تیم امیر قلعه‌نویی سه امتیاز را گرفت، چند بازیکن جوان فرصت حضور در زمین پیدا کردند و کادرفنی توانست دو آرایش متفاوت را آزمایش کند؛ با این حال، هنوز فاصله زیادی میان یک برد معمولی و اثبات آمادگی برای رقابت‌های بزرگ وجود دارد. ۱. فلسطین حریف مناسبی برای سنجش عیار تیم ملی نبود تیم ملی در شرایطی به برتری رسید که فلسطین نتوانست فشار قابل توجهی روی ساختار دفاعی ایران ایجاد کند. حتی برای باز کردن دروازه این تیم هم چندان راحت نبودیم و در نهایت اخراج یکی از بازیکنان حریف و دو پاس گل حسین گودرزی مسیر پیروزی را هموار کرد.
استفاده از دو سیستم ۳-۵-۲ و ۴-۴-۲ در دو نیمه و میدان دادن به ۲۲ بازیکن، از نکات مثبت این مسابقه بود، اما نمی‌توان از کنار این واقعیت گذشت که تیم ملی هنوز با یک آزمون جدی روبه‌رو نشده است. حالا نگاه‌ها به مسابقه برابر عراق دوخته شده؛ تیمی که با هدایت گراهام آرنولد و ترکیبی جوان‌تر، می‌تواند محک متفاوتی برای شاگردان قلعه‌نویی باشد. ضمن اینکه بازی در خانه حریف و مقابل تماشاگران عراقی، شرایط را به مراتب دشوارتر خواهد کرد. ۲. جوان‌تر شدیم؛ اما آیا قرار است این جوان‌گرایی ادامه داشته باشد؟
یکی از تفاوت‌های قابل توجه تیم ملی در مسابقه برابر فلسطین، کاهش حدود چهار ساله میانگین سنی ترکیب نسبت به آخرین دیدار مقابل روسیه بود. این تغییر در زمین هم تا حدودی خودش را نشان داد؛ سرعت بیشتر در گردش توپ، تحرک بالاتر و نمایش پویاتر نسبت به برخی مسابقات گذشته. البته نباید با یک بازی درباره موفقیت پروژه جوان‌گرایی حکم صادر کرد. مسئله اصلی اینجاست که آیا این تغییر رویکرد به یک سیاست ثابت تبدیل می‌شود یا با پایان این تورنمنت، دوباره همان چهره‌های همیشگی را در ترکیب اصلی خواهیم دید؟
فوتبال ایران برای پوست‌اندازی فرصت نامحدودی ندارد و نمی‌تواند تا ابد پشت نام‌های تکراری پنهان شود. ۳. قلعه‌نویی از حریف بزرگ‌تر می‌گوید؛ اما خودش چقدر آماده تغییر است؟ سرمربی تیم ملی بعد از پیروزی برابر فلسطین، از نیاز به بازی با رقیبان بزرگ‌تر برای عبور از مرحله تغییر نسل صحبت کرد. حرف درستی است، اما تمام ماجرا نیست. تیم ملی برای پیشرفت فقط به بازی با حریفان قدرتمندتر احتیاج ندارد؛ بلکه باید در ساختار فنی و تصمیمات مدیریتی روی نیمکت هم تغییراتی را تجربه کند.
بازنگری در ترکیب کادر فنی، استفاده از دستیاران با ایده‌های تازه و مهم‌تر از همه، اعتماد واقعی و مستمر به استعدادهای جوان، موضوعاتی هستند که نمی‌توان مسئولیت آنها را به گردن حریفان تدارکاتی انداخت. اگر قرار است نسل تازه‌ای در فوتبال ایران شکل بگیرد، قلعه‌نویی هم باید نشان دهد برای عبور از برخی انتخاب‌های گذشته آمادگی دارد. سؤال اینجاست: آیا سرمربی تیم ملی فقط خواهان تغییر نسل است یا حاضر است خودش هم بخشی از این تغییر باشد؟ ۴. سه امتیاز گرفتیم، اما معضل گلزنی همچنان پابرجاست پیروزی برابر فلسطین یک ضعف قدیمی را هم دوباره به نمایش گذاشت؛
فرصت‌سوزی در یک‌سوم هجومی. تیم ملی پیش از رسیدن به گل، موقعیت‌های مناسبی برای باز کردن دروازه داشت، اما بی‌دقتی در ضربه آخر و تصمیم‌گیری‌های نامناسب اجازه نداد زودتر به نتیجه برسیم. شاید برابر فلسطین این مشکل چندان پرهزینه نباشد، اما در مسابقه با تیم‌هایی که از کوچک‌ترین اشتباهات دفاعی و هجومی استفاده می‌کنند، همین فرصت‌های ازدست‌رفته می‌تواند سرنوشت بازی را تغییر دهد. تیمی که می‌خواهد در جام جهانی حرفی برای گفتن داشته باشد، نمی‌تواند به امید اشتباه حریف یا اخراج بازیکنانش منتظر گل بماند. حالا نوبت آزمون واقعی است.
برد برابر فلسطین را می‌توان به فال نیک گرفت، اما نه باید از آن تصویری بزرگ‌تر از واقعیت ساخت و نه مشکلات قدیمی را با چند تغییر در ترکیب نادیده گرفت. مسابقه با عراق فرصت مناسبی است تا مشخص شود جوان‌تر شدن تیم ملی فقط یک تغییر عددی در میانگین سنی بوده یا قرار است به تغییر واقعی در کیفیت و تفکر فوتبالی این تیم منجر شود. قلعه‌نویی حالا بیش از هر زمان دیگری به پاسخ دادن نیاز دارد؛ آن هم در زمین مسابقه، نه فقط در نشست‌های خبری.
منبع: آوش
