MMA ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا یکی از ضعیف‌ترین عملکرد‌های خود را به نمایش گذاشت. رشته‌ای که انتظار می‌رفت بتواند دست‌کم در برخی اوزان برای ایران مدال‌آوری کند، در نهایت تنها به یک پیروزی انفرادی بسنده کرد و بدون کسب مدال به کار خود پایان داد. این نتیجه، با توجه به ظرفیت و سابقه ورزشکاران ایرانی در رشته‌های رزمی، بسیار دور از انتظار بود و طبیعتا نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن عبور کرد. عملکرد تیم ایران در ناگویا نه‌تنها انتظارات را برآورده نکرد، بلکه می‌تواند به‌عنوان یک زنگ خطر جدی برای آینده MMA تلقی شود.
این اتفاق در شرایطی رخ داد که MMA پس از جدایی از فدراسیون انجمن‌های رزمی و آغاز فعالیت به‌عنوان یک انجمن مستقل، با تغییرات مدیریتی و ساختاری قابل توجهی مواجه شد. با مدیریت جدید عملا بخش‌هایی از استخوان‌بندی تیم و کادر فنی دستخوش تغییر شد. استفاده از ظرفیت مربیان و ورزشکاران رشته ووشو و کنار گذاشتن برخی چهره‌هایی که پیش از این در این رشته سابقه فعالیت داشتند، از جمله تصمیماتی بود که در این دوره اتخاذ شد و ترکیب جدیدی را برای این رشته رقم زد. بدیهی است که هر مدیری حق دارد متناسب با دیدگاه و برنامه خود، ساختار فنی و مدیریتی مجموعه تحت اختیارش را تغییر دهد؛
بنابراین صرفِ تغییر کادر فنی یا انتخاب رویکردی متفاوت را نمی‌توان به‌خودی‌خود محل ایراد دانست. مسئله اصلی، خروجی این تصمیمات است، جایی که نتایج ناگویا نشان داد تغییرات انجام‌شده دست‌کم در مقطع فعلی نتوانسته به یک تیم قدرتمند و مدعی در سطح قاره آسیا منجر شود. در ورزش حرفه‌ای، در نهایت نتیجه است که باید درباره درستی یا نادرستی یک سیاست قضاوت کند. نگران‌کننده‌تر اینکه ایران در هر دو بخش مدرن و سنتی MMA در ناگویا عملکردی ضعیف داشت و نتوانست از فرصت حضور در یکی از مهم‌ترین رویداد‌های قاره‌ای استفاده کند.
وقتی یک رشته در چنین سطحی از رقابت‌ها حتی به مدال نزدیک نمی‌شود و تنها یک پیروزی انفرادی به دست می‌آورد، طبیعتا باید درباره ادامه همین مسیر و اعزام بدون تغییر به مسابقات بعدی تجدیدنظر کرد. این نتیجه نمی‌تواند صرفا با بدشانسی، قرعه یا مسائل مقطعی توجیه شود چرا که فاصله میان انتظار و واقعیت، بیش از آن است که بتوان آن را نادیده گرفت. در چنین شرایطی، با توجه به فاصله زمانی نه‌چندان زیاد تا بازی‌های داخل سالن در عربستان، شاید بد نباشد مسئولان مربوطه پیش از هر تصمیمی درباره اعزام MMA، یک ارزیابی جدی و بدون ملاحظه از وضعیت این رشته انجام دهند.
اگر تیمی در بازی‌های آسیایی، در دو استایل، چنین عملکرد ضعیفی داشته است، چه تضمینی وجود دارد که صرفا با حضور در بازی‌های داخل سالن، نتیجه متفاوتی رقم بخورد؟ حتی می‌توان این پرسش را مطرح کرد که آیا اساسا اعزام این رشته در شرایط فعلی به صلاح ورزش ایران است یا خیر. وقتی نتیجه‌ای مانند ناگویا بدون هیچ توجیه قانع‌کننده‌ای ثبت شده، ادامه حضور در مسابقات رسمی بدون بازنگری در ساختار، برنامه آماده‌سازی و کادر فنی، ممکن است صرفا به تکرار همان ناکامی منجر شود.
شاید تصمیم منطقی این باشد که MMA ایران برای مدتی از حضور در برخی رقابت‌های رسمی فاصله بگیرد تا مسئولان انجمن فرصت داشته باشند ساختار فنی و مدیریتی، شیوه استعدادیابی، انتخاب ورزشکاران و برنامه آماده‌سازی تیم ملی را دوباره بررسی کنند. MMA ایران امروز بیش از هر چیز به یک بازنگری جدی نیاز دارد، بازنگری‌ای که نباید صرفا در سطح تغییر چند مربی یا ورزشکار متوقف شود، بلکه باید درباره کلیت مسیر این رشته تصمیم‌گیری شود. ناکامی ناگویا را نمی‌توان پاک کرد یا نادیده گرفت. این نتیجه باید به‌عنوان یک هشدار جدی مورد توجه قرار گیرد.
اکنون زمان آن است که مسئولان انجمن و متولیان ورزش کشور با پذیرش واقعیت موجود، درباره آینده این انجمن تصمیمی شفاف و جدی بگیرند چرا که ادامه یک مسیر ناکارآمد، بدون اصلاح و ارزیابی دوباره، چیزی جز تکرار ناکامی‌های بعدی به همراه نخواهد داشت. شاید بازگشت به خانه هم یکی از راه‌های پیش روی MMA ایران باشد، اما تصمیم‌گیری در این خصوص یک پروسه طولانی دارد. انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری میزان
