آتش‌سوزی سال ۱۹۰۸ در عمارت «برلی آن دِ هیل» (Burley on the Hill) در جریان مهمانی‌ای رخ داد که وینستون چرچیل نیز در آن حضور داشت. چرچیل در آن حادثه کلاه یکی از آتش‌نشانان را بر سر گذاشت و به مهار آتش کمک کرد. اکنون پلکان بزرگ و کتابخانه این عمارت که از آتش‌سوزی جان سالم به در برده‌اند، قرار است روز ۲۴ نوامبر [۳ آذر] در حراجی ساویلس به فروش برسند. قیمت راهنمای فروش این بخش‌ها ۳٫۲۵ میلیون پوند اعلام شده است.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، پلکان بزرگ و کتابخانه عمارت تاریخی برلی آن دِ هیل (Burley on the Hill) در منطقه راتلند انگلستان، بخشی از این عمارت که از آتش‌سوزی سال ۱۹۰۸ جان سالم به در برد، روز سه‌شنبه ۲۴ نوامبر در حراجی ساویلس به فروش گذاشته می‌شود. قیمت راهنمای فروش این مجموعه در فهرست حراجی ۳٫۲۵ میلیون پوند اعلام شده است؛ رقمی که نشریه «کانتری لایف» نیز گزارش کرده است.
همین قیمت در گزارش وب‌سایت «لینکسنلاین» نیز ذکر شده و پایگاه خبری «اوکهام و راتلند نیوز» هم قیمت راهنمای فروش را ۳ میلیون و ۲۵۰ هزار پوند اعلام کرده است. برگزارکنندگان حراج تأکید کرده‌اند که قیمت‌های راهنما ممکن است تا روز برگزاری حراج و حتی در همان روز تغییر کنند.
موضوع این حراج کل عمارت نیست، بلکه بخشی از آن است. عمارت برلی آن دِ هیل بنایی ثبت‌شده در فهرست آثار تاریخی درجه یک انگلستان است که حدود ۱۲ هزار و ۸۳ فوت مربع مساحت دارد و در چهار طبقه ساخته شده است. این مجموعه هفت اتاق خواب، شش حمام، کتابخانه و چندین تالار تشریفاتی دارد و به حدود ۶۷ جریب زمین پارک و محوطه نگهداری گوزن‌ها دسترسی دارد؛ محوطه‌ای که چشم‌اندازی رو به جنوب و دریاچه راتلند دارد.
ساویلس در معرفی این ملک نوشته است که پلکان بزرگ و کتابخانه از «آتش‌سوزی فاجعه‌بار سال ۱۹۰۸ که بخش بزرگی از نیمه غربی عمارت را ویران کرد» جان سالم به در برده‌اند.
گری مورفی، مدیر حراجی ساویلس، در اظهاراتی که لینکسنلاین نقل کرده، گفته است: «فرصت خرید خانه‌ای با چنین اهمیت تاریخی در حراج، به‌ندرت پیش می‌آید.» او اضافه کرده است: «باقی ماندن پلکان بزرگ و نقاشی‌های دیواری لانسکرون پس از آتش‌سوزی سال ۱۹۰۸، این عمارت را به یکی از شگفت‌انگیزترین اقامتگاه‌های خصوصی تبدیل کرده که امسال به بازار عرضه می‌شوند.»
مهمانی، کیف اسناد دولتی و کلاه آتش‌نشانی
آتش‌سوزی پس از برگزاری مهمانی‌ای رخ داد که وینستون چرچیل در آن حضور داشت. او چند ماه پیش از آن به ریاست هیأت تجارت منصوب شده بود؛ نخستین مقام وزارتخانه‌ای او در کابینه. نشریه کانتری لایف این موضوع را گزارش کرده است.
در تاریخچه رسمی عمارت نیز آمده است که آتش‌سوزی «در جریان مهمانی‌ای با حضور وینستون چرچیل جوان» آغاز شد و فضای داخلی نیمه غربی ساختمان، ازجمله تالار رقص، را نابود کرد. با این حال، «پلکان بزرگ و کتابخانه بدون هیچ آسیبی، همراه با دیوارهای نقاشی‌شده و سقف‌هایشان، باقی ماندند».
