نماز خواندن هیچ حقی برای طلبکار شدن از خداوند برای انسان ایجاد نمی‌کند؛ زیرا حتی توانایی عبادت، فرصت نماز و توفیق ایستادن در پیشگاه پروردگار نیز نعمتی از جانب اوست. بندگی واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که انسان به‌جای مغرور شدن به نمازهایش، آن‌ها را لطفی الهی بداند و با فروتنی، پذیرش عبادتش را از خداوند بخواهد.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، نماز خواندن نباید ما را به جایی برساند که احساس کنیم بر خدا حقی پیدا کرده‌ایم؛ بلکه باید هر بار که در پیشگاه پروردگار می‌ایستیم، بیشتر به لطف و مهربانی او پی ببریم.
یکی از آفت‌های پنهان دینداری این است که انسان به‌تدریج از عبادت خود احساس غرور و طلبکاری کند؛ گویی نماز خواندن، امتیازی است که برای او حقی در برابر خدا ایجاد می‌کند!
اما حقیقت بندگی درست برخلاف این تصور است. ما نه‌تنها برای نعمت‌های زندگی، بلکه برای توانایی عبادت کردن، داشتن فرصت نماز و حتی اشتیاق ایستادن در برابر خداوند نیز به او مدیون هستیم.
نماز، تسویه‌حساب با خدا نیست؛ یادآوری لطف بی‌پایان اوست.
وقتی انسان این حقیقت را درک کند، دیگر عبادت را دستاورد شخصی خود نمی‌داند؛ بلکه آن را توفیقی الهی می‌بیند که باید بابت آن شکرگزار باشد.
مرز میان عبادت آگاهانه و عبادت مغرورانه نیز همین‌جاست: به‌جای آنکه از نماز خود احساس طلبکاری کنیم، با فروتنی از خدا بخواهیم عبادتمان را بپذیرد و توفیق بندگی را از ما نگیرد.
گاهی بزرگ‌ترین نشانه بندگی این نیست که چقدر نماز خوانده‌ایم؛ بلکه این است که پس از نماز، چقدر در برابر خدا متواضع‌تر شده‌ایم.
منبع: خبرآنلاین
