در نهایت، با استناد به نظریه‌های روان‌شناسی شناختی (از جمله «زیان‌گریزی» دانیل کانمن و آموس تورسکی) انسان‌ها در برابر از دست دادن آنچه حق و داشتهٔ خود می‌دانند، واکنشی به‌مراتب شدیدتر و رادیکال‌تر از تلاش برای به‌دست آوردن سود جدید نشان می‌دهند. بدین ترتیب، خطرناک‌ترین گروه‌ها در دنیای معاصر، گروه‌های فقیرتر یا حاشیه‌ای نیستند، بلکه گروه‌هایی هستند که زمانی مسلط بوده یا خود را مالکان اصلی کشور می‌دانسته‌اند و اکنون با روند افول و تنزل جایگاه روبه‌رو شده‌اند.
گروه اندیشه: وحید اسلام‌زاده کتاب باربارا اف. والتر به نام «چگونه جنگ داخلی شروع می شود» را ترجمه کرده و قسمت یک و دو آن از فصل اول، فصل دوم قسمت اول و قسمت دوم از نظرتان گذشت. اینک فصل سوم این کتاب از نظرتان می گذرد. شرایط حساس ایران اقتضاء دارد ایرانیان دانش خود را در باره آفت اختلافات داخلی افزایش بدهند. در اصل کتاب والتر، روایت چگونگی آغاز و پایان جنگ‌های داخلی، داستان پیوند پیچیده‌ای میان هویت، قدرت مادی، و فروپاشی ساخت قدرت است.
متن حاضر فصل سوم کتاب «چگونه جنگ‌های داخلی آغاز می‌شوند: و چگونه می‌توان از آن‌ها جلوگیری کرد»، به بررسی پدیدهٔ «تنزل جایگاه» (Downgrading) یا سقوط منزلت سیاسی و اجتماعی گروه‌های قومی و مذهبی به عنوان اصلی‌ترین پیشران و عامل وقوع جنگ‌های داخلی می‌پردازد. این بخش از کتاب، با ارائهٔ نمونه‌های متعدد تاریخی و اقلیمی، به تحلیل روانی-سیاسیِ انگیزه‌های گروه‌هایی می‌پردازد که آغازگر جنگ‌های داخلی هستند.
برخلاف تصور عمومی که ناآرامی‌های داخلی را صرفاً محصول فقر، نابرابری اقتصادی یا تفاوت‌های قومی جدی می‌داند، تحقیقات گستردهٔ سه دههٔ اخیر نشان می‌دهند که قدرتمندترین متغیرِ پیش‌بینی‌کنندهٔ خشونت، مسیر تغییر جایگاه سیاسی یک گروه است. هنگامی که یک گروه قومی یا مذهبی که زمانی خود را وارث یا حاکم اصلی یک کشور می‌دانسته، دچار احساس سقوط، طرد سیاسی و از دست دادن امتیازات سنتی خود می‌شود، احتمال روی آوردن آن به مبارزهٔ مسلحانه به‌شدت افزایش می‌یابد؛ پدیده‌ای که دانشمندان علوم سیاسی آن را «تنزل جایگاه» (Downgrading) یا معکوس‌شدن جایگاه می‌نامند.
نویسنده روایت خود را با داستان داتو اودتو ماتالام در منطقهٔ میندانائوی فیلیپین آغاز می‌کند. ماتالام رهبری مسلمان و محترم بود که سال‌ها به عنوان پل ارتباطی میان اقلیت مسلمان و حکومت مرکزی همکاری می‌کرد. اما با سیاست‌های دولت در تشویق مهاجرت انبوه کاتولیک‌های شمال، تغییر مالکیت زمین‌ها به سود مهاجران، و سرانجام روی کار آمدن فردیناند مارکوس و برکناری نخبگان مسلمان، جامعهٔ مسلمان «مورو» احساس کرد که سرزمین و هویت خود را از دست می‌دهد. پس از یک توهین شخصی و سیاسی به ماتالام، او «جنبش استقلال مسلمانان» را پایه‌گذاری کرد؛
جرقه‌ای که به تشکیل گروه‌های رادیکال‌تر مانند «جبهه آزادی‌بخش ملی مورو» (MNLF)، اعلام حکومت نظامی توسط مارکوس و یکی از طولانی‌ترین و مرگ‌بارترین جنگ‌های داخلی با بیش از ۱۰۰ هزار کشته منجر شد.
کتاب سپس به مفهوم «فرزندان خاک» (Sons of the Soil) می‌پردازد؛ گروه‌های بومی یا تاریخی‌ای که خود را مالکان اصلی سرزمین می‌دانند و تحولات جمعیتی (ترکیب مهاجرت و نرخ زادوولد) را تهدیدی موجودیتی برای زبان، فرهنگ و سلطهٔ سیاسی خود تلقی می‌کنند. نمونه‌های برجستهٔ این پدیده عبارت‌اند از: آبخازیا در گرجستان: که اقلیت بومی در برابر تهدیدهای فرهنگی و لغو امتیازات قومی توسط اکثریت گرجی دست به قیام مسلحانه زدند. پاپوآی غربی در اندونزی: که بومیان با هجوم مهاجران از سایر جزایر دست به جنگ چریکی زدند.
آسام در هند: که در آن، هجوم میلیونی مهاجران بنگالی (عمدتاً مسلمان) از بنگلادش باعث ترس عمیق بومیان آسام از تبدیل شدن به اقلیت زبانی و سیاسی شد. این احساس تهدید، به تشکیل گروه‌های رادیکال، تحریم انتخابات، و در نهایت فاجعهٔ «قتل‌عام نلی» در سال ۱۹۸۳ انجامید که طی آن حدود ۴ هزار مهاجر بنگالی کشتار شدند.
در نهایت، نویسنده با استناد به نظریه‌های روان‌شناسی شناختی (از جمله «زیان‌گریزی» دانیل کانمن و آموس تورسکی) توضیح می‌دهد که انسان‌ها در برابر از دست دادن آنچه حق و داشتهٔ خود می‌دانند، واکنشی به‌مراتب شدیدتر و رادیکال‌تر از تلاش برای به‌دست آوردن سود جدید نشان می‌دهند. بدین ترتیب، خطرناک‌ترین گروه‌ها در دنیای معاصر، گروه‌های فقیرتر یا حاشیه‌ای نیستند، بلکه گروه‌هایی هستند که زمانی مسلط بوده یا خود را مالکان اصلی کشور می‌دانسته‌اند و اکنون با روند افول و تنزل جایگاه روبه‌رو شده‌اند. این مقاله را در ادامه می خوانید:
پیامدهای تاریکِ از دست دادن جایگاه
داتو اودتو ماتالام کسی بود که همه در مرکز میندانائو — منطقه‌ای در جنوب فیلیپین با ترکیبی از ساکنان مسلمان و کاتولیک — او را دوست داشتند. برای مسلمانان، او قهرمان جنگ جهانی دوم بود که علیه ژاپنی‌ها جنگیده بود؛ رهبری مذهبی و دانا، و داوری عادل در اختلافات میان مردم محلی. برای کاتولیک‌هایی که از شمال به این منطقه مهاجرت کرده بودند، او را به دلیل تعهدش به اتحاد میان این دو گروه و حفظ صلح می‌شناختند. هیچ‌کس انتظار نداشت که او به آغاز یکی از دیرپای‌ترین جنگ‌های داخلی جهان کمک کند.
ماتالام در آغاز قرن بیستم، در شهر کوچک ساحلی‌ای متولد شد که حدود دو روز با قایق (کانو) با شهر کوتاباتو، مرکز استان در خط ساحلی، فاصله داشت. ماتالام به عنوان فرزند سلطانِ منطقه، طبق سنت رهبری موروثی در جامعه مسلمانان، به مقام «داتو» (رئیس قبیله) رسید. در آن زمان فیلیپین هنوز مستعمره ایالات متحده بود و ماتالام نیز مانند دیگرانی که در جایگاه او بودند، همزمان هم به عنوان رهبر سنتی برای مردم محلی و هم به عنوان نماینده دولت ملی مستقر در مانیل خدمت می‌کرد.
