب می‌خواهد به این مسئله توجه کند که یک سرمایه‌دار بزرگ چگونه می‌تواند از منابع اقتصادی، رسانه‌ای و فناوری برای افزایش نفوذ سیاسی استفاده کند. وزارت کارآمدی دولت؛ ورود میلیاردر به قلب حاکمیت یکی از حساس‌ترین قسمت‌های فیلم به وزارت کارآمدی دولت آمریکا، موسوم به DOGE، مربوط است.این پروژه در دولت دوم ترامپ برای کاهش هزینه‌های دولت فدرال و کوچک‌سازی ساختار اداری مطرح شد و ماسک در ماه‌های نخست آن نقشی محوری داشت.
فیلم موضوع را از زاویه‌ای فراتر از کاهش هزینه‌ها بررسی می‌کند: ۱. دسترسی به داده‌ها و اطلاعات دولتی. ۲. کاهش نیروها و تغییر ساختار نهادهای فدرال. ۳. تعطیلی یا محدودسازی برخی برنامه‌ها و نهادهای عمومی. ۴. احتمال تعارض منافع میان تصمیم‌گیرندگان دولتی و شرکت‌های خصوصی. ۵. امکان استفاده سیاسی از داده‌های شهروندان. در بررسی عملکرد DOGE، مسئله فاصله میان وعده‌های صرفه‌جویی و نتایج واقعی نیز مطرح می‌شود. وعده صرفه‌جویی دو تریلیون دلاری با رقم اعلام‌شده حدود ۲۱۵ میلیارد دلار مقایسه شده و اعتبار محاسبات نیز محل تردید دانسته شده است.
این ارقام را باید در چارچوب گزارش‌ها و ارزیابی‌های مطرح‌شده در فیلم بررسی کرد، نه به‌عنوان نتیجه حسابرسی نهایی و مورد توافق همگان. استارلینک و انتخابات؛ حساس‌ترین ابهام مستند شاید بحث‌برانگیزترین قسمت فیلم، پیام‌های خصوصی میان ماسک و اشلی سنت کلر در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا در سال ۲۰۲۴ باشد.در این پیام‌ها، ماسک از عباراتی نظیر «ناهنجاری در ماتریکس» و وجود «ده هزار لیزر در فضا» استفاده می‌کند.سنت کلر این پیام‌ها را با استارلینک مرتبط می‌داند و از اطمینان غیرمعمول ماسک درباره نتیجه انتخابات سخن می‌گوید.
اما نکته بسیار مهم این است که مستند اثبات نمی‌کند ماسک یا استارلینک در شمارش آرا یا دست‌کاری نتیجه انتخابات نقش داشته‌اند.گیبنی نیز در مصاحبه با لس‌آنجلس تایمز گفته است که اعتقادی ندارد ماسک آرای انتخابات را دست‌کاری کرده باشد. او می‌گوید هدفش طرح مجموعه‌ای از واقعیت‌ها و ابهاماتی است که باید بررسی شوند.در ادامه، جفری هینتون، دانشمند برجسته هوش مصنوعی، درباره امکان سوءاستفاده از داده‌های دولتی و ابزارهای هوش مصنوعی برای تأثیرگذاری بر انتخابات آینده هشدار می‌دهد.
این بخش بیش از آنکه سند وقوع تقلب انتخاباتی باشد، هشداری درباره ظرفیت بالقوه تمرکز داده، فناوری و قدرت سیاسی در دست یک مجموعه خصوصی است. تناقضات آزادی بیان، دموکراسی،حقوق بشر و حاکمیت آمریکا که سال‌ها با پرچم دموکراسی، آزادی بیان، حقوق بشر و حاکمیت مردم برای جهان نسخه سیاسی می‌پیچید، امروز با صحنه‌ای روبه‌روست که پرده از تناقضات عمیق ساختار قدرت در این کشور برمی‌دارد. در یک سوی میدان، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری که با شعار بازگرداندن عظمت آمریکا به قدرت رسیده است؛
و در سوی دیگر، ایلان ماسک، میلیاردر فناوری که ثروت، رسانه، شبکه‌های ارتباطی، صنایع فضایی و قدرت اقتصادی را در یک مجموعه کم‌سابقه گرد آورده است. این دو، در مقطعی از تحولات سیاسی آمریکا، نه‌فقط متحدان انتخاباتی، بلکه دو ضلع یک ائتلاف اقتصادی و سیاسی شدند؛ ائتلافی که پرسش‌های جدی درباره آینده دموکراسی آمریکایی، استقلال نهادهای عمومی و حدود قدرت سرمایه‌داران بزرگ ایجاد کرد. مسئله دیگر صرفاً یک میلیاردر جنجالی یا یک رئیس‌جمهور پرحاشیه نیست؛ مسئله، شکل‌گیری پیوندی میان قدرت سیاسی و سرمایه خصوصی است که می‌تواند منافع عمومی را در حاشیه قرار دهد.
