نورنیوز-گروه بین‌الملل: آمار منتشرشده درباره رهگیرهای پاتریوت، تصویری از فشار کم‌سابقه جنگ ایران بر ذخایر دفاع هوایی آمریکا ترسیم می‌کند. برآوردها نشان می‌دهد ارتش آمریکا از ۲۸ فوریه تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶، حدود ۱۸۰۰ رهگیر پاتریوت از نوع «پی‌ای‌سی-۳ ام‌اس‌ای» شلیک کرده است؛ رقمی که با مجموع ۱۷۹۵ رهگیر تحویل‌شده به ارتش آمریکا از سپتامبر ۲۰۰۱ تا مه ۲۰۲۰ برابری می‌کند. این مقایسه، سرعت بالای مصرف مهمات پیشرفته دفاعی در جریان جنگ را برجسته می‌سازد و پرسش‌هایی جدی درباره توان جایگزینی این تسلیحات و حفظ آمادگی دفاعی آمریکا به وجود می‌آورد.
از ۱۹ سال تحویل تا هفت ماه مصرف بر اساس اطلاعات منتشرشده در گزارش تصویری استفن سملر، روند تحویل رهگیرهای پاتریوت به ارتش آمریکا از سپتامبر ۲۰۰۱ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ بررسی شده است. آمارها نشان می‌دهد نقطه عطف نخست در مه ۲۰۲۰ ثبت شد؛ زمانی که مجموع تحویل رهگیرهای ثبت‌شده از سپتامبر ۲۰۰۱ به ۱۷۹۵ فروند رسید. برآورد مصرف جنگ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ نیز به حدود ۱۸۰۰ فروند می‌رسد؛ یعنی تقریباً معادل کل رهگیرهای تحویل‌شده طی نزدیک به ۱۹ سال نخست دوره بررسی. به بیان دیگر، حجم رهگیرهای مصرف‌شده در هفت ماه جنگ، با کل تحویل این تسلیحات در یک دوره طولانی مقایسه می‌شود؛
تفاوتی که ابعاد فشار واردشده بر توان پشتیبانی و تأمین مهمات را آشکار می‌کند. افزایش تحویل‌ها، هم‌زمان با فشار جنگ داده‌های منتشرشده نشان می‌دهد مجموع تحویل تجمعی رهگیرها تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ به ۳۳۱۴ فروند رسیده است. در فاصله سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۰، مجموع تحویل‌ها ۱۷۹۵ فروند بود؛ سپس روند افزایش ادامه یافت و در سال‌های بعد، مجموع تحویل‌ها از مرز ۳۰۰۰ فروند گذشت. برآورد ۱۸۰۰ شلیک جنگی در مقایسه با مجموع ۳۳۱۴ رهگیر تحویل‌شده تا پایان سپتامبر ۲۰۲۶، معادل حدود ۵۴ درصد این رقم است. البته این نسبت به معنای مصرف ۵۴ درصد از موجودی عملیاتی آمریکا نیست؛
زیرا مجموع تحویل‌های تاریخی الزاماً با موجودی فعلی قابل استفاده برابر نیست و اطلاعات منتشرشده نیز تعداد رهگیرهای باقی‌مانده، میزان ذخایر اولیه و سهم مهمات اختصاص‌یافته به سایر مأموریت‌ها را مشخص نمی‌کند. با این حال، همین مقایسه نشان می‌دهد که جنگ می‌تواند در مدتی کوتاه، حجم بزرگی از مهمات پیشرفته‌ای را مصرف کند که تولید، تحویل و جایگزینی آنها به زمان و منابع قابل توجه نیاز دارد. اگر سرعت مصرف در دوره‌های بعدی نیز بالا بماند، فشار بر ظرفیت تولید و برنامه‌های بازسازی ذخایر تشدید خواهد شد.
