رویداد۲۴| مازیار وکیلی – سروش صحت یکی از آن چهره‌های ویژه دنیای سینما، تلویزیون و سرگرمی ایران است. بازیگر، کارگردان، نویسنده‌ای که در جایگاه یک بازیگر و با جنگ ۷۷ مهران مدیری وارد عرصه تصویر شد. صحت، اما خیلی زود فهمید بازیگر چندان بزرگی نیست، بنابراین تصمیم گرفت به موازات کار بازیگری نویسندگی و بعد‌ها کارگردانی را هم پیش ببرد. این از هوشمندی سروش صحت بود. شاید اگر صحت صرفاً یک بازیگر باقی می‌ماند هیچ گاه نمی‌توانست چنین جایگاهی برای خود در سینما، تلویزیون و پلتفرم‌های پخش فیلم و سریال دست و پا کند. صحت با نویسندگی بود که جایگاه خودش را تثبیت کرد.
برای مدیری آیتم نوشت، بعد با مرضیه برومند و مهران غفوریان در مجموعه پر طرفدار زیر آسمان شهر همکاری کرد تا این که به رضا عطاران رسید و با نوشتن فیلمنامه سریال‌هایی مانند کوچه اقاقیا و ترش و شیرین توانایی خود را در خلق موقعیت‌های طنزی که از دل زندگی روزمره بیرون می‌آیند نشان داد.
در سینما هم با همشهری خود کیومرث پور احمد همکاری کرد و برای او کمدی رمانتیک ناکام نوک برج را به نگارش درآورد او بعد‌ها نیش زنبور و پوپک و مش ماشالله را هم با همکار همیشگی‌اش ایمان صفایی نوشت تا خودش را به خوبی در بدنه سینمای ایران جا بیندازد و بتواند تبدیل به کارگردانی شود که در فیلم‌ها و سریال‌هایش نگاه خاص خودش را دارد. چهار خونه به کارگردانی او سریالی بسیار معمولی بود. یک نمونه بسیار مشخص و واضح از همان سریال‌های نود شبی تلویزیون. اما پژمان و ساختمان پزشکان بود که از او کارگردانی صاحب سبک ساخت.
کارگردانی که بلد است جهان داستانی متصل بسازد، موقعیت‌های ابزورد اورجینالی از دل زندگی روزمره بیرون بکشد و از همه مهم‌تر مضامین پیدا و پنهان اجتماعی و عرفانی را به شکلی در دل اثر جا دهد که برای تماشاگر خسته کننده نباشد. نقطه عطف این نگاه شمعدونی و لیسانسه‌ها بود که صحت را تبدیل کرد به کارگردانی طراز اول. صحت بعد‌ها در سینما و شبکه نمایش خانگی هم همین نگاه خود را بسط داد و به تکامل رساند.
منبع: رویداد 24