دموکراسی آمریکایی؛ از حاکمیت مردم تا حاکمیت میلیاردرها آمریکا سال‌ها خود را الگوی دموکراسی جهان معرفی کرده است. اما پرسش اساسی اینجاست، وقتی یک میلیاردر می‌تواند با تکیه بر ثروت و امکانات رسانه‌ای خود در انتخابات اثر بگذارد، در تعیین دستور کار سیاسی نقش‌آفرینی کند و سپس در ساختار اجرایی دولت صاحب نفوذ شود، سهم واقعی مردم از قدرت چقدر باقی می‌ماند؟
در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، در سال ۲۰۲۴ دونالد ترامپ،در یک فرآیند کاملا مهندسی شده توسط ایلان ماسک، رئیس جمهور شد و اگر سایر جریانات دست راستی در سایر کشورهای دنیا که مورد حمایت ترامپ بودند، افرادی منتخب شدند، بازهم ردپای ماسک و مهندسی افکار عمومی از طریق ارتباطات ماهواره‌ای و شبکه‌های اجتماعی و سایر موارد کاملا مشهود است. در نظریه دموکراسی، مردم صاحبان اصلی قدرت سیاسی‌اند؛ اما در عمل، تمرکز ثروت می‌تواند به تمرکز نفوذ سیاسی منجر شود. ماسک نمونه برجسته این تحول است.
او مالک یا مدیر مجموعه‌ای از شرکت‌های اثرگذار در حوزه خودروهای برقی، هوافضا، ارتباطات ماهواره‌ای و شبکه‌های اجتماعی است. این موقعیت به او امکان داده است در عرصه‌هایی حضور داشته باشد که مستقیماً با امنیت، اقتصاد و افکار عمومی ارتباط دارند. این دیگر صرفاً سرمایه‌داری معمولی نیست؛ شکل پیچیده‌تری از قدرت اقتصادی است که می‌تواند در تصمیم‌گیری عمومی نیز نفوذ کند. آمریکایی که دیگران را به رعایت اصول دموکراتیک فرامی‌خواند، باید پیش از هر چیز به این پرسش پاسخ دهد که چگونه امکان چنین تمرکز گسترده‌ای از قدرت را در ساختار سیاسی خود فراهم کرده است. ترامپ و ماسک؛
اتحاد منافع زیر پرچم عظمت آمریکا حمایت ماسک از ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ و نزدیکی سیاسی این دو، نقطه عطفی در رابطه میان سرمایه‌داری فناوری و جریان راست‌گرای آمریکا بود. ترامپ به سرمایه، امکانات رسانه‌ای و نفوذ اجتماعی ماسک نیاز داشت و ماسک نیز برای پیشبرد چشم‌انداز اقتصادی و سیاسی خود، به دولتی نیازمند بود که نسبت به مقررات محدودکننده شرکت‌های بزرگ موضع مساعدتری داشته باشد.البته این به معنای اثبات یک معامله پنهانی یا توافق غیرقانونی نیست؛ اما هم‌پوشانی منافع اقتصادی و سیاسی این دو، موضوعی کاملاً قابل بررسی است.
در این میان، شعار «عظمت دوباره آمریکا» نیز پرسش‌برانگیز می‌شود، عظمت برای چه کسی؟ برای کارگران و خانواده‌های آمریکایی یا برای صاحبان غول‌های فناوری و سرمایه‌داران برخوردار از نفوذ در مراکز قدرت؟ اگر قرار است هزینه اصلاحات اقتصادی بر دوش کارکنان دولت، اقشار آسیب‌پذیر و خدمات عمومی قرار گیرد، اما صاحبان سرمایه همچنان از موقعیت ممتاز خود برخوردار باشند، چنین الگویی را چگونه می‌توان عدالت اقتصادی نامید؟
نام زیبای کارآمدی و واقعیت تلخ تمرکز قدرت ورود ماسک به پروژه DOGE در دولت دوم ترامپ، یکی از حساس‌ترین موضوعات مورد بررسی مستند است. مبارزه با اتلاف منابع عمومی، اصلاح ساختارهای اداری و مقابله با بروکراسی ناکارآمد، اهدافی هستند که در ظاهر نمی‌توان با آنها مخالفت کرد. اما مسئله این است که چه کسی این اصلاحات را اجرا می‌کند و منافع چه کسانی از نتایج آن تأثیر می‌پذیرد؟ وقتی یک سرمایه‌دار بزرگ که شرکت‌هایش با قراردادها و تصمیم‌های دولت فدرال ارتباط دارند، در موقعیت اثرگذاری بر ساختار اجرایی دولت قرار می‌گیرد، ضرورت بررسی تعارض منافع دوچندان می‌شود.