او در سال ۱۹۱۴ به مقام دستیار سرپرست منطقه رسید و نظارت بر فعالیت‌های مسلمانان در جامعه کشاورزی را بر عهده گرفت و سپس به بازرس مدارس تبدیل شد تا اطمینان حاصل کند که کودکان مسلمان در مدارس استعماری ثبت‌نام شده‌اند. ماتالام بخشی از اولین نسل داتوهایی بود که استعمار را پذیرفته بودند؛ در واقع، او مسیر شغلی و جایگاه خود را نه با مبارزه علیه مدیران استعماری، بلکه با همکاری با آن‌ها بنا کرد.
ماتالام پس از دوران خدمتش در جنگ جهانی دوم، به عنوان فرماندار کوتاباتو منصوب شد؛ سومین منطقه اداری بزرگ در میندانائو سرسبز و گرمسیری. اما در حالی که او خود را به عنوان مدیری مقتدر و کارآمد تثبیت می‌کرد و وضعیت مالی استان را متزلزل نمی‌گذاشت، دنیا در اطرافش در حال تغییر بود. در گذشته، بیگانگان دخالت چندانی در امور مردم «مورو» (نام بومیان این منطقه) نمی‌کردند؛ چرا که جمعیت منطقه کم بود و بومیان به عنوان جنگجویانی سرسخت و مجهز شناخته می‌شدند و به راحتی تسلیم نمی‌شدند.
در سال ۱۹۴۶، فیلیپین مستقل شد و کاتولیک‌ها به طور فزاینده‌ای از مناطق پرجمعیت شمال به سمت میندانائو مهاجرت کردند. این روند توسط دولت مرکزی تشویق می‌شد، زیرا دولت می‌خواست زمین‌های غنی میندانائو را برای منافع اقتصادی کل ملت توسعه دهد. دولت مالکیت قانونی بهترین زمین‌های کشاورزی را به مهاجران کاتولیک منتقل کرد و به آن‌ها وام‌هایی برای کشت محصولات و کمک‌های دیگری داد که به ساکنان محلی تعلق نمی‌گرفت. بسیاری از مسلمانان به اجبار از زمین‌هایی که برای نسل‌ها در آن ساکن بودند، بیرون رانده شدند.
تعداد کاتولیک‌هایی که برای بهره‌مندی از این مزایا به میندانائو مهاجرت کردند چنان زیاد بود که تا سال ۱۹۶۰، در بیشتر نقاط منطقه، تعداد کاتولیک‌ها به طور چشمگیری از مسلمانان بومی پیشی گرفت. ماتالام با این جریان همراه شد و از حمایت‌های مانیل، سودهای سیاسی و مالی به دست آورد. در همین حال، نسل جدیدی از «داتو»ها ظهور کردند. برخلاف ماتالام و هم‌دوره هایش، این رهبران نوظهور در دوران پس از استعمار متولد شده بودند. آن‌ها تحصیلات دانشگاهی داشتند (که معمولاً در مانیل بود) و اکثرشان متخصصانی در زمینه‌های حقوق یا آموزش بودند.
همچنین احتمال بیشتری داشت که همسرانشان کاتولیک باشند و نه مسلمان. پیوند آن‌ها با میندانائو و فرهنگش، چندان قوی نبود.
سپس در سال ۱۹۶۵، فردیناند مارکوس برای ریاست‌جمهوری کاندید شد. مارکوس که یک کاتولیک بود، پس از پیروزی در انتخاباتی پرتنش در سال ۱۹۶۵، شروع کرد به جایگزین کردن مقاماتی که مخالف او بودند با کسانی که به او وفادار بودند. ماتالام از کسی که پیش‌تر پیشه‌اش رهبریِ مورد احترام در سطح استانی بود — مردی در مرکز قدرت و نفوذ که شناخت عمیقی از مردم مسلمان و فرهنگشان داشت — به مردی تبدیل شد که هیچ قدرتی نداشت.
سقوط جایگاه سیاسی ماتالام زمانی به شکلی دردناک آشکار شد که در تابستان ۱۹۶۷، مأموری از وزارت دادگستری که در آن لحظه خارج از شیفت کاری بود، به پسر ارشد ماتالام شلیک کرد. این ضربه‌ای سهمگین بود، و زمانی بدتر شد که همکارانش حتی برای ابراز همدردی و تسلیت هم پیش او نیامدند. در جامعه‌ای که پیوندهای خانوادگی و جمعی معنای تمام زندگی را داشتند، ماتالام دریافت که این اتفاق یک توهین عمیق است. او در واکنش به این اتفاق، چند ماه بعد، در اول می ۱۹۶۸، «جنبش استقلال مسلمانان» را تأسیس کرد. او بیانیه‌ای منتشر کرد و از تمام مناطق مسلمان‌نشین در جنوب فیلیپین خواست تا جدا شوند و «جمهوری میندانائو و سولو»ی خود را تأسیس کنند.
مردم مورو تاریخچه‌ای طولانی در مطالبه استقلال داشتند؛ در سال ۱۹۳۵، یعنی چندین دهه پس از آنکه ایالات متحده ادعای مالکیت فیلیپین را کرد، بیش از صد تن از داتوهای پیشرو و رهبران محلی مسلمان، اعلامیه‌ای کتبی به واشینگتن فرستادند و بر جدایی نهایی از این کشور پافشاری کردند. آن‌ها می‌ترسیدند که در میان جمعیت بسیار بیشتر کاتولیک، دین و فرهنگ خود را از دست بدهند و می‌خواستند آزاد باشند تا طبق میل خود عبادت کنند و زندگی نمایند.
آن‌ها در آن نامه نوشتند: «اگر دین ما دیگر نباشد، زندگی ما نیز دیگر وجود نخواهد داشت.» با این حال، بیانیه‌ی ماتالام باعث ایجاد مارپیچی از واکنش‌های ترس‌محور شد. در سراسر فیلیپین، مطبوعات تیترهایی چون «جنگ در کوتاباتو در حال شکل‌گیری است» را منتشر کردند. مارکوس نیروهای نظامی را به منطقه اعزام کرد و برخی از خانواده‌های کاتولیک، به پیش‌بینی یک قیام مسلمانان، تصمیم گرفتند املاک خود را بفروشند و میندانائو را ترک کنند.
ماتالام نسبتاً زود از جنبش استقلال مسلمانان کناره گرفت و در عوض به مزرعه‌اش بازگشت و بازنشسته شد. اما تأسیس این جنبش، اثرات پیش‌بینی‌نشده‌ای داشت و هر دو گروه مسلمانان و کاتولیک‌ها را به شدت تحریک کرد و پویایی خطرناکی را به راه انداخت که کشور را به سوی جنگ سوق داد. تا اوایل سال ۱۹۶۹، جنبش استقلال مسلمانان در حال آموزش شورشیان مسلمان بود (که احتمالاً توسط دولت مالزی تأمین مالی می‌شدند) و تا مارس ۱۹۷۰، خشونت‌های فرقه‌ای آغاز شد. باندهای کاتولیک شروع به حمله به کشاورزان مسلمان و آتش زدن خانه‌هایشان کردند و این امر، مسلمانان را به تلافی واداشت.
از آن نقطه به بعد، شرایط وخیم‌تر شد؛ مسلمانان دولت را به تشویق خشونت‌های مسیحیان متهم کردند و خود نیز گروه‌های مسلحشان را تشکیل دادند. این همان «دوگانه امنیتی» کلاسیک بود؛ وضعیتی که در آن مردم از ترسِ خشونت، برای دفاع از خود مسلح می‌شوند، اما در این مسیر، دشمنشان را متقاعد می‌کنند که آن‌ها نیز خواهان جنگ هستند.
