برنا گروه ورزشی/ به نظر می‌رسد سیاست نانوشته باشگاه پرسپولیس این است که استعدادهای خودش را به هر شکل ممکن از دست بدهد و بعد برای پر کردن جای خالی آن‌ها سراغ بازیکنان سایر باشگاه‌ها برود و نمونه بارز این استعدادسوزی را می‌توان از ابتدای فصل تا امروز در پرونده چند بازیکن جوان پرسپولیس مشاهده کرد.نخستین نمونه، سهیل صحرایی است، بازیکنی که توانایی بازی در دو پست دفاع راست و دفاع وسط را داشت و در هر دو پست نیز کیفیت قابل قبولی از خود نشان می‌داد.
صحرایی علاوه بر توانایی فنی، سهمیه زیر ۲۳ سال هم محسوب می‌شد اما پرسپولیس به‌سادگی از کنار چنین بازیکنی گذشت و او را از دست داد تا سر از گل‌گهر سیرجان دربیاورد. حالا همین بازیکن در گل‌گهر فرصت بازی پیدا کرده و عملکرد خوبی هم دارد. سؤال ساده اینجاست که چرا بازیکنی با این قابلیت‌ها باید از پرسپولیس جدا شود و در تیم دیگری فرصت اثبات توانایی‌هایش را پیدا کند؟علیرضا عنایت‌زاده، دیگر استعداد جوان پرسپولیس، نمونه دیگری از همین ماجراست.
بازیکنی که دو سال سابقه حضور در تیم بزرگسالان را داشت، سهمیه زیر ۲۳ سال بود و از استعدادهای قابل توجه باشگاه به شمار می‌رفت، اما به‌راحتی و به‌صورت قرضی راهی مس شهر بابک شد. این اتفاق در شرایطی رخ داد که پرسپولیس در پست تخصصی او با خلأ مواجه است و برای تقویت همان منطقه به سراغ بازیکنانی از باشگاه‌های دیگر رفته که نه‌تنها با انتقاد بخش قابل توجهی از هواداران مواجه شده‌اند، بلکه سبک بازی و کیفیت فنی‌شان نیز بارها زیر سؤال رفته است.
آیا منطقی‌تر نبود به‌جای هزینه و جذب بازیکن جدید، به استعداد خود باشگاه اعتماد می‌شد؟اما گل سرسبد این پرونده، امیرحسین محمودی است؛ استعدادی ناب که به‌جرات می‌توان گفت هر کسی الفبای فوتبال را بداند، با تماشای نوع پا به توپ شدن، تکنیک و توانایی‌های فردی او متوجه استعداد ویژه‌اش می‌شود.
محمودی از آن دسته بازیکنانی است که می‌توان روی آینده‌اش حساب ویژه‌ای باز کرد و با مدیریت درست، فرصت بازی و اعتماد کادر فنی، می‌تواند در آینده به یکی از چهره‌های مطرح فوتبال ایران و حتی یک لژیونر موفق تبدیل شود.با این حال، مهدی تاتار حتی یک بار هم در طول فصل به‌عنوان بازیکن ثابت به این جوان فرصت نداده است!
مشخص نیست چه معیاری برای استفاده از بازیکنان جوان در پرسپولیس وجود دارد و چرا بازیکنی با چنین استعداد و قابلیت‌هایی نمی‌تواند حتی یک فرصت جدی برای اثبات خودش به دست بیاورد.ماجرا زمانی عجیب‌تر می‌شود که پس از برخی اتفاقات و مصاحبه‌های این بازیکن، باشگاه پرسپولیس به‌جای مدیریت حرفه‌ای شرایط، عملا در مدیریت این پرونده نیز ناکام می‌ماند.