آیا می‌توان پذیرفت که صاحبان شرکت‌های بزرگ، هم‌زمان در جایگاه ذی‌نفع اقتصادی و طراح اصلاحات دولتی قرار گیرند، بدون آنکه نظارت مستقل و شفافیت کامل وجود داشته باشد؟ آیا کوچک‌سازی دولت به معنای کوچک‌سازی قدرت سرمایه‌داران است یا قرار است فقط نهادهایی تضعیف شوند که باید بر فعالیت آنها نظارت کنند؟این همان تناقضی است که باید در پس شعارهای جذاب کارآمدی جست‌وجو کرد. آزادی بیان به سبک میلیاردرها؛ مالکیت رسانه یا مالکیت افکار عمومی؟
ماسک با خرید توییتر و تغییر نام آن به X، به یکی از بانفوذترین صاحبان زیرساخت‌های ارتباطی جهان تبدیل شد.او این اقدام را در چارچوب دفاع از آزادی بیان معرفی کرد. اما آزادی بیان با قدرت مطلق مالک یک پلتفرم یکسان نیست.در یک جامعه آزاد، حق بیان متعلق به شهروندان است؛ نه امتیازی که یک مالک ثروتمند بتواند بنا بر تشخیص شخصی خود آن را گسترش دهد، محدود کند یا به اولویت‌های خاصی اختصاص دهد.مشکل زمانی جدی‌تر می‌شود که مالک رسانه خود یکی از بازیگران فعال منازعات سیاسی باشد.در این وضعیت، شبکه اجتماعی دیگر صرفاً محل گفت‌وگو نیست؛
بلکه به ابزار اثرگذاری بر دستور کار عمومی تبدیل می‌شود. آمریکا که در عرصه بین‌المللی از آزادی رسانه‌ها سخن می‌گوید، باید به این پرسش پاسخ دهد که چگونه می‌توان آزادی واقعی را با تمرکز بی‌سابقه مالکیت رسانه‌ای جمع کرد؟
استارلینک؛ سرمایه خصوصی در جایگاه قدرت ژئوپلیتیکی اگر شبکه اجتماعی X قدرت رسانه‌ای ماسک را نشان می‌دهد، استارلینک ظرفیت ژئوپلیتیکی این امپراتوری را آشکار می‌کند. امروزه ارتباطات ماهواره‌ای از زیرساخت‌های حیاتی امنیتی، اقتصادی و نظامی محسوب می‌شود. شرکتی که چنین زیرساختی را اداره می‌کند، در شرایط خاص می‌تواند بر ارتباطات مناطق بحران‌زده و حتی محاسبات راهبردی کشورها اثر بگذارد. این واقعیت یک پرسش جدی برای نظام بین‌الملل ایجاد می‌کند؛
آیا زیرساختی با چنین اهمیت راهبردی باید تا این اندازه به تصمیم‌های یک شرکت خصوصی وابسته باشد؟قدرت ارتباطی که می‌تواند برای امدادرسانی، ارتباطات اضطراری و توسعه اینترنت مفید باشد، در صورت نبود قواعد روشن پاسخ‌گویی، ظرفیت تبدیل‌شدن به ابزار فشار نیز دارد.مسئله، مخالفت با فناوری نیست؛ مسئله این است که امنیت ارتباطی ملت‌ها نباید به تصمیم شخصی یک میلیاردر وابسته شود. آمریکا و تناقض بزرگ؛
دولت کوچک برای مردم، امتیازات بزرگ برای سرمایه‌داران یکی از مهم‌ترین محورهای انتقادی مستند، تناقض میان شعارهای ضد دولتی و وابستگی شرکت‌های بزرگ به منابع و حمایت‌های عمومی است. شرکت‌های ماسک در صنایع راهبردی فعالیت می‌کنند؛
صنایعی که رشد آنها با قراردادهای عمومی، سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی، حمایت‌های پژوهشی و تصمیم‌های دولتی ارتباط دارد.بنابراین، وقتی از کوچک‌سازی دولت سخن گفته می‌شود، باید پرسید کدام بخش دولت قرار است کوچک شود و چه کسانی از این روند سود خواهند برد؟نمی‌توان از یک طرف خواستار کاهش خدمات عمومی و محدودکردن نظارت‌ها شد و از طرف دیگر، نقش دولت در توسعه شرکت‌های بزرگ را نادیده گرفت. این همان چهره‌ای از سرمایه‌داری است که منتقدان آن را سرمایه‌داری رفاقتی می‌نامند؛ ساختاری که در آن نزدیکی به مراکز قدرت می‌تواند به مزیتی اقتصادی تبدیل شود. ایران و جهان؛
