شبکه 12 تلویزیون رژیم صهیونیستی در گزارشی تحت عنوان رسوایی بالفور این پرسش را مطرح کرد که چرا باید بازسازی منزل نخست وزیر 5 سال کامل به طول بیانجامد و چه کسی از این طولانی شدن اقدامات سود می‌برد. گزارشگر این رسانه صهیونیستی آورده است: گرچه هنوز مشخص نیست چه کسی قرار است نخست وزیر اسرائیل شود اما هر که باشد مطمئنا مقر اقامتش بالفور نخواهد بود، زیرا مقر اصلی نخست وزیر اسرائیل طی پنج سال گذشته به معضلی تبدیل شده است و در هزارتوی عملیات بازسازی گرفتار شده است که ظاهرا پایانی برای آن وجود ندارد و تاکنون صدها میلیون از بودجه را هم با خود بلعیده است.
کار به جایی رسیده است که بازرس کل این امر را یک رسوایی توصیف کرد اما گوش کسی به این سخنان بدهکار نیست، تا خانواده نتانیاهو به حساب دولت در جای دیگری سکونت کنند، چه نهادی پول بازسازی را پرداخت می‌کند و آیا برای بقیه اقامتگاه‌ها هم شرایط چنین است؟ در ادامه این گزارش که تحت عنوان «رسوایی خانه بالفور» در این شبکه تلویزیونی هم پخش شد، آمده است: در این مرحله هنوز مشخص نیست که آیا گادی آیزنکوت موفق خواهد شد دولتی تشکیل دهد یا نه؛
اما یک موضوع قطعی است: حتی اگر رئیس پیشین ستاد کل ارتش به نخست‌وزیر بعدی اسرائیل برسد، چهارمین نخست‌وزیری خواهد بود که به اقامتگاه رسمی در خیابان بالفور در قدس نقل مکان نمی‌کند. پشت دروازه برقی و ایستگاه‌های نگهبانی، داستان «کاخ سفید» اسرائیل پنهان است؛ ساختمانی که طی پنج سال گذشته به «پروژه‌ای شکست‌خورده» (و دور باطل بازسازی) تبدیل شده است. بازسازی اقامتگاه رسمی پنج سال پیش آغاز شد و کار بر روی آن همچنان تا امروز با کندی ادامه دارد، بی‌آنکه زمان مشخصی برای پایان آن تعیین شده باشد.
چگونه یک بازسازی ضروری و اساسی به ماجرایی بی‌پایان تبدیل شد که صدها میلیون شیکل برای مالیات‌دهندگان هزینه داشته است؟ شلمو گرینباوم، وکیل و یکی از ساکنان محله، می‌گوید: «حتی اگر ساختمان تخریب و از نو ساخته می‌شد، این کار به این میزان زمان نمی‌برد». آدیر شوارتز، معاون شهردار قدس، نیز با سخنان گرینباوم موافق است و می‌گوید: «می‌دانید طی پنج سال چند خط قطار سبک را احداث کرده‌ایم؟ چند ساختمان، چند طبقه و چند خیابان را توسعه داده‌ایم»؟
هادی نیگف، وکیل و مدیر اجرایی جنبش آزادی اطلاعات، می‌گوید: «منطقی نیست که بازسازی یک خانه، که کاری معمول و رایج است، این‌همه زمان ببرد. این موضوع نشان می‌دهد که احتمالاً مسائل دیگری در میان است که کسی تلاش می‌کند آنها را پنهان کند». ولادیمیر بیلیاک، عضو پیشین کنست و عضو کمیته مالی، نیز می‌افزاید: «هیچ توضیح منطقی، عملی یا مالی برای این وضعیت وجود ندارد. به نظر می‌رسد این شرایط در خدمت منافع خانواده نتانیاهو است». آنچه این هفته در خیابان بالفور بیش از هر چیز جلب توجه می‌کرد، سکوت بود.
نه صدای عملیات حفاری به گوش می‌رسید، نه رفت‌وآمد کامیون‌های سنگین دیده می‌شد و به‌جز یک بیل مکانیکی کوچک که وارد محوطه می‌شد، هیچ نشانه‌ای از انجام عملیات بازسازی وجود نداشت. گرینباوم می‌گوید: «این محل طی بیشتر اوقات در سال‌های اخیر متروکه بوده است. نه‌تنها هیچ کاری در آن انجام نمی‌شد، بلکه حتی تدابیر امنیتی نیز وجود نداشت. مکان مانند ویرانه‌ای به نظر می‌رسید». اوری مسگاو، روزنامه‌نگار روزنامه هاآرتص، می‌گوید: «گاهی به آنجا سر می‌زنم و وضعیت واقعاً شرم‌آور است. در بهترین حالت، فقط یک کامیون و دو کارگر آنجا هستند و در بسیاری از روزها هیچ‌کس حضور ندارد.