کامل‌ترین روایت از نقش چرچیل در آن شب را وب‌سایت «دیسپچز» منتشر کرده است. ریک کاریون در این گزارش با استناد به روزنامه‌های آن زمان و نوشته‌های خود چرچیل، جزئیات حادثه را بازگو می‌کند.
چرچیل که در آن زمان به کلمنتاین هوزیر علاقه‌مند شده بود، مهمان دوستش فردی گست بود. انجمن بین‌المللی چرچیل نیز این موضوع را ثبت کرده است. براساس روایت دیسپچز، مهمانی پس از مراسم عروسی برادر چرچیل برگزار شده بود و پس از رفتن عروس و داماد، تعدادی از مهمانان همچنان در عمارت مانده بودند.
سیستم گرمایشی تازه‌نصب‌شده ساختمان، پس از آن‌که ساکنان به اتاق‌های‌شان رفته بودند، آتش گرفت. یکی از خدمتکاران با مشاهده آتش‌سوزی دیگران را باخبر کرد و مهمانان در میان دود و ریزش بقایای ساختمان به چمن‌زار بیرون پناه بردند.
چرچیل ابتدا کیف اسناد و مدارک دولتی خود را به محل امنی منتقل کرد و سپس برای نجات اشیای هنری و تاریخی دوباره به ساختمان بازگشت. آخرین اشیایی که بنا بر گزارش‌ها نجات داد، دو مجسمه نیم‌تنه بودند. او اندکی پیش از فروریختن سقف طاق‌دار، تالار تشریفاتی را ترک کرد.
یکی از روزنامه‌های آن زمان درباره تلاش‌های او نوشت: «او مانند یک قهرمان کار کرد و تا زمانی که شعله‌های آتش مانعش شدند، هرچه می‌توانست نجات داد.»
در همین حال، آتش‌نشانان اوکهام با تجهیزات دستی خود به محل رسیده بودند. چرچیل بعدها در شرح آن شب نوشت: «کلاه یکی از آتش‌نشانان را تصاحب کردم و هدایت عملیات را برعهده گرفتم. روی پشت‌بام بودم و فریاد می‌زدم و دستور می‌دادم و تلاش می‌کردم با استفاده از ماشین آتش‌نشانی کوچکی که از اوکهام آورده بودند، آتش را خاموش کنم.»
او در نامه‌ای درباره این حادثه نوشت: «آتش‌سوزی بسیار سرگرم‌کننده بود و همه ما از آن لذت بردیم.» سپس با تأسف اضافه کرد: «افسوس برای اسناد و آرشیوها؛ آن‌ها ظرف حدود ۱۰ دقیقه در شعله‌های آتش نابود شدند.»
انجمن بین‌المللی چرچیل نیز آتش‌سوزی را در گاه‌شمار زندگی او در تابستان ۱۹۰۸ ثبت کرده است. گزارش‌های اولیه حاکی از نابودی کامل عمارت بود و کلمنتاین هوزیر از شنیدن این خبر نگران شد؛ اما پس از آن‌که در روزنامه تایمز خواند همه افراد حاضر در ساختمان سالم بیرون آمده‌اند، آسوده‌خاطر شد.
این زوج چند هفته بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۰۸، ازدواج کردند. خرید خانه چارْت‌وِل توسط چرچیل، که در هفته تولد دخترش مری انجام شد، مربوط به سال‌های بعد است.
آتش چه چیزهایی را نابود کرد و چه چیزهایی باقی ماند؟
ژرار لانسکرون، نقاش فلاندری که در زمان آنتونیو وریو در تزئین قلعه ویندزور و کاخ همپتون کورت مشارکت داشت، بین سال‌های ۱۷۰۸ تا ۱۷۱۲ مأمور شد پلکان بزرگ و تالار رقص عمارت را برای دنیل فینچ، دومین ارل ناتینگهام، نقاشی کند.