حالا صحبت از دویدن محمودی دور زمین در یکی دو جلسه اخیر تمرینات مطرح شده و در اقدامی عجیب‌تر، روزنامه‌ای از بررسی پیشنهادهای رسیده برای این بازیکن و احتمال فروش او خبر می‌دهد!واقعا باید از مدیران پرسپولیس پرسید آیا قرار است هر بازیکن جوانی که به هر دلیلی با کادر فنی یا مجموعه باشگاه دچار اختلاف می‌شود، به‌جای حل مسئله، در فهرست فروش قرار بگیرد؟
آیا وظیفه مدیران یک باشگاه بزرگ فقط جذب بازیکن و پرداخت هزینه‌های سنگین است یا باید از سرمایه‌های فنی و انسانی خود نیز محافظت کنند؟نکته تاسف‌بار ماجرا اینجاست که آکادمی پرسپولیس طی سال‌های اخیر عملکرد بسیار خوبی داشته و در دو سه فصل گذشته در بسیاری از رده‌های سنی به قهرمانی یا نایب‌قهرمانی رسیده است.
یعنی باشگاه در بخش پایه استعداد تولید می‌کند، بازیکن پرورش می‌دهد و در رقابت‌های مختلف نتیجه می‌گیرد اما وقتی نوبت به تیم بزرگسالان می‌رسد، انگار هیچ‌کدام از این موفقیت‌ها اهمیتی ندارند!این چه سیاستی است که آکادمی باید قهرمان شود، اما خروجی آن هیچ جایگاهی در تیم بزرگسالان نداشته باشد؟ چرا بازیکنان جوان باشگاه باید برای پیدا کردن فرصت بازی راهی تیم‌های دیگر شوند؟
چرا مدیران و کادر فنی به‌جای ساختن آینده پرسپولیس، ترجیح می‌دهند استعدادهای آماده خودشان را کنار بگذارند و برای جذب بازیکنان دیگر هزینه کنند؟پرسپولیس اگر با همین فرمان پیش برود، باید نگران آینده ساختار فوتبال خود باشد. باشگاهی که نمی‌تواند از سرمایه‌های آکادمی‌اش در تیم بزرگسالان استفاده کند، عملا یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های توسعه و پیشرفت خود را از بین می‌برد. این مسیر چیزی جز وابستگی دائمی به خرید بازیکن، افزایش هزینه‌ها و از دست دادن استعدادهای بومی نخواهد بود. شاید بد نباشد مدیران پرسپولیس نگاهی به بارسلونا و فلسفه پرورش استعداد در لاماسیا بیندازند.
بارسلونا سال‌هاست نشان داده که آکادمی فقط محلی برای قهرمانی در رده‌های پایه نیست، بلکه باید کارخانه تولید بازیکن برای تیم اصلی باشد. فلسفه‌ای که در آن به استعداد اعتماد می‌شود، برای جوان فرصت ساخته می‌شود و بازیکن پرورش‌یافته باشگاه به‌جای کنار گذاشته شدن، به بخشی از آینده تیم تبدیل می‌شود.در پرسپولیس اما ظاهرا مسیر برعکس است!
آکادمی استعداد می‌سازد، تیم‌های پایه جام می‌گیرند و بازیکنان جوان رشد می‌کنند، اما در نهایت تیم بزرگسالان نه‌تنها از آن‌ها استفاده نمی‌کند، بلکه گاهی برای خروجشان نیز عجله دارد!آیا واقعا مهدی تارتار آن‌قدر به بازیکنان جوان آکادمی بی‌علاقه است که حتی برای امیرحسین محمودی هم فرصتی قائل نیست؟ آیا قرار است پرسپولیس به‌جای حفظ و پرورش استعدادهایش، آن‌ها را یکی پس از دیگری از دست بدهد؟
و آیا در نهایت برای فروش محمودی هم به اندازه کافی سهمیه و فرصت باقی خواهد ماند؟این‌ها سؤال‌هایی است که مدیران باشگاه باید به آن پاسخ بدهند.در پایان، بهتر است مدیران پرسپولیس به‌جای اینکه تمام تمرکز و انرژی خود را صرف شکایت از یاسر آسانی کنند، کمی هم به فکر حفاظت از استعدادهای خودشان باشند. شکایت و مسائل حقوقی شاید بخشی از وظایف مدیریتی باشد، اما حفاظت از سرمایه‌های فوتبالی باشگاه، ساختن آینده تیم و اعتماد به جوانانی که در همین مجموعه پرورش یافته‌اند، قطعا اهمیت کمتری ندارد.گزارش از سعید میرزائیانانتهای پیام/
منبع: خبرگزرای برنا