اما آنچه واقعاً منجر به یک درگیری تمام‌عیار شد، تصمیم مارکوس برای اعلام حکومت نظامی در سپتامبر ۱۹۷۲ بود. رئیس‌جمهور این دستور را ضرورتی برای جلوگیری از خشونت‌های بیشتر میان کاتولیک‌ها و مسلمانان جلوه داد، اما در واقع او از ناآرامی‌های جنوب برای تثبیت قدرت خود بهره می‌برد. مارکوس دستور داد که تمام فیلیپینی‌ها باید طی یک ماه هرگونه سلاحی را تحویل دهند؛ از جمله شمشیرها و چاقوهایی که از نظر فرهنگی برای مردان مسلمان اهمیت داشتند. هر کسی که قصد مقاومت می‌کرد، «نابود» می‌شد.
آغاز درگیری‌ها و ظهور شورش‌ها در میندانائو
تنها چند روز پیش از پایان مهلت تحویل سلاح‌ها، صدها نفر از مسلمانان مسلح به شهر ماراوی، در شمال کوتاباتو، حمله کردند. حدود پانصد تا یک هزار شورشی مسلمان به طور همزمان به دانشگاه ایالتی میندانائو، ستاد استانی پلیس ملی فیلیپین و پل پانتار — که میندانائو را به استان همسایه متصل می‌کرد — یورش بردند. این نخستین باری بود که شورشیان تحت نام «جبهه آزادی‌بخش ملی مورو» (MNLF) جنگیدند؛ گروه شبه‌نظامی افراطی‌تری که از دل جنبش استقلال مسلمانان (MIM) جدا شده بود.
شورشیان نتوانستند جرقه‌ی یک قیام مردمی را بزنند، اما به بخش‌های جنوبی جزیره گریختند و در آنجا پس از سازمان‌دهی مجدد، به جنگ ادامه دادند، اما این بار با استفاده از تاکتیک‌های چریکی. این گروه ابتدا به نیروهای دولتی حمله کردند و سپس دایره هدف‌های خود را گسترش دادند تا شامل غیرنظامیان و همچنین اسقف‌های کاتولیک و خارجیانی شود که آن‌ها را برای دریافت باج می‌ربودند.
در طول سالیان، این گروه شاخه‌های متعددی به بار آورد (گروه‌های جدیدی از دل آن شکل گرفتند) که اغلب با گروهی حتی سخت‌گیرتر و رادیکال‌تر از اسلام‌گرایان، یعنی «جبهه آزادی‌بخش اسلامی مورو» (MILF)، درگیر بودند. تقریباً هر رئیس‌جمهوری پس از مارکوس تلاش کرد تا به آنچه به یکی از طولانی‌ترین جنگ‌های داخلی جهان تبدیل شده بود پایان دهد و در این راستا، درجات مختلفی از خودمختاری را به این منطقه پیشنهاد داد. اما در بیشتر موارد، دولت به وعده‌های خود عمل نکرد و گروه‌های مختلف «مورو» به مبارزه ادامه دادند؛ امری که منجر به مرگ بیش از صد هزار نفر شد.
مفهوم «تنزل جایگاه» و ریشه‌های جامعه‌شناختی جنگ داخلی
چه چیزی شورش مسلمانان میندانائو را توضیح می‌دهد؟ بخشی از پاسخ در این حقیقت نهفته است که فیلیپین را داشت به یک «آنوکرسی» (نیمه‌دموکراسی یا دولت متزلزل) تبدیل می‌کرد. هنگامی که مارکوس در سال ۱۹۶۵ به قدرت رسید، سیستم سیاسی‌ای را به ارث برد که تقریباً دموکراتیک بود (با امتیاز سیاسی ۵+). او در عرض چهار سال، این سیستم را تا حدی تخریب کرد که کاملاً در منطقه آنوکرسی (۲+) قرار گرفت و به «نقطه تصادم» یا آستانه جنگ داخلی رسید.
او این کار را با تضعیف حقوق فردی و حقوق اقلیت‌ها، گسترش قدرت دولت، کاهش حاکمیت قانون، محدود کردن استقلال قوه قضائیه و حذف نظارت‌های متعدد بر قدرت رئیس‌جمهوری انجام داد. علاوه بر این، فیلیپین به شدت دچار «گروه‌بندی و تفرقه» شده بود. از پایان جنگ جهانی دوم، سیاست در این کشور تحت سلطه خاندان‌های سیاسی محلی بود (کاتولیک‌ها در شمال و مسلمانان در جنوب) که برای به‌دست آوردن حمایت‌ها و امتیازات دولت مانیل با یکدیگر رقابت می‌کردند.
با این حال، گروه‌های قومی ناراضی بسیاری در آنوکرسی‌های تفرقه‌یافته زندگی می‌کنند، اما اکثر آن‌ها شورش نمی‌کنند. برای مثال، اتیوپی بیش از هشتاد گروه قومی مختلف دارد که دست‌کم پنج دین اصلی را باور دارند؛ اما تنها تعداد اندکی از آن‌ها هرگز برای مقابله با دولت سازمان‌دهی شده‌اند. اندونزی نیز یکی از متنوع‌ترین کشورهای جهان از نظر قومیتی است و بیش از ۳۶۰ گروه قبیله‌ای و قومی-زبانی دارد، اما تنها چهار گروه — یعنی آمبون‌ها، تیموری‌های شرقی، آچه‌نسی‌ها و پاپوآها — تا به حال دست به سلاح برده‌اند. پس چه ویژگی خاصی در برخی گروه‌ها وجود دارد که آن‌ها را تا این حد برای جنگ مصمم می‌کند؟
در طول سه دهه گذشته، پژوهشگران با بهره‌گیری از چندین مجموعه داده‌ی عظیم مربوط به تقریباً یک قرن جنگ‌های داخلی، بر روی یافتن پاسخ تمرکز کرده‌اند. یکی از نخستین یافته‌های آن‌ها — که شاید تعجب‌آور نباشد — این بود که گروه‌هایی که به خشونت روی می‌آورند، عموماً احساس می‌کنند از فرآیندهای سیاسی کنار گذاشته شده‌اند. آن‌ها حقوق رأی محدودی دارند و تقریباً هیچ دسترسی به پست‌های دولتی ندارند؛ در واقع، آن‌ها تمایل دارند که از قدرت سیاسی طرد شوند. اما محققان دریافتند که قدرتمندترین عامل تعیین‌کننده‌ی خشونت، «مسیر تغییر جایگاه سیاسی» یک گروه است.
احتمال جنگیدن در مورد افرادی که زمانی صاحب قدرت بوده‌اند و اکنون می‌بینند که این قدرت در حال لغزش و از دست رفتن است، بسیار بیشتر است. دانشمندان علوم سیاسی این پدیده را «تنزل جایگاه» (Downgrading) می‌نامند و اگرچه این مفهوم اشکال مختلفی دارد، اما در کشورهایی که مستعد جنگ داخلی هستند، روشی قابل‌اعتماد برای پیش‌بینی این است که چه کسی خشونت را آغاز خواهد کرد.
مردم مورو در میندانائو، در طول دوران سلطه استعماری و سپس پس از ادغام در کشور فیلیپین، به تدریج قدرت خود را از دست دادند. آن‌ها زمانی حاکم منطقه خود بودند؛ داتوها، سلطان‌ها و راجاهایشان قوانین را وضع و اجرا می‌کردند، نحوه تخصیص زمین‌ها را تعیین می‌نمودند و تصمیم می‌گرفتند که کدام آداب فرهنگی مورد تکریم قرار گیرند. تنها پس از آنکه دولت فیلیپین شروع به تشویق جمعیت بسیار بیشتر کاتولیک‌ها برای مهاجرت به میندانائو کرد — و در نتیجه باعث راندن بومیان مسلمان از وطن خود شد — خشونت‌ها آغاز گشت.
ماتالام و بسیاری از هم‌کیشان مسلمانش در حال «تنزل جایگاه» بودند و شواهد این سقوط اعتبار، در قالب از دست دادن مالکیت زمین‌ها، فرصت‌های شغلی و قدرت سیاسی، در اطرافشان موج می‌زد. آن‌ها داشتند معیشت و فرهنگ خود را به کسانی می‌باختند که در نظرشان «متجاوزانی» بر زمین‌هایشان بودند.
