رویداد۲۴| «بابا منو ببر خونه، من می‌خوام ورزش کنم»؛ این صدای «پریا مهرمند» ۱۵ساله است که پس از واژگونی اتوبوس تیم بسکتبال سحر آکادمی، هنوز در بیمارستان برای نجات پای آسیب‌دیده‌اش تلاش می‌کند. او یکی از ۱۸ مصدوم حادثه‌ای است که بامداد یکشنبه در مسیر بازگشت تیم از آبادان به تهران رخ داد. دخترانی که برای یک مسابقه ورزشی راهی جنوب شده بودند، اما با مصدومیت بازگشتند. «من خواب بودم، از سروصدا‌ها بیدار شدم و وقتی چشم‌هایم را باز کردم، دیدم ماشین دارد به سمت راننده کج می‌شود.
تنها کاری که توانستم بکنم این بود که صندلی جلویم را بگیرم و سرم را به سمت پایین قرار دادم. بعد دیگر هیچی نفهمیدم؛ متوجه نشدم چه به سرم خورد و چه اتفاقی افتاد». بامداد بارانی یکشنبه ۱۷ شهریورماه، شب هولناکی برای دختران بسکتبالیست بود؛ دختران ۱۸ تا ۲۰سالی که پس از مسابقه‌ای با تیم «پالایش نفت آبادان» با اتوبوس در حال بازگشت به تهران بودند، اما اتوبوس‌شان واژگون شد و آسیب‌های شدیدی دیدند.
در این حادثه ۱۸ نفر از اعضای تیم مصدوم شدند، «پریا مهرمند» با عفونت و آسیب جدی به پای راست خود دست‌و‌پنجه نرم می‌کند، کاسه چشم و سر «غزل ملکی» شکسته است و «آیلار آزاد» و دو بازیکن دیگر در استراحت مطلق به سر می‌برند. سرمربی تیم «سحر آغنده» نیز همراه با پسر و همسرش آسیب جسمی دیده‌اند. علت حادثه هنوز مشخص نیست، اما آنچه عیان است، وضعیت بحرانی روحی و جسمی دختران بسکتبالیستی است که برای رقابتی ورزشی به آبادان رفتند، اما قربانی سهل‌انگاری‌ای شدند که هنوز کسی مسئولیتش را نپذیرفته است. وحشت در بیمارستان «آناهیتا امینی» ۱۶ساله از بازیکنان این تیم است.
او به صحنه‌های هولناک داخل اتوبوس اشاره می‌کند؛ صحنه‌هایی که برایش تکان‌دهنده بود: «ماشین یک تکان خیلی سنگین خورد و من از خواب بیدار شدم. فقط دیدم چند تا از بچه‌ها دستشان را محکم به صندلی جلو گرفته‌اند. بعد ماشین یکباره نامتعادل شد، به سمت راست رفت و دوباره برگشت به سمت چپ و بعد واژگون شد. صحنه‌ای که من دیدم ترسناک و وحشتناک بود؛ اول فکر کردم «غزل» را از دست دادیم، چون با سر خونی افتاده بود در بغل «فاطمه گلابی» و «فاطمه» جیغ می‌زد که چشم‌هایت را باز کن. «پریا» هم جیغ می‌زد و می‌گفت «پام، پام».
پایش زیر صندلی گیر کرده بود و هیچ‌کدام از ما نمی‌توانستیم برایش کاری کنیم. من و دو تا دیگر از بچه‌ها، از سقف ماشین که کنده شده بود بیرون آمدیم و چند تا دیگر از بچه‌ها هم از شیشه جلو که خرد شده بود خارج شدند». «امینی» از تأخیر نیرو‌های امدادی و کمبود امکانات می‌گوید: «آن‌قدر استرس داشتم که حس نمی‌کردم چقدر زمان می‌گذرد، ولی مردم زودتر از آمبولانس و هلال‌احمر به داد ما رسیدند، وقتی هم که آمبولانس آمد، به‌دلیل کمبود امکانات، چهارنفری ما را سوار کردند.
بعد از آن هم به قدری بد رانندگی کردند که در یک نقطه، غزل با همان سر شکسته واقعا از روی برانکارد کنده شد و دوباره ضربه سنگینی به او خورد». در بیمارستان نیز شرایط رسیدگی بهتر نبود: «در بیمارستان رسیدگی خوبی به ما نشد. کار به جایی رسیده بود که خودم باید می‌رفتم به پرستار التماس می‌کردم دستم را بخیه بزنند یا اینکه از بینی مربی ما خون می‌آید و بیایید رسیدگی کنید. اگر خودمان نمی‌گفتیم، هیچ کاری با ما نداشتند».
او می‌گوید نحوه برخوردشان متناسب با مصدومان یک تصادف نبود، به ما اورژانسی رسیدگی نمی‌کردند: «حدود چهار ساعت بعد ما را مرخص کردند، در حالی که واقعا نیاز بود بستری باشیم. وقتی گفتم نمی‌شود ما را بستری کنید؟ یکی از آنها خیلی راحت گفت: متأسفانه جا نداریم».
منبع: رویداد 24
