اگر امروز فرصت جبران اشتباهات و انجام کارهای نیک را از دست بدهیم، فردا چه چیزی در انتظارمان خواهد بود؟ قرآن کریم در آیه ۲۴ سوره فجر، تصویری تکان‌دهنده از حسرت انسان در روز قیامت ترسیم می‌کند؛ حسرتی برای فرصت‌هایی که می‌توانست به توشه‌ای برای زندگی ابدی تبدیل شود، اما از دست رفت.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، قرآن کریم بارها انسان را به تأمل در سرانجام زندگی و مسئولیت انتخاب‌هایش دعوت می‌کند. در این میان، برخی آیات با زبانی هشداردهنده یادآور می‌شوند که فرصت زندگی محدود است و آنچه امروز در قالب ایمان، رفتار نیک و خدمت به دیگران انجام می‌دهیم، در سرنوشت اخروی ما نقش دارد.
خداوند در سوره فجر، آیه ۲۴، از حسرتی سخن می‌گوید که هنگام رویارویی انسان با حقیقت آخرت آشکار می‌شود:
«یَقُولُ یَا لَیْتَنِی قَدَّمْتُ لِحَیَاتِی»
ترجمه: می‌گوید: «ای کاش برای زندگی‌ام [در آخرت]، از پیش [توشه‌ای از کارهای نیک] فرستاده بودم!»
بنابر روایت ایکنا، این آیه تصویری روشن از لحظه‌ای ارائه می‌دهد که انسان ارزش واقعی فرصت‌های ازدست‌رفته را درمی‌یابد. آنچه در دنیا گاه بی‌اهمیت به نظر می‌رسید، از جمله نیکی به دیگران، جبران خطاها، پایبندی به حق و انجام اعمال صالح، می‌تواند در آن روز مایه حسرت یا سربلندی باشد.
پیام آیه تنها هشدار درباره آینده نیست؛ دعوتی برای تغییر در زمان حال است. تا وقتی فرصت زندگی باقی است، امکان بازنگری در رفتار، جبران اشتباهات و انتخاب مسیر درست وجود دارد. از نگاه قرآن، خردمندی آن است که انسان پیش از پایان فرصت عمل، برای زندگی ماندگار خود توشه‌ای شایسته فراهم کند.
پیام کاربردی آیه: امروز چه کاری می‌توانیم انجام دهیم که فردا حسرت انجام ندادنش را نخوریم؟ شاید یک عذرخواهی، جبران حقی ضایع‌شده، دستگیری از نیازمندی یا قدمی صادقانه برای اصلاح رفتار، آغاز همین مسیر باشد.
منبع: خبرآنلاین