بسیاری از درگیری‌های داخلی مدرن از همین الگو پیروی می‌کنند. مطالعه‌ای روی کشورهای اروپای شرقی در بخش بزرگی از قرن بیستم توسط «راجر پترسون»، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه MIT، نشان داد که از دست دادن جایگاه سیاسی و فرهنگی، آتش جنگ را در آن منطقه شعله‌ور کرده است. «دونالد هوروویتز»، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه دوک که صدها گروه قومی در جوامع متلاطم را مطالعه کرده، به همین نتیجه رسید. گروه‌های قومی‌ای که جنگ را آغاز می‌کنند، همان‌هایی هستند که ادعا می‌کنند این کشور «متعلق به آن‌هاست یا باید باشد».
مفهوم «تنزل جایگاه»، توضیح می‌دهد که چرا این صرب‌ها بودند — و نه کروات‌ها یا بوسنیایی‌ها — که جنگ داخلی در یوگسلاوی را آغاز کردند. صرب‌ها نیز درست مانند مردم مورو در میندانائو، خود را وارثان برحق کشورشان می‌دیدند. آن‌ها زمانی بر خود حکومت می‌کردند. هنگام تأسیس یوگسلاوی، آن‌ها بزرگ‌ترین گروه قومی بودند و اکثر پست‌های بلندپایه در ارتش و بدنه اداری یوگسلاوی را در اختیار داشتند. صرب‌ها خشونت را در کرواسی و سپس بوسنی آغاز کردند، زیرا می‌دانستند اگر به هر دو منطقه اجازه جدایی داده شود، آن‌ها قدرت قابل‌توجهی را از دست خواهند داد.
سنی‌ها نیز در عراق جنگ را آغاز کردند، زیرا آن‌ها نیز پس از تهاجم آمریکا، قدرت خود را از دست داده بودند. مردم مورو، صرب‌ها، سنی‌ها — همگی دچار «تنزل جایگاه» شده بودند و همگی به خشونت روی آوردند.
ابعاد روان‌شناختی «تنزل جایگاه» و زیان‌گریزی انسان‌ها
«تنزل جایگاه»، به همان اندازه که یک واقعیت سیاسی یا جمعیتی است، یک واقعیت روانی نیز هست. گروه‌های دچار تنزل جایگاه می‌توانند ثروتمند یا فقیر، مسیحی یا مسلمان، سفیدپوست یا سیاهپوست باشند. آنچه اهمیت دارد این است که اعضای آن گروه، احساس می‌کنند جایگاهی را که باور دارند متعلق به آن‌هاست، از دست داده‌اند و در نتیجه، دچار تلخی و بغض می‌شوند. مورد به مورد می‌بینیم که کینه و خشم است که یک گروه را به سوی جنگ می‌راند.
«فیرون» و «لایتین»، پژوهشگران دانشگاه استنفورد، دریافتند که وقتی سیناله‌ای‌های سریلانکا تلاش کردند زبان سینالا را به زبان رسمی دولت تبدیل کنند، این اقدام «بلافاصله باعث واکنشی در میان تامی‌ها شد؛ چرا که آن‌ها احساس کردند زبان، فرهنگ و جایگاه اقتصادی‌شان مورد حمله قرار گرفته است». تقریباً همیشه نوعی حس بی‌عدالتی وجود دارد؛ این باور که هر کس در قدرت است، سزاواریِ این جایگاه را ندارد و حقی به آن مقام رفیع ندارد. تنزل جایگاه، در واقع وضعیتی از «معکوس شدن جایگاه» است، و نه صرفاً یک شکست سیاسی.
گروه‌های مسلط از وضعیتی که در آن تا لحظاتی پیش، تصمیم می‌گرفتند چه زبانی صحبت شود، چه قوانینی اجرا گردند و چه فرهنگی مورد تکریم قرار گیرد، به وضعیتی می‌روند که دیگر چنین قدرتی ندارند.
بشر از باختن متنفر است. انسان‌ها برای از دست دادن پول، مسابقه‌ها، شغل‌ها، احترام، شریک زندگی و غیره، «هیچ عذر و بهانه‌ای» را نمی‌پذیرند. روان‌شناسانی چون «دانیل کانمن» و «آموس تورسکی» این موضوع را در مجموعه‌ای از آزمایش‌ها به اثبات رساندند؛ آن‌ها از شرکت‌کنندگان پرسیدند که آیا حاضرند ریسکی را بپذیرند که در آن شانس برنده شدن ۱۰۰ دلار، با شانس باختن ۱۰۰ دلار برابر باشد (۵۰ درصد برای هر کدام). آن‌ها دریافتند که اکثر مردم این ریسک را نمی‌پذیرند. دلیلش چیست؟ انسان‌ها «زیان‌گر» هستند.
انگیزه‌ی آن‌ها برای تلاش در جهت بازپس‌گیری داشته‌های از دست رفته، بسیار بیشتر از انگیزه‌شان برای به دست آوردن سودهای جدید است. مردم ممکن است سال‌ها فقر، بیکاری و تبعیض را تحمل کنند؛ ممکن است مدارس مخروبه، بیمارستان‌های وضعیت بد و زیرساخت‌های رهاشده را بپذیرند، اما یک چیز هست که هرگز تحمل نخواهند کرد: از دست دادن جایگاه در جایی که باور دارند متعلق به آن‌هاست. در قرن بیست و یکم، خطرناک‌ترین گروه‌ها، همان گروه‌هایی هستند که زمانی مسلط بودند و اکنون با افول و سقوط رو به رو هستند.
آبخازیا و پدیده «فرزندان خاک»
مردم آبخازیا در گرجستان، می‌توانند پیشینه تاریخی خود را در این منطقه تا قرن ششم پیش از میلاد دنبال کنند. آن‌ها خود را بومیان قفقاز می‌دانند و هیچ سرزمین پدری خارج از گرجستان ندارند. تکه زمین کوچک آن‌ها در این منطقه، که درست در جنوب سوچی قرار دارد، زیبایی خیره‌کننده‌ای دارد؛ کوه‌هایی که از دل آب‌های سبزِ زمردین دریای سیاه قد برافراشته‌اند. آبخازی‌ها دوره‌هایی از خودمختاری را تجربه کرده‌اند، اما پس از هر دوره، زمان‌های طولانی‌تری از فتح و اشغال پیش آمده است.
حاکمان آن‌ها شامل امپراتوری روم، امپراتوری بیزانس، گرجی‌های همسایه، عثمانی‌ها و اتحادیه شوروی بوده‌اند. با وجود این اشغال‌ها، آبخازی‌ها فرهنگ متمایز خود را حفظ کرده‌اند؛ این امر تا حدودی از طریق یک مجموعه قوانین نانوشته از باورهای قومی به نام «آپسوارا» (به معنای «آبخازی بودن») میسر شده است که نسل به نسل منتقل می‌شود.
قرن بیستم نزدیک بود پایانِ آن فرهنگ را رقم بزند. نخستین تهدید زمانی آغاز شد که جوزف استالین تلاش کرد حاکمیت قومی آبخازها را با اعدام نخبگان آن‌ها، تحمیل اجزای خط گرجی به زبان بومی‌شان و کوچاندن ده‌ها هزار گرجی به آبخازیا، کاملاً محو کند. در اواخر دهه ۱۹۸۰، تهدید دوم زمانی آشکار شد که اتحاد شوروی شروع به فروپاشی کرد و گرجی‌ها برای دستیابی به استقلال فشار آوردند. آبخازی‌ها نیز درست مانند مردم مورو در فیلیپین، می‌ترسیدند که گرجی‌ها «وضعیت اقلیت مورد حمایت» را — که آن‌ها پس از مرگ استالین به دست آورده بودند — از آن‌ها بگیرند.
