الناز سخائیان، مدیرعامل نستله ایران، در نشست «روایت‌هایی از زیر آتش» با مرور تجربه این شرکت در دو جنگ اخیر تاکید کرد که همراهی اعضا و کارکنان سازمان با تصمیم‌های دشوار، به اعتماد سازمانی، مسئولیت‌پذیری و «معنای مشترک» وابسته است. به گفته او، این سه عامل باید پیش از بحران شکل گرفته باشند، چون در لحظه بحران فرصتی برای ساختن‌شان نیست.
رویداد «روایت‌هایی از زیر آتش» به مناسبت انتشار کتاب «مدیریت زیر آتش» توسط انتشارات آریانا قلم و با حضور جمعی از مدیران، کارشناسان اقتصادی و فعالان رسانه‌ای برگزار شد. در این رویداد، ۶ راوی از حوزه‌های گوناگون مدیریتی، صنعتی و اجتماعی گرد هم آمدند تا تجربه‌های عینی، چالش‌های پیش‌رو و آموخته‌های مدیریتی خود از روزهای دشوار جنگ را با مخاطبان به اشتراک بگذارند. بررسی ابعاد مختلف تداوم کسب‌وکار، حفظ روحیه و تاب‌آوری تیم‌ها و ثبت آموخته‌ها برای آینده از مهم‌ترین اهداف و محورهای برگزاری این رویداد بود.
الناز سخائیان در توصیف روزهای نخست جنگ گفت: «شرکت نستله ایران در آن روزها با مجموعه‌ای از دغدغه‌ها و محدودیت‌ها روبه‌رو بود؛ نگرانی کارکنان برای سلامت خود و خانواده‌هایشان و امنیت شغلی‌شان، ادامه فعالیت خط تولید غذای کودک به‌عنوان محصولی ضروری، اختلال در مسیرهای حمل‌ونقل و قفسه‌هایی که نباید خالی می‌ماندند. قرار نبود خانواده‌ها، علاوه بر استرسی که از جنگ و شرایط بیرونی داشتند، نگران تامین غذای کودکان‌شان هم باشند. این تعهدی بود که ما به‌عنوان یک شرکت تولیدکننده غذای کودک در قبال مصرف‌کنندگان کوچک‌مان و خانواده‌های آن‌ها داشتیم.»
تصمیم‌گیری سریع برای خط تولید شیرخشک
مدیرعامل نستله ایران در ادامه، تشکیل کمیته بحران را نخستین اقدام شرکت پس از آغاز جنگ عنوان کرد و گفت: « کمیته‌ای با حضور مدیران زنجیره تامین، امنیت، فناوری اطلاعات، کارخانه و منابع انسانی در همان ساعات نخست تشکیل شد. نتیجه این جلسه، ماندن و حفظ تولید بود. بر همین اساس، دفتر مرکزی را به دلیل اینکه نمی‌توانستیم امنیت کارکنان را تضمین کنیم، تعطیل کردیم و زیرساخت دورکاری را برای همکاران‌مان فراهم کردیم. در مقابل، مقرر شد خط تولید شیرخشک، به‌عنوان محصولی ضروری، به‌صورت ۲۴ ساعته و در هفت روز هفته به تولید ادامه دهد.»
بر اساس این تصمیم، سایر بخش‌های شرکت نیز موظف شدند برای تامین به‌موقع مواد اولیه و پشتیبانی از فعالیت این خط تولید همکاری کنند. همچنین فعالیت دو خط تولید سرلاک و قهوه به‌طور موقت متوقف شد تا ظرفیت‌های عملیاتی شرکت بر حفظ تولید شیرخشک متمرکز بماند.
به گفته سخائیان، اجرای چنین تصمیمی بدون همراهی کارکنان امکان‌پذیر نبود. از همین رو، یکی از مهم‌ترین اولویت‌های مدیریت شرکت، حفظ اعتماد کارکنان و تقویت عواملی بود که آن‌ها را برای ادامه فعالیت در شرایط دشوار همراه می‌کرد.
