رویداد۲۴| مازیار وکیلی- صدا و سیما برای نظام سیاسی جمهوری اسلامی چیزی بیشتر از یک بنگاه رسانه‌ای صرف است. صدا و سیما قرار است منویات سیاسی حاکمیت را به مردم منتقل کند و دقیقاً به همین خاطر است که رئیس منتخب آن اهمیتی هم پای رئسای قوای سه گانه پیدا می‌کند. صدا و سیما یعنی بودجه کلان، اختیار فراوان برای جهت دهی به افکار عمومی و تلاش برای جا انداختن گفتمان رسمی حاکمیت در جامعه. پس رئیس چنین نهادی نقشی فراتر از یک مدیر ساده دارد. پیمان جبلی وارث یک دوره بی ثباتی در رسانه ملی بود.
بعد از عزت الله ضرغامی رهبر شهید محمد سرافراز رئیس سازمان صدا و سیما شد که به واسطه درگیری‌های سیاسی با برخی چهره‌های امنیتی جای خودش را به علی عسگری داد که او هم تبدیل به یک دولت مستعجل شد تا قرعه بنام پیمان جبلی بی‌اُفتد. جبلی بلافاصله بعد از انتخاب به عنوان رئیس سازمان صدا و سیما وحید جلیلی را به عنوان قائم مقام ارشد خود انتخاب کرد تا تبدیل به مرد همه کاره سازمان صدا و سیما شود.
نگارنده خاطرش هست زمانی که برای ضبط یک برنامه به سازمان رفته بود یک کارمند این سازمان به راننده‌ای که قصد استخدام دائم داشت توصیه کرد که درخواست خود را به وحید جلیلی بدهد تا راجع به آن ترتیب اثر داده شود. این گفت و گوی به ظاهر ساده نمایانگر قدرت جلیلی به عنوان معاون ارشد سازمان صدا و سیما است. معاونی که در همه امور این سازمان از تولید برنامه تا استخدام یک راننده ساده دخالت دارد.
وحید جلیلی نزدیک به جبهه پایداری و تندرو‌ترین لایه‌های اصول گرایی است، پس طبیعی است که با توجه به جایگاهی که دارد سازمان صدا و سیما که خودش را رسانه ملی می‌داند تبدیل به ملک طلق یک جناح سیاسی خاص کند. اگر زمانی منتقدان این سازمان اصلاح طلبان و میانه رو‌هایی مانند حسن روحانی و محمد جواد ظریف بودند حالا و امروز جبلی و جلیلی اصول گرایانی مانند باهنر، ضرغامی، محمد صادق رنجبران و مجتبی امینی (تهیه کننده سریال پرحاشیه گاندو) را در صف منتقدان خود می‌بیند.
منبع: رویداد 24