وقتی آن ترس به حقیقت پیوست، آن‌ها دست به سلاح بردند. در جولای ۱۹۹۲، کمی بیش از یک سال پس از آنکه گرجستان به استقلال رسید، مردم آبخازیا در واکنش به تهاجمات علیه فرهنگ و زبانشان، با اعلام استقلال خود، شورش کردند. این اقدام جرقه‌ی درگیری‌هایی را زد که در آن جنگجویان آبخازی، با حمایت نظامی روسیه، تلاش کردند منطقه را از حضور قومی گرجی‌ها «پاکسازی» کنند. هزاران گرجی و آبخازی کشته شدند و تعداد بسیار بیشتری مجروح گشتند یا از خانه‌هایشان رانده شدند. در پایان این درگیری‌ها، آبخازی‌ها که زمانی تنها ۱۹ درصد از جمعیت محلی را تشکیل می‌دادند، اکنون نیمی از جمعیت منطقه را به دست آورده بودند. کنترل منطقه، بار دیگر به دست آن‌ها افتاد.
گروه‌هایی مانند آبخازی‌ها، همان کسانی هستند که متخصصان به آن‌ها «فرزندان خاک» می‌گویند؛ بسیاری از گروه‌های قومی دچار «تنزل جایگاه» که به جنگ روی می‌آورند، در این الگو می‌گنجند. آن‌ها بومی یک منطقه هستند یا نقشی محوری در تاریخ آن ایفا کرده‌اند. این گروه‌ها خود را وارثان برحق محل تولدشان می‌دانند و معتقدند سزاواریِ مزایا و امتیازات ویژه‌ای را دارند. آن‌ها یا به دلیل اکثریت جمعیتی مسلط بوده‌اند و یا به این دلیل که نخستین کسانی بودند که در آن سرزمین ساکنان شدند یا آن را فتح کردند.
آن‌ها خود را مردم «بومی» می‌دانند و هر کس دیگر که در آنجا ساکن شده باشد، یا زبان مادری‌اش زبان اصلی آن منطقه نباشد، «بیگانه» تلقی می‌شود. در مطالعه‌ای روی جنگ‌های داخلی از سال ۱۸۰۰ میلادی تاکنون، مشخص شد گروه‌های قومی که در دسته «فرزندان خاک» قرار می‌گیرند، با نرخ ۶۰ درصد شورش کرده‌اند؛ یعنی تقریباً دو برابرِ نرخ گروه‌هایی که در این دسته نبودند (۲۸ درصد). این گروه‌ها خطرناک هستند زیرا معمولاً توانایی بیشتری برای سازمان‌دهی یک جنبش مقاومت دارند و احساس مظلومیت و کینه‌شان می‌تواند بسیار شدید و خردکننده باشد.
هر دوی این عوامل (توانایی سازمان‌دهی و شدت کینه)، پیش‌ران‌های اصلی در این مورد هستند که چه کسی جرقه جنگ‌های داخلی را می‌زند.
فرزندان خاک در دوران تسلط خود، به دلیل فراگیر بودن امتیازاتشان، به‌راحتی متوجه این امتیازات نمی‌شوند؛ زیرا این وضعیت برایشان کاملاً طبیعی به نظر می‌رسد. بزرگان آن‌ها رهبران کشور یا منطقه هستند و تصمیمات سیاسی را برای کل جمعیت می‌گیرند. زبان آن‌ها، زبان «رسمی» — و اغلب تنها — زبان دولتی است. این آداب و نمادهای فرهنگی آن‌هاست که پاس داشته می‌شود، تعطیلات آن‌هاست که به رسمیت شناخته می‌شود و مدارس مذهبی آن‌ها هستند که امتیازات ویژه‌ای دریافت می‌کنند. اما زمانی که گروه جدیدی در تعداد زیاد وارد منطقه می‌شوند، زمین زیر پای آن‌ها لغزیده و وضعیت تغییر می‌کند.
بیگانگان، فرهنگ و زبان‌های خاص خود را با خود می‌آورند و با گذشت زمان، می‌توانند جمعیت محلی را به کلی تحت‌الشعاع قرار دهند (در تعدادشان غرق کنند). برای نمونه، پاپوآها تمام زندگی خود را در جنگل‌های غنی گینه نو غربی گذرانده بودند و از نظر سیاسی و اقتصادی کاملاً خودکفا بودند. تمام این‌ها زمانی تغییر کرد که آن‌ها مجبور شدند به اندونزی بپیوندند و مهاجرانی از جاوه، سولاوسی و بالی شروع به ورود به منطقه کردند. در سال ۱۹۶۵، پاپوآهای بومی «جنبش پاپوآی آزاد» را با هدف دستیابی به استقلال شکل دادند.
در سال ۱۹۷۷، این گروه «جمهوری پاپوآی غربی» را اعلام و پیش‌نویس قانون اساسی را تدوین کردند. و در سال ۱۹۷۷، این گروه یک جنگ چریکی با شدت پایین را آغاز کردند که در ابتدا معدن مس اصلی منطقه (که متعلق به خارجی‌ها بود) را هدف قرار داد و سپس گسترش یافت تا ارتش و پلیس اندونزی و همچنین غیربومیان ساکن در پاپوآی غربی را مورد حمله قرار دهد. از زمان آغاز این جنگ، تخمین زده می‌شود که حدود صد هزار پاپوآ کشته شده‌اند.
زبان، آموزش و ابزارهای قدرت؛ عوامل تشدید تنش
گویندگان بومیِ زبان رسمی یک کشور، از مزیت اقتصادی عظیمی نسبت به شهروندانی برخوردارند که زبانشان مورد پذیرش دولت نیست. «فرانسیسکو فرانکو»، دیکتاتور اسپانیا بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۷۵، این موضوع را به‌خوبی می‌دانست. یکی از روش‌های فرانکو برای تثبیت قدرت، بالا بردن جایگاه زبان «کاستیلیایی» در برابر سایر زبان‌ها و اعلام آن به عنوان تنها زبان رسمی اسپانیا بود. او سپس شهروندان را از صحبت به زبان‌های باسکی، کاتالانی، گالیسی یا هر زبان دیگری در مکان‌های عمومی منع کرد. نوزادان اجازه نداشتند نام‌های منطقه‌ای (محلی) بگیرند و آموزش گویش‌ها در مدارس یا استفاده از آن‌ها در معاملات تجاری دیگر مجاز نبود.
مشخص شد که زبان، پیوندی بسیار قوی با هویت یک ملت دارد و تعیین می‌کند که در نهایت، فرهنگ کدام گروه مسلط شود. یکی از ترس‌های اصلی روس‌های قومی در منطقه «دونباس» اوکراین این بود که دولت ملی‌گرای جدید، زبان اوکراینی را به عنوان تنها زبان رسمی دولت قرار دهد و زبان روسی را کنار بزند. وقتی شما به زبان رسمی مسلط نباشید، رقابت برای به‌دست آوردن شغل‌های با درآمد بالا بسیار دشوار خواهد بود. کنترل دسترسی به آموزش، به‌ویژه آموزش عالی، راه دیگری برای برتری بخشیدن به یک گروه قومی بر گروهی دیگر است. همین مسئله در مورد دسترسی به مشاغل خدماتی کشوری (اداری) نیز صادق است؛
مشاغلی که برخی از پایدارترین و سودآورترین پست‌ها در یک کشور هستند. وقتی مردم با از دست دادن چنین امتیازاتی مواجه می‌شوند، می‌توانند به‌شدت دچار احساس مظلومیت شده و انگیزه لازم برای مقاومت را پیدا کنند.
بحران هویت و مهاجرت در آسام هند
در نظام‌های دموکراتیک، گروه‌های «فرزندان خاک» اغلب از طریق عوامل ساده‌ی جمعیتی دچار تنزل جایگاه می‌شوند؛ یعنی ترکیبی از مهاجرت و تفاوت در نرخ زادوولد. انتخابات دموکراتیک در نهایت چیزی نیست جز «شمارش سرها»؛ و همان‌طور که «دونالد هوروویتز» مشاهده کرده است: «اعداد، نشان‌دهنده‌ی این هستند که این کشور متعلق به کیست».