نقاشی‌های دیواری پلکان بزرگ، داستان پرسئوس و آندرومدا را روایت می‌کنند. در این نقاشی‌ها اسب بالدار پگاسوس، یکی از نشان‌های خانوادگی ارل، نیز دیده می‌شود. سقف پلکان تصویری از مریخ را نشان می‌دهد که به سوی خورشید صعود می‌کند و یونو را به تصویر می‌کشد که ارابه‌ای کشیده‌شده توسط قوها را هدایت می‌کند.
تزئینات تالار رقص در آتش‌سوزی سال ۱۹۰۸ از میان رفت. این تالار در حراج فعلی عرضه نمی‌شود، هرچند خریدار تحت شرایطی مشخص امکان دسترسی به آن را خواهد داشت.
در کتاب دومزدی (Domesday Book) سال ۱۰۸۶ نیز به وجود عمارتی بر فراز این تپه اشاره شده است. در سال ۱۶۴۴، نیروهای پارلمان‌خواه که در برلی مستقر بودند، برای جلوگیری از افتادن عمارت به دست سلطنت‌طلبان، آن را به آتش کشیدند. از آن ساختمان تنها اصطبل‌های واقع در سمت شرقی حیاط بزرگ باقی ماندند.
فینچ در سال ۱۶۹۴ این ملک را خریداری کرد و یک سال بعد بقایای ساختمان را تخریب کرد. او نزدیک به ۳۰ سال صرف بازسازی عمارت کرد. هزینه این پروژه از ۸۰ هزار پوند فراتر رفت، در حالی که بودجه اولیه آن ۲۵ هزار پوند تعیین شده بود. افزایش هزینه‌ها فینچ را ناچار کرد خانه‌اش در لندن، موسوم به کنزینگتون هاوس، را به ویلیام سوم، پادشاه انگلستان، بفروشد.
عمارت برلی آن دِ هیل در نیمه دوم قرن بیستم با مشکلاتی روبه‌رو شد، اما از خطر تخریب نجات پیدا کرد. در دهه ۱۹۹۰، کیت مارتین، معمار بریتانیایی، این عمارت، ساختمان‌های جانبی و اصطبل‌های آن را به ۲۳ واحد مسکونی مستقل تبدیل کرد. این پروژه در سال ۱۹۹۶ جایزه «خانه روستایی سال» نشریه کانتری لایف را دریافت کرد.
ساختمان اصلی به شش واحد مسکونی تقسیم شد که پلکان بزرگ و کتابخانه بزرگ‌ترین آن‌هاست و تنها واحدی است که تالارهای تشریفاتی اصلی خود را به‌طور کامل حفظ کرده است.
این ملک به صورت مالکیت آزاد و با امکان تحویل فوری و بدون مستأجر به فروش می‌رسد. نگهداری فضاهای مشترک، ستون‌گاه‌ها، حیاط تشریفاتی و تراس‌ها از طریق دریافت هزینه خدمات سالانه انجام می‌شود. همچنین چهار فضای پارک خودرو در اختیار مالک قرار خواهد گرفت.
براساس آگهی فروش، این ملک با امکان تقسیم به دو خانه مستقل، هر یک به مساحت حدود ۶ هزار فوت مربع، عرضه شده است؛ البته چنین تغییری به دریافت مجوزهای لازم بستگی دارد.
شهر اوکهام حدود دو مایل در غرب این عمارت قرار دارد و ایستگاه راه‌آهن آن قطارهای مستقیمی به ایستگاه سنت پانکراس لندن دارد که سفر با آن‌ها حدود ۹۰ دقیقه طول می‌کشد. همچنین شهر پیتربورو، در فاصله حدود ۲۲ مایلی عمارت، امکان دسترسی به لندن از طریق ایستگاه کینگز کراس را در زمانی حدود ۴۵ دقیقه فراهم می‌کند…
منبع: خبرآنلاین
