از دیگر اقدامات مهمی که حامیان صدام بعد از مداخله علنی شان در جنگ با ایران انجام دادند یاری نمودن عراق در تخریب و نابودی منابع اقتصادی ایران بود. این منابع که عمدتاً نفت و صنایع جنبی آن را شامل می‌شد، در آخرین مقطع از جنگ بطور متناوب و سنگین مورد تهاجم قرار گرفت.
عراق با استفاده از تکنولوژی پیشرفته خارجی، پایانه های نفتی ایران در خارک، نفتکشهای غول پیکر ویژه حمل نفت از خارک به لارک، پالایشگاههای نفت در شهرهای مختلف، تلمبه‌خانه‌‌های نفتی، کارخانجات تولید فرآورده های نفتی (پتروشیمی) و خلاصه آنچه که سهمی در گردش چرخ اقتصاد ایران داشت را آماج حملات هوایی و موشکی قرار داد. رژیم عراق با این اقدام خشکاندن منابع مالی جنگ را دنبال میکرد. به طور مسلم اگر رژیم عراق تنها با اتکا بر امکانات داخلی خویش دست به چنین حملاتی می زد هیچگاه نمی توانست به نتایجی گسترده دست یابد.
هواپیماهایی که بالایشگاههای نفت را در تبریز، اصفهان، تهران و… هدف قرار داده و به آتش می کشید، موشکهایی که بر بدنه سوپر نفتکشهای ایرانی می نشست، جنگنده‌هایی که با پروازی طولانی، مخازن شناور نفت را در دهانه تنگه هرمز مورد هجوم قرار میداد، بیانگر حضور روس، فرانسه، آمریکا و… در جنگ با ایران بود. به موازات سیکل تخریب مخازن، تاسیسات و پایانه های نفتی ایران، تلاش در جهت حفظ قیمت نفت در پایین ترین حد ممکن ادامه یافت. قیمت نفت که در سال 1364 سیر نزولی خود را به همت جهانخواران آغاز کرده بود در سال 65 و 66 به نازلترین حد ممکن رسید.
در میان کشورهای صادر کننده نفت، آنکه بیش از همه زیان دید ایران بود. چرا که جنگ گسترده و عظیمی که بر ما تحمیل گشته بود به بودجه‌ای کلان نیاز داشت و عمده‌ترین منبع درآمد ایران، «نفت»، نیز دستخوش تهاجمی همه جانبه گشته بود. از سویی قیمت نفت به کمتر از مبلغ هزینه شده کاهش یافته و از دیگر سو همین نفت بسیار ارزان نیز تا آخرین لحظات تـرک آب‌های ایران در خطر تهاجم قرار داشت.
تأسیسات نفتی ما از محل استخراج تا پالایش و صدور، همه جا در تیررس دشمن قرار گرفت و به دنبال آن بقیه صنایع نیز بدلیل عدم تحصیل ارز کافی و مواد اولیه یا از حرکت باز ایستاده و یا با پایین‌ترین ظرفیت تولید و بدون سوددهی به کار ادامه داد. فشار بر منابع اقتصادی جنگ تا آنجا ادامه یافت که در سال 1367 تولید و فروش نفت ایران تنها نیمـی از هزینه جنگ را برآورده می‌ساخت. دشمنان عصب جنگ را تشخیص داده و حملات هوایی را بر آن نقطه متمرکز کردند. در کنار حملات دشمن و کاهش قیمت نفت، آخرین حربه ممکن نیز بکار گرفته شد.
تحریم خرید نفت از ایران توطئه تکمیلی ناامیدی اقتصاد ما بود. تصور وضعیت کشوری که تمامی منابع ارزی اش به نفت بسته است و سقوط ارزش همین محصول به پایین ترین حد ممکن و در عین حال تهاجم همه جانبه دشمن در جهت ممانعت از حمل و فروش آن و رویارویی با مشکل تحریم، ترسیم‌گر دقیق سیمای اقتصاد کشور ما در آخرین ماه های جنگ است. در زمستان 1366 خرید نفت ایران از سوی کشورهای عضو شورای امنیت تحریم شد و آنهایی که تحریم نکردند، به کاهش میزان واردات نفتی خود از ایران اقدام نمودند. به موازات نابودی منابع اقتصادی ایران، تلاشی دیگر در جهت افزایش هزینه جنگی ایران بعمل آمد.
دشمنان ما که با دست و دلبازی تمام، عراق را از هر جهت یاری میدادند سعی در پیشگیری از فروش و صدور حتی کم ارزشترین سلاح و قطعات یدکی به ایران نمودند. به تبع این تلاش دشمنان، ایران نیز با روی آوردن اضطراری به بازار آزاد متحمل خسارات سنگینی شد.
منبع: جماران