در «آسام»، منطقه‌ای کوهستانی در شمال شرق هند که به خاطر مزارع چای خود شناخته می‌شود، اهالی محلی آسام (که عمدتاً هندو بودند)، شاهد آن بودند که بنگالی‌های قومی (که عمدتاً مسلمان بودند)، از سال ۱۹۰۱ میلادی از بنگلادش همسایه به منطقه آن‌ها مهاجرت کردند و در طول قرن، تعدادشان را به‌طور پیوسته افزایش دادند. نخستین مهاجران توسط دولت استعماری بریتانیا آورده شده بودند؛ چرا که بریتانیا قصد داشت زمین‌های بکر و کم‌جمعیت را آباد کند.
بریتانیا دو گروه از بنگالی‌ها را به مهاجرت تشویق کرد: کشاورزان کم‌مهارتی که عمدتاً مسلمان بودند، و بنگالی‌های هندوی تحصیل‌کرده‌ای که می‌توانستند به بریتانیا در اداره امور دولتی به عنوان کارمند خدمات کشوری کمک کنند. اما مهاجرت حتی پس از استقلال هند در سال ۱۹۴۷ نیز ادامه یافت و باعث نارضایتی و نگرانی روزافزون مردم آسام شد. بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱، این منطقه پذیرای ۱.۲ میلیون مهاجر شد که بالاترین نرخ ورود مهاجر نسبت به جمعیت در هر منطقه از هند بود.
مقاومت، قتل‌عام نلی و شعله‌ور شدن آتش خشونت
مردم بومی آسام هر لحظه نگران‌تر می‌شدند. نخستین نگرانی آن‌ها فرهنگی بود. هر چه تعداد مهاجران از بنگلادش بیشتر می‌شد، زبان بنگالی به‌طور فزاینده‌ای به زبان منتخب تبدیل می‌شد — چه در خانه، چه در تجارت و چه در دولت — و فرهنگ بنگالی به بخش برجسته‌تری از زندگی روزمره تبدیل گشت. مردم آسام نمی‌خواستند در سرزمین مادری خود به یک «اقلیت زبانی» تبدیل شوند. دومین نگرانی، سیاسی بود. زمانی که بریتانیا منطقه را ترک کرد، مردم آسام کنترل دولت منطقه‌ای را به دست گرفتند و می‌دانستند که تنها در صورتی می‌توانند قدرت را حفظ کنند که اکثریت جمعیت باقی بمانند.
هجوم مهاجران تهدیدی بود که آن‌ها را به اقلیت تبدیل کند و به سلطه آن‌ها بر ایالت پایان دهد. سومین نگرانی، اقتصادی بود. جمعیت آسام بسیار کمتر از بنگلادش همسایه بود و بخش بزرگی از زمین‌های آن خالی و برای اسکان مهاجران جدید آماده بود. کشاورزان مهاجر به‌سرعت شروع به کشت و تصاحب این زمین‌ها کردند، در حالی که بنگالی‌های هندوی تحصیل‌کرده‌تر، شغل‌های چشم‌گیر و مطلوب را در نظام اداری به دست آوردند. با گذشت زمان، این مهاجران از استاندارد زندگی بالاتری نسبت به بومیان آسام برخوردار شدند.
پاسخ مردم آسام در قالب سازمان‌دهی و ایجاد یک جناح قومی بود که تلاش می‌کرد بنگالی‌ها و مسلمانان را از آنچه «فضای برحق» خود می‌دانستند، بیرون برانند. رهبران سیاسی آسام در سال ۱۹۶۰، زبان آسام را به عنوان زبان رسمی ایالت تعیین کردند تا رقابت برای کسب شغل‌های دولتی برای بنگالی زبان‌ها دشوارتر شود. آن‌ها همچنین این زبان را زبان آموزش در مدارس دولتی کردند و بدین ترتیب، مانع دیگری بر سر راه بنگالی‌ها قرار دادند. در نهایت، برای بومیان آسام در استخدام‌های اداری دولت، امتیازات ویژه‌ای در نظر گرفته شد. اما مهاجران همچنان به ورود خود ادامه دادند.
و زمانی که کمیسر انتخابات آسام، پیش از انتخابات پارلمانی سال ۱۹۷۹، گزارش داد که تعداد نام‌های جدید در لیست‌های انتخاباتی به‌طور غیرمنتظره‌ای افزایش یافته (که اکثر آن‌ها بنگالی بودند)، بومیان آسام ناگهان دیدند که بدترین ترس‌هایشان به حقیقت پیوسته است: با اجازه دادن به این مهاجران برای ورود به کشور و رأی دادن، دولت مرکزی در دهلی — در فاصله بیش از هزار مایل دورتر — گویی در حال تشویقِ دگرگون کردن (و تغییر چهره) آسام بود.
برای نخستین بار در تاریخ این منطقه، نسبت جمعیت بنگالی‌ها در حال افزایش و نسبت جمعیت آسام‌ها در حال کاهش بود. بنگالی‌ها مدت‌ها بود که در شهرهای بزرگ منطقه اکثریت را تشکیل می‌دادند و زبان بنگالی در آنجا به زبان مسلط تبدیل شده بود. به قول «مایرون واینر»، استاد فقید دانشگاه MIT و متخصص جنبش‌های ضد مهاجرتی: «برای مردم آسام، شهرهای آسام به مراکز زندگی و فرهنگ بیگانه تبدیل شده بودند». اما اکنون این تغییر در مناطق روستایی نیز آشکار شده بود و هیچ جایگاهی را دست‌نخورده باقی نگذاشت.
هجوم رأی‌دهندگان جدید، نه تنها آشکار کرد که ترکیب جمعیتی منطقه به‌سرعت در حال تغییر است، بلکه نشان داد که چشم‌انداز سیاسی نیز احتمالاً تغییر خواهد کرد. یکی از مشکلات اصلی مردم آسام این بود که تبدیل شدنِ اتباع خارجی به شهروند و کسب حق رأی، بسیار آسان بود. در آن زمان، هند به سه دسته از افراد شهروندی می‌داد: کسانی که در کشور متولد شده بودند، کسانی که دست‌کم یکی از والدینشان متولد آن کشور بود، و کسانی که حداقل هفت سال در هند زندگی کرده بودند.
بنابراین، اگر کسی به‌طور غیرقانونی از بنگلادش وارد آسام شده بود اما تقریباً یک دهه در آنجا زندگی کرده بود، می‌توانست شهروند شود. جای تعجب نیست که حزب سیاسی مسلط در هند — یعنی «حزب کنگره» — هر دو نوع مهاجرت قانونی و غیرقانونی را تشویق می‌کرد؛ زیرا بسیاری از این اتباع خارجی، از جمله بسیاری از بنگالی‌ها، از این حزب حمایت می‌کردند، در حالی که مردم آسام چنین نبودند.
برای مردم آسام، یافتن راه حلی برای این مشکل دشوار بود. حتی اگر دولت مایل به همکاری می‌بود، باز هم مشخص نبود که چگونه می‌تواند با اطمینان تشخیص دهد کدام یک از آن همه بنگالی‌های متولد خارج، قانونی هستند: هند هیچ کارت شناسایی واحدی که وضعیت شهروندی را در بر داشته باشد، نداشت و تعداد زیادی از مردم که عمدتاً فقیر بودند، حتی گواهی تولد هم نداشتند. بنابراین، بنگالی‌های قانونی از غیرقانونی‌ها تفکیک‌ناپذیر بودند.
مردم آسام با سازمان‌دهی یک جنبش مقاومت پاسخ دادند
در سال ۱۹۷۹، رهبران دانشجویی از طبقه متوسط آسام، «اتحادیه دانشجویان سراسری آسام» (AASU) را تأسیس کردند که مجموعه‌ای از خواسته‌های جدید را مطرح کرد: اتباع خارجی که بین سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۱ وارد شده بودند، شهروندی بگیرند؛ مهاجران بسیاری که بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۱ آمده بودند، به دیگر نقاط هند منتقل شوند اما شهروندی نگیرند؛ و هر کسی که پس از سال ۱۹۷۱ وارد شده بود، اخراج شود. این اقدام در واقع شکلی از «پاکسازی قومی» بود که از طریق آن، مردم آسام برتری سیاسی و فرهنگی خود را تضمین می‌کردند.