بالاخره اینجا مجموعه‌ای رسمی برای اقامت نخست‌وزیر اسرائیل است. تصور می‌کنید کاخ سفید یا مقر نخست‌وزیری در خیابان داونینگ شماره 10، پنج سال در حال بازسازی باشند؟ حتماً کسی نمی‌خواهد این کار به پایان برسد». این ماجرا به‌ویژه با توجه به اطلاعاتی که از طریق درخواست بر اساس قانون آزادی اطلاعات به دست آمده، حیرت‌آور است. این اطلاعات نشان می‌دهد هزینه بازسازی اقامتگاه که در سال 2021 آغاز شد، طی پنج سال گذشته به حدود 103 میلیون شیکل رسیده است که 67 میلیون شیکل آن به امور امنیتی اختصاص داشته است.
آدیر شوارتز، معاون شهردار قدس، می‌گوید: «هر از گاهی برای یک یا دو ماه گاز به آنها می‌رسانند و بعد دوباره به خواب می‌روند». شبکه 12 تلویزیون رژیم صهیونیستی این اطلاعات را در اختیار مخاطبان خود قرار می‌دهد تا یک واقعیت را با آنها در میان بگذارد: درحالی‌که عملیات بازسازی همچنان ادامه دارد، قانون دولت را ملزم می‌کند هزینه حفاظت و تأمین امنیت نخست‌وزیران را در اقامتگاه‌های خصوصی یا جایگزین آنها تأمین کند؛ هزینه‌ای که به صدها میلیون شیکل می‌رسد.
در مورد خانواده نتانیاهو، این موضوع دست‌کم چهار خانه را شامل می‌شود: در قیصریه و در قدس، در خیابان غزه، خیابان هَپورتسیم و خانه‌ای دیگر در مکانی محرمانه در پایتخت که همگی در اختیار نتانیاهو و خانواده‌اش قرار گرفته‌‌اند. معاون شهردار می‌گوید: «در نهایت، این هدر دادن وحشتناک پول عمومی است. مردم باید بدانند که هر بار نخست‌وزیر در مکانی غیر از بالفور اقامت می‌کند، ما دو بار هزینه می‌پردازیم؛ اما در مورد نتانیاهو این دو بار، سه بار و چهار بار می‌شود». در بخش دیگری از گزارش هم فاش می‌شود: «این ماجرا به بهبود املاک شخصی آنها مربوط می‌شود».
در همین فاصله، خانواده نتانیاهو به خانه شخصی خود در خیابان غزه در قدس نقل مکان کردند؛ آپارتمانی دوبلکس در طبقات دوم و سوم ساختمانی که تا دو سال پیش ظاهری قدیمی داشت، اما از آن زمان تاکنون به‌طور کامل بازسازی شده است. طی سه سال گذشته، این ساختمان بازسازی و ایمن‌سازی شد تا برای استفاده به‌عنوان اقامتگاه رسمی مناسب باشد؛ درحالی‌که آنها هم‌زمان به بهسازی اقامتگاه خود در قیصریه نیز ادامه می‌دادند. تنها در سال 2023، نزدیک به 28 میلیون شیکل از پول عمومی در دو خانه، یکی در قیصریه و دیگری در خیابان غزه، سرمایه‌گذاری شد.
و بعد از آن فاش می‌کند که نتانیاهو در این رسوایی تنها نیست بلکه خانه نفتالی بنت، نخست‌وزیر، در رعنانا هم از پول عمومی بازسازی شده است. اوری مسگاو، روزنامه‌نگار، توضیح می‌دهد: «موضوع در اینجا به بهسازی املاک شخصی آنها مربوط می‌شود. خانه قیصریه به‌عنوان اقامتگاه خصوصی طبقه‌بندی شده است و این موضوع، به‌هرحال، مشروط به آن است که نتانیاهو دست‌کم هفته‌ای یک روز در آن اقامت و کار کند. چنین چیزی طی دو سال گذشته اتفاق نیفتاده است. قرار بود بودجه نیز در همین حد متوقف شود».
او می‌افزاید: «خانه شماره 35 خیابان غزه به‌عنوان اقامتگاه موقت طبقه‌بندی شده است تا زمانی که بازسازی بلفور به پایان برسد. بنابراین، اینجا با نوعی بازی با ارقام و مقررات روبه‌رو هستیم. به‌محض اینکه بازسازی بالفور تمام شود، برای خانه‌های دیگر پول دریافت می‌کنند و وقتی بازسازی آنها هم تمام شود، دوباره همین روند ادامه می‌یابد. اما وقتی بازسازی بالفور به پایان برسد، دیگر نباید هیچ پولی برای خانه‌های خصوصی دریافت کنند».
منبع: دنیای اقتصاد