اعتماد سازمانی، مسئولیت‌پذیری و معنای مشترک؛ پایه‌های تاب‌آوری تیم‌ها
الناز سخائیان با اشاره به تجربه شرکت نستله ایران در مدیریت بحران، اعتماد سازمانی، مسئولیت‌پذیری رهبران سازمان و معنای مشترک کار را سه عامل اساسی برای همراهی کارکنان با تصمیم‌های دشوار دانست. به اعتقاد او، این عوامل باید پیش از وقوع بحران در سازمان شکل گرفته باشند؛ زیرا در شرایط بحرانی، فرصت کافی برای ایجاد اعتماد و تقویت باور مشترک وجود ندارد.
او معنای مشترک کار را از مهم‌ترین دلایل همراهی کارکنان دانست و با اشاره به تجربه نیروهای خط تولید شیرخشک گفت: «وقتی از همکاران من در خط تولید شیرخشک بپرسید کار شما چیست، هیچ‌گاه نمی‌گویند من اپراتور دستگاه یا تکنسین تعمیرات و نگهداری هستم؛ همه آن‌ها می‌گویند: من غذای باکیفیت برای کودکان ایرانی تولید می‌کنم. آن‌ها می‌دانند برای چه کسانی کار می‌کنند و چه ارزشی می‌آفرینند.»
به گفته سخائیان، همین درک مشترک از ارزش و تاثیر کار، در کنار اعتماد شکل‌گرفته میان کارکنان و سازمان، انگیزه لازم برای ادامه فعالیت را فراهم کرد؛ به‌طوری که کارکنان خطوط تولید پیش از درخواست مدیران، برای حضور در شیفت‌های کاری اعلام آمادگی می‌کردند. همچنین حضور مستمر و نزدیک مدیران و رهبران سازمان در کنار کارکنان، نه‌تنها نشان‌دهنده مسئولیت‌پذیری رهبران بود، بلکه با تقویت حس همراهی و حمایت سازمانی، نقش مهمی در حفظ انسجام و تاب‌آوری تیم‌ها در شرایط دشوار ایفا کرد.
الناز سخائیان با تاکید بر اهمیت حضور عملی مدیران در ایجاد اعتماد سازمانی، گفت: «در همان دو روز نخست، تصمیم گرفتیم کل تیم مدیران ارشد شرکت در قزوین مستقر شوند تا بتوانند هر روز در کارخانه، کنار همکاران خطوط تولید حضور داشته باشند. در واقع مسئولیت‌پذیری رهبران باید در عمل دیده شود، چون نمی‌توان از کارکنان انتظار داشت در شرایط دشوار به وظایف خود ادامه دهند، در حالی که مدیران در کنارشان حضور ندارند.»
مدیرعامل نستله ایران در جمع‌بندی تجربه‌های دو جنگ اخیر، به مهم‌ترین درس‌های مدیریتی این دوران اشاره کرد و گفت: «نخستین درس این است که تصمیم‌گیری باید بسیار سریع باشد؛ زیرا در شرایط ابهام و عدم قطعیت، افراد باید هدف و مسیر سازمان را بدانند و متوجه گام بعدی باشند. نکته مهم در این بخش اهمیت گفت‌وگوی شفاف و به‌موقع با افراد است. دومین درس این است که در شرایط بحرانی، رهبران و مدیران عموما تمایل دارند تمام کنترل را شخصا در دست بگیرند؛ زیرا احساس امنیت بیشتری می‌کنند.
اما تجربه ما خلاف این را نشان داد: وقتی تفویض اختیار و تفویض قدرت صورت می‌گیرد، سرعت تصمیم‌گیری افزایش می‌یابد. درس سوم، انطباق‌پذیری بسیار سریع با سناریوهای جدید است. درس پایانی، حفظ تمرکز و ثبات در انجام کارهاست. در بحران نمی‌توان تمام وظایف گذشته را با همان کیفیت پیشین ادامه داد؛ باید اولویت‌ها را انتخاب کرد و روی چند زمینه کلیدی متمرکز شد.»
الناز سخائیان در بخش پایانی سخنانش «تاب‌آوری» را ویژگی لازم، هم برای ساختار سازمان و هم برای افراد دانست. به گفته او، تاب‌آوری در سازمان یعنی پیش‌بینی سناریوها و برنامه‌ریزی برای آن‌ها و در افراد یعنی باور به ارزش کار، اعتماد متقابل و درک معنای شغل.
نشست «روایت‌هایی از زیر آتش» پس از سخنرانی سایر راویان و بررسی ابعاد حقوقی، ارتباطی و اجتماعی مدیریت در دوران اضطرار، به کار خود پایان داد.
منبع: شبکه شرق