(هدف آن‌ها در ظاهر، اخراج «مهاجران غیرقانونی» بود، اما در واقع تمام بنگالی‌ها — چه قانونی و چه غیرقانونی — مورد هدف قرار گرفته بودند). دولت این خواسته‌ها را نادیده گرفت و این امر منجر به شکل‌گیری گروهی حتی رادیکال‌تر شد: «جبهه آزادی‌بخش متحد آسام» (ULFA). این گروه با استفاده از متدهای شبه‌نظامی، غیرنظامیان را از طریق بمب‌گذاری و ترور مقامات و بازرگانان هدف قرار داد. جبهه آزادی‌بخش متحد آسام ULFA حتی تهدید به جدایی از هند کرد.
اما حزب حاکم (حزب کنگره)، هیچ انگیزه‌ای برای اخراج بنگالی‌ها — که تمایل داشتند به نامزدهای حزب کنگره رأی دهند — یا حتی محدود کردن مهاجرت نداشت؛ و قطعاً هیچ انگیزه‌ای هم برای اعطای استقلال به آن‌ها نداشت.
رهبران «AASU» — که اکثراً شهری، متعلق به طبقه متوسط و تحصیل‌کرده بودند — از ترس و «بیگانه‌ستیزی» (Xenophobia) استفاده کردند تا مردم روستایی آسام را متقاعد کنند که مهاجران بنگالی در حال تصاحب زمین‌ها و شغل‌های ارزشمند هستند، فشار نامناسبی بر منابع وارد می‌کنند و زمین‌های کشاورزی را فرسوده می‌کنند. آن‌ها مهاجرت را یک «تهاجم» نامیدند و این جنبش را به عنوان مبارزه‌ای برای بقای فرهنگی، سیاسی و جمعیتی به تصویر کشیدند. تئوری‌های توطئه‌ای گسترش یافت که مدعی بودند بنگلادش برای آنکه در نهایت آسام را بخشی از کشور خود کند، در حال تشویق مهاجران به ورود است.
در ابتدا، اهدافِ خشمِ مردم آسام — یعنی مهاجران بنگالی، اعم از هندو و مسلمان — به‌رغم افزایش اقدامات خشونت‌آمیز علیه خود، ساکت ماندند. اما تا سال ۱۹۸۰، آن‌ها نیز شروع به تشکیل گروه‌های خود کردند تا با اخراج مهاجران مخالفت کنند. در ماه مه ۱۹۸۰، «اتحادیه دانشجویان اقلیت‌های سراسری آسام» (AAMSU) شکل گرفت و خواستار آن شد که به تمام مهاجرانی که پیش از سال ۱۹۷۱ به آسام آمده بودند، شهروندی اعطا شود و آزارهای علیه اقلیت‌ها متوقف گردد. در پی این اتفاق، درگیری‌های خشونت‌باری میان طرفداران AASU و AAMSU درگرفت و گزارش‌هایی از حملات تروریستی علیه مقامات دولتی و اموال دولتی منتشر شد.
انتخابات سال ۱۹۸۳، لحظه‌ای حیاتی در پیش‌زمینه وقوع خشونت‌های سازمان‌یافته‌تر بود. آیا دولت با جنبش مقاومت سازش می‌کرد و مهاجرانی را که پس از سال ۱۹۷۱ وارد شده بودند، از لیست‌های انتخاباتی حذف می‌کرد (همان‌طور که مردم آسام خواسته بودند). هنگامی که دولت اعلام کرد که همچنان از لیست‌های انتخاباتی سال ۱۹۷۹ — که شامل مهاجرانِ پس از ۱۹۷۱ بود و مردم آسام آن‌ها را غیرقانونی می‌دانستند — استفاده خواهد کرد، خشونت‌ها شدت گرفت. رهبران آسام فراخوان تحریم انتخابات دادند و درگیری‌ها آغاز شد. به گفته «سنجیب باروآ»، متخصص مسائل آسام، این خشونت‌ها بازتاب‌دهنده‌ی این باور بود که این انتخابات، «آخرین نبرد برای بقا» در آسام است.
«ماناش فیراک باتاچارجی»، پسر بنگالی جوانی که در آن زمان در شهر «مالی‌گائون» در مرکز آسام به مدرسه می‌رفت، خاطرات آن دوران را بازگو می‌کند. در مسیر جاده، یادواره‌هایی برای «شهیدان» آسام وجود داشت که روی آن‌ها به زبان آسام نوشته شده بود: «ما خون می‌دهیم، اما سرزمینمان را نه». همچنین شب‌ها، مردم محلی آسام با مشعل در دست راهپیمایی می‌کردند. ماناش می‌گوید: «ما در تاریکی می‌نشستیم و به صدای آن‌ها گوش می‌دادیم که هنگام عبور از جلوی خانه‌مان، فریاد می‌زدند: بیگانه‌ها بیرون!»
خشونت‌ها در ۱۸ فوریه ۱۹۸۳ به اوج خود رسید. ساعت هشت صبح، دهقانان و کشاورزان محلی از مناطق اطراف شهری به نام «نلی»، چندین روستای مسلمان را محاصره کردند و با کوبیدن طبل و فریاد «زنده باد آسام»، هجوم بردند. آن‌ها با استفاده از قماشه، نیزه و تفنگ‌های دست‌ساز، تا چهار هزار نفر از مهاجران بنگالی را قتل‌عام کردند. بیشتر کسانی که کشته شدند، زنان و کودکانی بودند که برخلاف مردان، نمی‌توانستند سریع‌تر از مهاجمان بدوند و فرار کنند. صدها هزار نفر دیگر نیز [از منطقه] گریختند و بسیاری از آن‌ها سر از اردوگاه‌های پناهندگان درآوردند.
قتل‌عام نلی — همان‌گونه که بعدها نامیده شد — اقدام از روی استیصالِ جمعیتی بود که دچار تنزل جایگاه شده بود؛ جمعیتی که از یک واقعیت جمعیتیِ جدید، احساس تهدید می‌کرد.
نقش عوامل اقتصادی و مدرنیزاسیون در شکل‌گیری بحران
عوامل اقتصادی مدت‌هاست که پژوهشگرانِ حوزه‌ی جنگ‌های داخلی را به سرگردانی انداخته است. تحلیل‌های آماری اولیه به‌نظر می‌رسید که رابطه‌ای میان «سرانه‌ی درآمد» و «خشونت» پیدا کرده‌اند و خودِ جنگ‌ها نیز گویای همین موضوع بودند: احتمال جنگیدنِ شهروندان در کشورهای فقیر، بسیار بیشتر از شهروندان در کشورهای ثروتمند بود. اما زمانی که پژوهشگران معیارهای «حکمرانی خوب» — از جمله مشارکت شهروندان، رقابتی بودن انتخابات و محدودیت‌های اعمال‌شده بر قدرت قوه مجریه — را در تحلیل‌های خود گنجاندند، متغیرهای اقتصادی اهمیت بسیار کمتری یافتند.
نابرابری درآمدی، که بسیاری آن را نشانه‌ای هشداردهنده برای وقوع جنگ می‌دانستند، در عمل برعکس بود. همان‌طور که «جیمز فیرون» در گزارشی در سال ۲۰۱۰ برای بانک جهانی نوشت: «نه تنها هیچ هم‌بستگی مثبت و آشکاری میان نابرابری درآمدی و درگیری وجود ندارد، بلکه اگر بخواهیم دقیق باشیم، در میان کشورهای مختلف، آن‌هایی که توزیع درآمد برابرتری داشتند، تا حدودی بیشتر مستعد درگیری بوده‌اند.»
