رویداد۲۴| گاردین در گزارشی تصویری از زندگی مردم در بندرعباس و جزیره هرمز نوشته است که با وجود آتش‌بس شکننده، آثار جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران همچنان بر زندگی ساکنان سواحل جنوبی کشور سایه انداخته است؛ از کاهش فعالیت صیادان و آسیب به شناورها تا تعطیلی کسبوکارهای وابسته به گردشگری. گزارش تصویری استفانی گلینسکی، با عکس‌های محمد محسنی‌فر، زندگی مردم در اطراف تنگه هرمز را در شرایطی روایت می‌کند که این آبراه راهبردی هم‌زمان با درگیری‌های نظامی و حملات به کشتی‌ها، همچنان مسیر حیاتی رفت‌وآمد و کسب درآمد برای ساکنان جنوب ایران است.
سفر‌های دریایی که با وجود جنگ متوقف نشده‌اند فاروغ، ناخدای ۳۹ ساله‌ای که ۱۸ سال است در دریا کار می‌کند، هر روز مسافران را از بندر حقانی در سرزمین اصلی به جزیره هرمز می‌برد. سفر دریایی حدود نیم ساعت طول می‌کشد و بهای آن ۳۴۰ هزار تومان است؛ مبلغی که گاردین معادل تقریبی یک پوند عنوان کرده است. به نوشته این روزنامه، سفر‌های دریایی از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران در ۲۸ فوریه متوقف نشده‌اند، اما شمار مسافران کاهش یافته و مسیر دریایی خطرناک‌تر شده است.
ناخدا می‌گوید طی ماه‌های گذشته بار‌ها صدای انفجار‌هایی را در اطراف تنگه شنیده که مشخص نیست ناشی از پدافند هوایی بوده یا حملات نظامی. در داخل شناور، مسافران به نوشیدن چای، سیگار کشیدن و سرگرم کردن کودکان مشغول‌اند. برخی نیز خوابیده‌اند. فضای گرم و مرطوب و شیشه‌های بخارگرفته کشتی، تصویری از زندگی روزمره‌ای ارائه می‌دهد که در کنار تهدید‌های جنگی همچنان ادامه دارد.
بندرعباس؛ صیادانی که دیگر نمی‌توانند مثل گذشته کار کنند بر اساس اطلاعاتی که گاردین از منابع دولتی ایران نقل کرده، حملات به بندرعباس به ۷۶۰ شناور صیادی و تجاری آسیب زده است. شناور فاروغ نیز هنگام پهلو گرفتن در بندر بر اثر اصابت ترکش آسیب دیده، اما به‌سرعت تعمیر شده است.
گاردین می‌نویسد نیرو‌های ایرانی بار‌ها به کشتی‌هایی که قصد عبور از تنگه هرمز داشته‌اند حمله کرده‌اند. تنها در هفته نخست اکتبر، دست‌کم ۱۲ حمله علیه نفتکش‌ها و کشتی‌های حامل گاز طبیعی مایع و گاز مایع گزارش شده بود؛ حملاتی که در کنار دیگر عوامل، قیمت نفت را بار دیگر به بالای ۱۰۰ دلار در هر بشکه رساندند. اما برای ساکنان هرمزگان، اهمیت تنگه فقط به بازار جهانی انرژی و رقابت‌های نظامی محدود نیست. این آبراه منبع درآمد و وسیله امرار معاش بسیاری از خانواده‌هاست.
صیاد ۳۸ ساله‌ای که در بازار ماهی بندرعباس کار می‌کند، می‌گوید کسب‌وکارش رونق گذشته را ندارد و تأمین هزینه‌های زندگی دشوارتر شده است. او توضیح می‌دهد که قایق‌های صیادی دیگر نمی‌توانند مانند قبل آزادانه به دریا بروند و رفت‌وآمدشان محدود شده است. به گفته او، تعدادی از همکارانش نیز در حملات کشته شده‌اند.
عبدالسلام، رفتگر ۴۵ ساله، از روز‌های اوج جنگ در نزدیکی بندرعباس به‌عنوان دوره‌ای بسیار دشوار یاد می‌کند. او می‌گوید حملات سنگین به‌ویژه سواحل نزدیک بندر را به مکان‌هایی خطرناک تبدیل کرده بود و برای دور ماندن از خطر، ناچار شده بود تقریباً کارش را متوقف کند. گاردین همچنین می‌نویسد که در ماه‌های نخست جنگ، بسیاری از مردم بندرعباس برای یافتن امنیت به روستا‌های کوچک‌تر و دورافتاده‌تر پناه بردند.
