به گزارش جام جم آنلاین به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی سیما، آقای منصور حقیقت‌پور، سال‌هاست برای رسانه ملی نسخه می‌پیچد و در این مسیر، از تعبیر تند «شخم زدن» هم ابایی ندارد؛
همان جمله‌ای که بارها تکرارش کرده: «صداوسیما را باید شخم زد، افراد صالح و سالم را نگه داشت و بقیه را کنار گذاشت.» او در ادامه همین منطق، مدعی شده «بزرگ‌ترین جرم و گناه صداوسیما این بود که مرجع خبری مردم را از داخل کشور به رسانه‌های خارجی منتقل کرد» و حالا در تازه‌ترین اظهارنظر، بی‌آنکه نامی ببرد یا مصداقی نشان دهد، گفته است «کسی که امروز در صداوسیما مجری است در بخش صادرات نفت نیز فعالیت جدی دارد».
این‌ها جمله‌هایی است که در فضای مجازی سریع می‌چرخد، اما وقتی دقیق‌تر نگاه کنیم، هیچ‌کدام بنایی برای ایستادن ندارند: نه نامی، نه زمانی، نه مصداقی که بتوان آن را بررسی کرد. مشکل همین‌جاست؛ چنین بیانی ادعا را از سطح نقد قابل بررسی بیرون می‌برد و آن را به گمانه‌زنی بی‌ارجاع تبدیل می‌کند که نه پاسخ‌گویی روشنی می‌طلبد و نه اجازه می‌دهد مخاطب میان «نقد» و «گمان» تفکیک کند.
در برابر این قبیل داوری‌ها، شاید بهتر باشد به جای جدل بر سر جمله‌ها، به کارنامه نگاه کنیم. پنج سال گذشته، بحرانی‌ترین دوران کشور بود؛ در همان سال‌ها بسیاری از تلویزیون‌های دولتی و خصوصی در جهان با افول بی‌سابقه مخاطب روبه‌رو شدند و حتی شبکه‌های بزرگ، بخشی از جایگاه خود را از دست دادند. در چنین شرایطی، رسانه ملی با تمام توان ایستاد و مرجعیت خود را بر پایه اصول اسلامی، صداقت و راست‌گویی حفظ کرد. این، ادعایی نیست که با یک جمله رد یا تأیید شود؛ کارنامه‌ای است که در معرض قضاوت عمومی قرار دارد.
کسی که دغدغه شفافیت و مرجعیت خبری دارد، باید بداند این مرجعیت با جمله‌های مبهم ساخته نمی‌شود؛ با مشخص کردن مصداق، پذیرفتن مسئولیت آنچه گفته می‌شود و تمایز گذاشتن میان نقد و اتهام ساخته می‌شود.
و اما آن روی سکه که آقای حقیقت‌پور در محاسباتش نمی‌آورد: پشت همین آنتنی که او می‌خواهد «شخمش بزند»، در روزهای جنگ اخیر، مجریانی بودند که ده‌ها روز پیاپی در محل کار ماندند، شب‌ها منزل نرفتند و بدون هیچ چشم‌داشتی رسالت رسانه‌ای خود را انجام دادند. همان‌ها هدف جریان‌های وابسته به جاسوسی قرار گرفتند؛ آدرس منزل و شماره تلفن شخصی‌شان در فضای مجازی منتشر شد و آماج شدیدترین حملات روانی شدند، اما صحنه را ترک نکردند و لحظه‌ای رسالت خود را فراموش نکردند. حالا به جای تقدیر از این ایستادگی، همان مجریان آماج اتهام‌های بی‌مصداق شده‌اند؛
اتهام‌هایی که نه نشانی دارند و نه صاحب، و تنها کارکردشان خدشه به اعتماد عمومی است؛ همان سرمایه‌ای که سال‌ها با خون دل حفظ شده است. صداوسیما از نقد جدی استقبال می‌کند و آن را حق مسلم منتقدان می‌داند، اما نقد با اتهام‌زنی مبهم یکی نیست و رسانه ملی نیز از حیثیت کارکنان خود در مسیر قانونی دفاع می‌کند.
آقای حقیقت‌پور! لااقل از خدا بترسید. این افراد ظاهراً خاطرشان جمع است که این خزعبلات هیچ‌گونه هزینه‌ای برایشان ندارد و قرار نیست برخوردی با ایشان انجام شود؛ اما آبروی مردم و کارکنان رسانه ملی، بازیچه اهداف سیاسی نیست. آنتن ملی، خانه همه ایرانیان است و حرمت این خانه را با جمله‌های مبهم و بی‌پشتوانه نباید مخدوش کرد.
منبع: جام جم آنلاین
