رویداد۲۴| انتشار گزارش «زودتر از موعد، دورتر از تصور» بحرانی پنهان درباره سلامت زنان ایرانی را به بحث کشاند. منوپاز یا پساقاعدگی که جزء موضوعات مسکوت‌مانده در حوزه بهداشت و سلامت نیمی از جامعه ایرانی است و زنان ایرانی با میانگینی بالاتر از سایر کشور‌های جهان، به شکلی زودرس با آن مواجه می‌شوند. چندین ماه درگیری برای نگارش این گزارش نشان داد هم دستگاه‌های درمان و بهداشت کشور در این بخش کم‌کاری کرده و اطلاعات و آمار و پژوهش‌های قابل اتکایی انجام نداده است، هم در میان زنان، اطلاعات و آگاهی پایینی نسبت به این تجربه بدن‌مند وجود دارد؛
موضوعی که سبب شد پس از انتشار این گزارش، موجی از روایات جدید به دست «شرق» برسد که فصل جدیدی از این رنج زنانه باز کند. موضوعی که ضرورت پرداختن دوباره به آن، بررسی روایات زنان و همچنین رصد پرسش‌ها و ابهامات آنها را دوچندان کرد. بنابراین، بار دیگر سراغ پساقاعدگی رفتیم و محتوا به صدای مخاطبان اختصاص داده شد. مرضیه و خداحافظی با رؤیای مادرشدن «من ۳۱ساله بودم و هنوز برای بچه‌دارشدن تصمیم قطعی نگرفته بودم. درگیر کار و زندگی بودم و تلاش می‌کردم به همان حوزه خودم سامان بدهم، شغل ثابتی پیدا کنم که درآمد و بیمه داشته باشد، ازدواج کنم و با نقش جدیدم آشنا شوم.
روابط انسانی پایداری داشته باشم و به طور کلی به عنوان یک بزرگسال، بتوانم به ثبات برسم. اما فکر نمی‌کردم ممکن است روزی کسی بنشیند مقابلم و بگوید شاید دیگر آن‌قدر که تصور می‌کنی فرصت نداشته باشی. از وقتی خودم را به عنوان یک زن شناخته بودم، عاشق مادرشدن بودم. دوست داشتم باردار شوم و با خودم می‌گفتم حداقل یک دختر و یک پسر به دنیا خواهم آورد. روند زندگی هم خیلی برایم عجیب پیش نرفت و به نظرم هیچ مانعی بر سر راهم قرار نداشت تا اینکه در ۳۰ سالگی با نامنظم‌شدن دوره قاعدگی روبه‌رو شدم. فکر کردم به خاطر استرس کار و مشغله زندگی است.
ابتدا زیاد جدی نگرفتم، اما با تکرار ماجرا به پزشک زنان مراجعه کردم. چندین آزمایش مختلف دادم تا اینکه بالاخره خبر هولناک را دادند: نارسایی تخمدان نتیجه آزمایش بود و بزرگ‌ترین پیامدش هم اینکه دیگر باید با رؤیای مادرشدن خداحافظی می‌کردم. باورم نمی‌شد در اوج جوانی و بالندگی چنین بلایی به سرم آمده است. تمام مسیر مطب دکتر تا خانه را زار زدم. نمی‌توانم توضیح بدهم بعد از این ماجرا چطور دنیا روی سرم خراب شد. وارد یک دوره سنگین افسردگی شده بودم و حس اینکه دیگر توان باروری ندارم، همه هویتم را مخدوش کرده بود. همسر همراهی هم داشتم، اما این موضوع برایم کافی نبود.
می‌دانستم گزینه‌های دیگری برای باردار یا مادر شدن پیش‌رویم قرار دارد، اما اینها خوشحالم نمی‌کرد. نمی‌توانستم از عجزی که به آن دچار شده بودم رهایی پیدا کنم.
منبع: رویداد 24