گردشگری تقریباً متوقف شده است تصویر جزیره هرمز در گزارش گاردین با بندرعباس تفاوت دارد. این جزیره که سال‌ها به‌عنوان مقصدی برای هنرمندان و کسانی شناخته می‌شد که به دنبال فضایی آزادتر و آرام‌تر بودند، هنوز بخشی از ویژگی‌های فرهنگی و اجتماعی خود را حفظ کرده است. به نوشته گاردین، حدود هشت هزار نفر در این جزیره زندگی می‌کنند. با این حال، جنگ محدودیت‌هایی تازه ایجاد کرده و چند حمله، عمدتاً به زیرساخت‌ها، رخ داده است.
یاشار، موج‌سوار ۳۵ ساله، می‌گوید زندگی در جزیره تغییرات کمتری نسبت به مناطق دیگر داشته، اما ساکنان تلاش می‌کنند از یکدیگر حمایت کنند و فضای متفاوتی را که هرمز به آن شناخته می‌شود حفظ کنند. گزارش می‌افزاید که دولت بخش‌هایی از شمال جزیره را مسدود کرده است. به گفته یاشار، در خارج از محدوده‌های ممنوعه، زندگی تا حد زیادی ادامه دارد. با این حال، گردشگری که یکی از پایه‌های اقتصاد محلی است، به‌شدت آسیب دیده است. عمران، راهنمای گردشگری ۴۵ ساله، می‌گوید مهمان‌پذیر‌ها و اقامتگاه‌های بوم‌گردی تعطیل مانده‌اند و بسیاری از رستوران‌ها و کافه‌ها نیز فعالیتی ندارند.
به گفته او، شمار بازدیدکنندگان از آغاز جنگ به‌شدت کاهش یافته است. هتل ماجرا، که با نام اقامتگاه رنگین‌کمان نیز شناخته می‌شود و از جاذبه‌های جزیره است، از آغاز جنگ تعطیل بوده است. کاهش گردشگران در کنار محدودیت‌های صیادی، دو منبع اصلی درآمد بسیاری از ساکنان جزیره را تحت فشار قرار داده است.
چرا ساکنان جزیره هرمز حاضر به ترک خانه‌هایشان نیستند؟ گاردین می‌نویسد ساکنان جزیره گاهی از ارتفاعات کوهستانی و صخره‌های سرخ و سفید آن، تنگه هرمز را زیر نظر می‌گیرند. در روز‌هایی که هوا صاف است، می‌توان از نقاط مرتفع جزیره تا کوه‌های خصب در عمان را دید. در همان چشم‌انداز، کشتی‌هایی دیده می‌شوند که در تنگه متوقف مانده‌اند و صدای انفجار‌ها همچنان به گوش می‌رسد. با وجود این شرایط، بسیاری از ساکنان جزیره تصمیم گرفته‌اند در خانه‌هایشان بمانند.
خاله کنیز، نقاش ۶۷ ساله‌ای که در هرمز متولد شده و تمام عمرش را در این جزیره گذرانده، در پاسخ به این پرسش که آیا در آغاز جنگ به ترک جزیره فکر کرده است، می‌گوید: «چرا باید برویم؟ کجا برویم؟ خانه‌ها و زندگی ما همین‌جاست.» این پاسخ، نقطه پایانی گزارش گاردین است؛ روایتی از مردمی که زندگی و معیشتشان به دریا وابسته است و با وجود خطرها، تلاش می‌کنند در محل زندگی خود بمانند.
گزارش تصویری گاردین نشان می‌دهد که در کنار محاسبات نظامی و اقتصادی درباره تنگه هرمز، جنگ پیامد‌هایی مستقیم برای زندگی روزمره ساکنان جنوب ایران داشته است. کاهش فعالیت صیادی، آسیب به شناورها، ناامنی سواحل و رکود گردشگری، هزینه‌هایی هستند که مردم محلی در کنار پیامد‌های گسترده‌تر جنگ تحمل می‌کنند.
منبع: رویداد 24