پیامدهای منفی برای قدرت دفاعی ارتش آمریکا اهمیت این ارقام صرفاً به تعداد موشک‌های شلیک‌شده محدود نمی‌شود. رهگیرهای پاتریوت از مهمات پیشرفته دفاع هوایی آمریکا هستند و برای مقابله با تهدیدهای موشکی و هوایی به کار می‌روند. مصرف گسترده این رهگیرها می‌تواند چند پیامد هم‌زمان برای توان دفاعی ارتش آمریکا ایجاد کند. نخست، کاهش ذخایر آماده مصرف می‌تواند انعطاف‌پذیری فرماندهان آمریکایی را در مواجهه با حملات هم‌زمان یا بحران‌های جدید محدود کند.
هرچه سهم بیشتری از مهمات موجود در یک جنگ مصرف شود، ضرورت اولویت‌بندی اهداف، مدیریت شلیک‌ها و تخصیص رهگیرها به یگان‌ها و مناطق حساس افزایش می‌یابد. در چنین شرایطی، حفظ پوشش دفاعی در چند جبهه به برنامه‌ریزی دشوارتری نیاز خواهد داشت. دوم، فاصله میان مصرف و جایگزینی مهمات می‌تواند به یکی از گلوگاه‌های آمادگی نظامی تبدیل شود. تولید رهگیرهای پیشرفته به قطعات تخصصی، مواد اولیه، نیروی انسانی ماهر و ظرفیت صنعتی وابسته است. حتی افزایش سفارش‌ها نیز لزوماً به معنای تحویل فوری موشک‌ها نیست؛
بنابراین، اگر نرخ شلیک از سرعت تولید و تحویل فراتر رود، بازسازی ذخایر به دوره‌ای طولانی نیاز خواهد داشت. سوم، افزایش هزینه‌های دفاعی و فرصت‌های ازدست‌رفته از دیگر پیامدهای احتمالی این روند است. جایگزینی رهگیرهای مصرف‌شده می‌تواند منابع مالی و ظرفیت تولیدی را به خود اختصاص دهد؛ منابعی که در شرایط عادی برای تکمیل ذخایر، نوسازی سامانه‌ها یا تأمین نیازهای سایر نیروها و متحدان آمریکا به کار می‌روند. در نتیجه، فشار ناشی از جنگ ممکن است فراتر از میدان نبرد گسترش یابد و بر برنامه‌ریزی تسلیحاتی و زمان‌بندی تحویل تجهیزات اثر بگذارد.
چهارم، کاهش حاشیه اطمینان در برابر بحران‌های هم‌زمان می‌تواند هزینه راهبردی مصرف گسترده مهمات باشد. آمریکا برای حفظ توان بازدارندگی و دفاع از نیروها و تأسیسات خود، به ذخایر کافی و امکان جایگزینی سریع مهمات نیاز دارد. هرگونه محدودیت در این دو مؤلفه، احتمال دشوارتر شدن مدیریت چند بحران هم‌زمان را افزایش می‌دهد؛ هرچند تعیین میزان واقعی این آسیب، به اطلاعات دقیق درباره ذخایر عملیاتی، نرخ تولید، قراردادهای تأمین و نیازهای سایر جبهه‌ها وابسته است.
در نهایت، مقایسه ۱۷۹۵ رهگیر تحویل‌شده طی نزدیک به ۱۹ سال با حدود ۱۸۰۰ شلیک برآوردشده در هفت ماه جنگ، شاخصی قابل توجه از شدت مصرف مهمات دفاعی آمریکاست. این آمار نشان می‌دهد جنگی با چنین نرخ مصرفی می‌تواند فشار سنگینی بر ذخایر، صنایع دفاعی، بودجه نظامی و آمادگی نیروها وارد کند. مسئله اصلی، نه فقط تعداد رهگیرهای شلیک‌شده، بلکه توان آمریکا برای جایگزینی آنها و حفظ آمادگی دفاعی در برابر تهدیدهای بعدی است.
منبع: نورنیوز