این بدان معنا نیست که عوامل اقتصادی بی‌اهمیت هستند یا نابرابری درآمدی تأثیری ندارد. هرچه باشد، اقتصاد نقش بسزایی در تعیین این نکته دارد که کدام گروه‌های قومی احساس می‌کنند نادیده گرفته شده‌اند یا جایگاهشان تنزل یافته است. به‌نظر می‌رسد ناعدالتی‌های اقتصادی، خشم و کینه‌های موجود را تشدید می‌کنند. همچنین، این شرایط باعث می‌شود کسانی که ثروت دارند، راحت‌تر بتوانند کسانی را که تهیدست هستند، سرکوب کنند. شهروندان ساکن در منطقه «دونباس» در شرق اوکراین، در سال ۲۰۱۴ همزمان با از دست دادن شغل‌های صنعتی خود، رئیس‌جمهورشان را نیز از دست دادند.
آن‌ها هم از نظر سیاسی طرد شده بودند و هم درباره آینده اقتصادی خود دچار تردید بودند. مردم آسام نیز می‌دیدند که شغل‌های بهتر به تازه‌واردها داده می‌شود. به همین ترتیب، مردم «مورو» تا زمانی که دولت زمین‌های متعلق به مسلمانان را مصادره کرد و آن‌ها را به مهاجران کاتولیک و مزارع تحت کنترل خارجی واگذار نمود، قیام نکردند. مسلمانان محلی برای واکنش نشان دادن، از نظر سیاسی بی‌قدرت بودند. یکی از رهبران مورو در سال ۱۹۹۲ گلایه کرد: «چوب‌بران آمدند تا تپه‌ها و کوه‌های زیبای ما را غارت کنند؛ و به دنبال آن‌ها، مهاجرانی آمدند که قصد اقامت دائمی داشتند.
و آن‌ها با هم، ما را… به اعماق جنگل راندند.»
برای آنکه احساس کینه و خشم شکل بگیرد، لازم نیست تبعیض اقتصادی لزوماً «عمدی» باشد. مدرنیزاسیون — یعنی فرآیندی که طی آن جوامع روستایی و سنتی به جوامع شهری و سکولار تبدیل می‌شوند — به نفع شهروندانی است که تحصیلات و مهارت‌های لازم برای رقابت در دنیای مکانیزه را دارند. جهانی‌شدن نیز باعث شده تا مشاغل تولیدی به کشورهای کمتر توسعه‌یافته منتقل شوند و در مقابل، کارکنان بخش خدمات (که اتفاقاً بخش بزرگی از آن‌ها زنان هستند) سود ببرند.
«فرزندان خاک» (بومیان) به طور نامتناسبی تحت تأثیر این تغییرات بنیادین قرار می‌گیرند: آن‌ها غالباً در مناطق روستایی، به دور از مراکز اقتصادی، فرهنگی و سیاسی کشور زندگی می‌کنند. همچنین تمایل دارند فقیرتر و کم‌سوادتر باشند و به همین دلیل در برابر رقابت‌ها آسیب‌پذیرترند. مزیتی که در ابتدا داشتند — یعنی اولین کسانی بودن که بر این زمین‌ها ساکنان شدند — نه تنها از بین می‌رود، بلکه به یک «مانع و نقطه ضعف» تبدیل می‌شود. در حالی که دنیا بدون آن‌ها پیش می‌رود، آن‌ها احساس می‌کنند که فراموش شده‌اند و نادیده گرفته شده‌اند.
در پیش‌زمینه جنگ داخلی یوگسلاوی، صرب‌های ساکن در بوسنی فقیرتر از کروات‌ها و بوسنیاک‌های منطقه بودند و مدت‌ها بود که نسبت به ثروت بیشترِ هم‌وطنان شهری خود احساس کینه می‌کردند. به صرب‌ها به چشم «نیمه‌دهقان» نگریسته می‌شد و تحقیر می‌شدند، هرچند که آن‌ها در یوگسلاویِ بزرگ‌تر، گروهی قدرتمندتر از نظر سیاسی و نظامی بودند. مردم مورو نیز نه تنها از دست دادن زمین‌هایشان آسیب اقتصادی دیدند، بلکه به این دلیل نیز متضرر شدند که نمی‌توانستند با مهاجرانی که تحصیلات بهتری داشتند و به منطقه می‌آمدند، رقابت کنند.
در واقع، مهاجرت اغلب نقطه آغازین (جرقه) درگیری‌هاست. مهاجران وارد کشوری می‌شوند و با جمعیت‌های فقیرتر و روستایی‌تر — یعنی «فرزندان خاک» — راضی به رقابت می‌شوند و همین امر، کینه را شعله‌ور کرده و این گروه‌ها را به سوی خشونت سوق می‌دهد. از این رو، بسیار نگران‌کننده است که جهان در حال ورود به دورانی بی‌سابقه از مهاجرت انسانی است که تا حد زیادی ناشی از تغییرات اقلیمی است. با بالا آمدن سطح دریاها، افزایش خشکسالی‌ها و تغییر الگوهای آب و هوایی، افراد بیشتری مجبور خواهند شد به مناطق خوش‌مناب‌تر نقل مکان کنند.
طبق پیش‌بینی بانک جهانی، تا سال ۲۰۵۰ احتمالاً بیش از ۱۴۰ میلیون «مهاجر اقلیمی» از جنوب شرق آسیا، جنوب صحرای آفریقا و آمریکای لاتین فرار خواهند کرد. کارشناسان همچنین هشدار داده‌اند که تغییرات اقلیمی احتمالاً منجر به کمیابی منابع خواهد شد که این امر نیز می‌تواند به درگیری‌ها دامن بزند. جنگ سوریه نمونه‌ای اولیه از این وضعیت است. بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، سوریه خشکسالی ویرانگری را تجربه کرد که در ترکیب با سیاست‌های تبعیض‌آمیز دولت در کشاورزی و استفاده از آب، منجر به نابودی گسترده محصولات کشاورزی شد.
تقریباً ۱.۵ میلیون نفر — که اکثراً سنی بودند — در جستجوی فرصت، از روستاها به شهرهای سوریه مهاجرت کردند. در شهر دمشق، مرکز قدرت مسیحیان و علویان، این سنی‌ها به عنوان دشمنان رئیس‌جمهور بشار اسد نگریسته شدند و طولی نکشید که به دلیل مذهبشان مورد تبعیض قرار گرفتند و این امر منجر به ایجاد کینه شد. هنگامی که دولت شروع به واگذاری حقوق حفر چاه‌های آب بر اساس وابستگی‌های فرقه‌ای کرد، این خشم شدت یافت و پیشروی به سوی جنگ را تسریع کرد.
تغییرات اقلیمی احتمالاً منجر به وقوع تعداد بیشتری از بلایای طبیعی خواهد شد که به طور نامتناسبی بر گروه‌های فقیرتر و روستایی اثر گذاشته و بحران‌های اقتصادی ایجاد می‌کنند. در چنین زمان‌هایی است که شهروندان، دردِ سیاست‌های تبعیض‌آمیز سیاسی و اقتصادی و دولت‌های ناکارآمد را با شدت بیشتری حس می‌کنند. پژوهشی که در سال ۲۰۱۶ در نشریه «کارهای آکادمی ملی علوم» منتشر شد، نشان داد که در کشورهای دارای تکثر قومی (تجزیه‌شده از نظر قومی)، احتمال وقوع درگیری‌های مسلحانه پس از بلایای اقلیمی بیشتر است.
بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۰، درگیری‌ها در تقریباً یک‌چهارم از این کشورها با بلایای اقلیمی همزمان بود که به عنوان «تقویت‌کننده‌های تهدید» عمل کردند. اگر کشوری پیش از آن در معرض خطر جنگ داخلی بود، بلایای طبیعی تمایل داشتند وضعیت را وخیم‌تر کنند. در دنیایی که خشکسالی‌ها، آتش‌سوزی‌های جنگلی، طوفان‌ها و موج‌های گرمایی پرتکرارتر و شدیدتر خواهند بود — و باعث مهاجرت‌های گسترده‌تری می‌شوند — کسانی که دچار تنزل جایگاه شده‌اند، دلایل بیشتری برای قیام خواهند یافت.
منبع: خبرآنلاین