چرا باید این تحول را جدی گرفت؟ برای کشورهای مستقل، مسئله فقط زندگی سیاسی آمریکا نیست. تمرکز قدرت فناوری در شرکت‌های فراملی می‌تواند بر حاکمیت ملی، امنیت اطلاعات، استقلال ارتباطی و مناسبات اقتصادی دیگر کشورها اثر بگذارد. کشوری که زیرساخت ارتباطی، داده‌های شهروندان یا خدمات حیاتی خود را بدون چارچوب حقوقی روشن به شرکت‌های خارجی وابسته کند، ممکن است در بزنگاه‌های سیاسی با محدودیت‌های جدی مواجه شود. درس این تحولات برای کشورهای جهان روشن است؛ توسعه فناوری بدون استقلال زیرساختی، امنیت داده و قانون‌گذاری مؤثر، می‌تواند وابستگی تازه‌ای ایجاد کند.
در این میان، هیچ کشوری نباید تصور کند که قدرت شرکت‌های فناوری صرفاً مسئله‌ای تجاری است. فناوری امروز بخشی از امنیت ملی و حاکمیت سیاسی کشورهاست. پایان یک توهم؛ آمریکا را باید با عملکردش سنجید، نه شعارهایش مستند«ماسک» MUSK با وجود برخی محدودیت‌های روایی و اختلاف‌نظر درباره شیوه بازنمایی شخصیت ماسک، یک پرسش مهم را به افکار عمومی بازمی‌گرداند؛ آیا آمریکا همچنان مدعی حاکمیت مردم است یا در حال حرکت به سوی الگویی است که در آن صاحبان ثروت و فناوری سهم فزاینده‌ای از قدرت عمومی را در اختیار می‌گیرند؟
اتحاد سیاسی ترامپ و ماسک، دست‌کم در دوره همکاری نزدیک آن دو، نمونه‌ای قابل تأمل از پیوند قدرت انتخاباتی و سرمایه خصوصی بود. پیوندی که می‌تواند خطر تعارض منافع، تضعیف نظارت عمومی و تبدیل زیرساخت‌های حیاتی به ابزار نفوذ سیاسی را افزایش دهد.اتحاد سیاسی ترامپ و ماسک، دست‌کم در دوره همکاری نزدیک آن دو، نمونه‌ای قابل تأمل از پیوند قدرت انتخاباتی و سرمایه خصوصی بود. پیوندی که می‌تواند خطر تعارض منافع، تضعیف نظارت عمومی و تبدیل زیرساخت‌های حیاتی به ابزار نفوذ سیاسی را افزایش دهد. البته نباید اختلافات بعدی این دو را نادیده گرفت؛
ائتلاف آنها همیشگی و بدون تنش نبود. اما همین همکاری نشان داد که چگونه سرمایه‌داران بزرگ می‌توانند از مرز فعالیت اقتصادی عبور کنند و به بازیگران مؤثر در حکمرانی تبدیل شوند. آمریکا اگر واقعاً به دموکراسی اعتقاد دارد، باید پیش از صدور بیانیه‌های پرطمطراق درباره آزادی و حقوق ملت‌ها، تکلیف این پرسش را در داخل مرزهای خود روشن کند: آیا قدرت متعلق به مردم است یا کسانی که آن‌قدر ثروت دارند که می‌توانند هم رسانه را در اختیار بگیرند، هم بر سیاست اثر بگذارند و هم در اداره دولت نقش‌آفرینی کنند؟
آنچه مستند«ماسک» به تصویر می‌کشد، بیش از آنکه داستان زندگی یک میلیاردر باشد، روایت بحران پاسخ‌گویی در قلب سرمایه‌داری آمریکاست؛ بحرانی که اگر مهار نشود، می‌تواند دموکراسی را به پوسته‌ای انتخاباتی برای حاکمیت شبکه‌ای از صاحبان ثروت و فناوری تبدیل کند.
منبع: رسانیوز
