غالب وزرا پس از وزارت، از راه دور با نظام آموزشی ارتباط برقرار می‌کنند و نزدیک نمی‌شوند. کمتر وزیری پیدا می‌کنیم که پس از پایان وزارت، بدون وقفه و با جدیت و دغدغه، پیگیر موضوعات خرد و کلان آموزش و پرورش نه از پشت میز که در سفر و پیگیری‌های میدانی باشد.
فردا دوشنبه ۱۸ آبان، روز خداحافظی با آقای دکتر علی اصغر فانی یکی از وزرای آموزش و پرورش است. هیچ مدیری از نقد مبرا نیست، اما اگر منصفانه دوران وزارت آقای دکتر فانی را تحلیل کنیم، دو یادگارِ ماندگار دوره وزارت ایشان فراموش نمی‌شوند؛ مقاومت و کوتاه نیامدن در برابر دخالت‌های بی‌ربط در انتصابات و دور کردن رفتارهای امنیتی در عرصه آموزش و پرورش. اما آقای فانی را باید از پشت لنز ده سالِ پس از وزارتش هم دید که وزیر نبود اما چَشم از تعلیم و تربیت برنمی‌داشت.
پس از وزارتش، حتی سکته قلبی و کهولت سن، مانع کار او برای امدادرسانی تحصیلی به دانش آموزان مناطق کم‌برخوردار، مشارکت در مدرسه‌سازی، تألیف کتاب و تجربه‌نگاری مدیریتی و حضور مؤثر در نشست‌های راهبردی در سطح کشور نشد، به ویژه که در زمینه آسیب‌شناسیِ سیاست‌ها و بازنگری در راهِ طی شده اهتمام داشت. کاری که در بین مدیران عالی به ندرت دیده می‌شود.
آقای فانی با اخلاق بود، نقد را می‌پذیرفت، بر دانش و مهارت مدیریت تسلط دانشگاهی و فنی داشت، صبور بود، ایران را عمیقاً دوست می‌داشت و دغدغه بهبود حالِ آموزش و پرورش به ویژه مناطق کم‌برخوردار کشور، جزئی از هویت و زندگی‌اش بود.
منبع: خبرآنلاین