ورزشی جماران؛ ایتالیا قهرمان جهان بود، بارسلونا در پاریس جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را بالای سر برده بود، فابیو کاناوارو برنده توپ طلا شده بود و زین الدین زیدان آخرین بازی دوران ورزشی را انجام داد. سال ۲۰۰۶ بود و رقم های متفاوتی نسبت به حال حاضر در فوتبال جا به جا می شد. لیونل مسی تنها ۱۹ سال داشت و کریستیانو رونالدو هنوز برای منچستریونایتد بازی می کرد. بیرون از فوتبال هم دنیا متفاوت بود. به نوشته آس، حداقل دستمزد در اسپانیا ۵۴۰,۹۰ یورو در ماه بود که اکنون هزار و ۲۲۱ یورو است. اجاره برای هر متر مربع حدود ۱۰,۸ یورو بود و اکنون ۱۵,۱ یورو است.
همچنین ارزش پول تغییر کرده است. تورم از سال ۲۰۰۶ حدود ۵۲.۶ درصد بوده است، به این معنی که قیمت‌ها طی این ۲۰ سال افزایش یافته‌اند. به همین خاطر ۱۰۰ یورو در ۲۰۰۶ با ۱۵۳ یورو در حال برابر است. می توان به شکل دیگر گفت: چیزی که در آن زمان ۷۰ یورو بود اکنون حدود ۱۰۷ یورو است. ۲۰۲۶ نیز سال جام جهانی بود. ۲۰ سال تورنمنت آلمان و آمریکا، مکزیک و کانادا را از هم جدا می کند. در این بین قراردادها، پیراهن ها، پرداخت ها، بلیت ها، جوایز و حتی اندازه جام جهانی تغییر کردند.
از ۴۵ میلیون به ۱۴۵ میلیون برای خرید یک بازیکن در سال ۲۰۰۶ آندری شوچنکو میلان را به مقصد چلسی با قراردادی به ارزش حدود ۴۵ میلیون یورو ترک کرد. آن یکی از بزرگترین جا به جا هایی نقل و انتقالات به حساب می آمد و از لحاظ رقم قرارداد یک رکورد برای باشگاه انگلیسی بود. ۲۰ سال بعد، این ۴۵ میلیون خیلی از سقف نقل و انتقالات فاصله داشت. امسال منچسترسیتی برای خرید انسو فرناندس ۱۴۵ میلیون یورو هزینه کرد. افزایش عمومی قیمت ها چنین تفاوتی را توضیح نمی دهند. ۴۵ میلیون در ۲۰۰۶ معادل حدود ۶۹ میلیون امروز است، کمتر از نصف مبلغی که برای انسو پرداخته شد.
چیزی که ۲۰ سال پیش یک رکورد در جا به جایی ها بود اکنون حتی به نصف ارزش قراردادهای بزرگ تابستانی که گذشت، نمی رسد. از ۷۰ یورو به بیش از ۲۰۰ یورو برای یک کیت خریدن کیت مورد علاقه در سال ۲۰۰۶ هم ارزان نبود. پیراهن جدید اتلتیکو در آن تابستان حدود ۷۰ یورو ارزش داشت. برای خرید آن اشتیاق وجود داشت چون باشگاه به تازگی با سرخیو آگوئرو قرارداد امضا کرده بود و خیلی سریع پیراهن او به یکی از پر تقاضاترین کیت ها تبدیل شد. در اواخر آن سال، ۴۰ درصد پیراهن هایی که اتلتیکو فروخته بود به بازیکن آرژانتینی اختصاص داشت حتی بالاتر از فرناندو تورس.
پس از ۲۰ سال، قیمت پیراهن بیسیک یک تیم لالیگا به طور متوسط ۸۸,۵۲ یورو است. با این حال این تغییر قیمت بستگی زیادی به باشگاه دارد. کیت های بارسلونا و اتلتیکو حدود ۱۱۰ یورو، رئال مادرید ۱۰۰ و دپورتیوو لاکرونیا که به تازگی به سطح اول لالیگا صعود کرده است ۸۹,۹۵ یورو هستند. و این ها قیمت های اولیه هستند. اکنون دقیقا عین کیت هایی که بازیکنان در زمین استفاده می کنند، برای فروش وجود دارند. تنها پنج باشگاه لالیگا از آن ها می فروشند که به طور متوسط حدود ۱۵۰ یورو هستند. سپس پیراهن هایی با نام، شماره و آرم هستند که قیمتشان بالاتر است.
یک کیت با تمام این ویژگی ها قیمتش به بالاتر از ۲۰۰ یورو می رسد. با این حال باید تورم را در نظر گرفت تا بتوان خوب مقایسه کرد. ۷۰ یورو ۲۰۰۶ برابر است با ۱۰۷ یورو امروز. یعنی خرید آن کیت اتلتیکو در آن زمان تقریبا معادل پرداخت ۱۰۷ یورو در حال حاضر برای شما هزینه داشت. به همین دلیل است که پیراهن پایه آنقدرها هم که به نظر می‌رسد گران نشده است، آن هم وقتی که ۷۰ یورو را با ۱۰۰ یا ۱۱۰ یورو مقایسه می‌کنیم. زمانی که ورژن کیت بازیکن، شخصی‌سازی و نشان ها را در نظر می‌گیرید این تفاوت خیلی بیشتر می‌شود. داده دیگری وجود دارد که به روشن شدن موضوع کمک می کند.
در سال ۲۰۰۶، یک هوادار اسپانیایی به طور متوسط در سال برای محصولات مرتبط با فوتبال ۸۷ یورو هزینه می کرد. اکنون این رقم حتی کمتر از ۸۸,۵۲ یورویی است که به طور متوسط برای یک کیت بیسیک تیم لالیگا هزینه می شود. از ۸۰ یورو به 1000 یورو برای رفتن به ورزشگاه رفتن به ورزشگاه برای دیدن یک بازی بزرگ در سال ۲۰۰۶ هزینه قابل توجهی را به همراه داشت. در فوریه همان سال بلیت بازی اتلتیک بیلبائو و رئال مادرید در سن مامس بین ۳۰ تا ۸۰ یورو برای عموم قیمت داشت. در لیگ قهرمانان دیدن بازی والنسیا و رم بین ۳۵ تا ۶۵ یورو هزینه داشت. ال کلاسیکو در سطح دیگری بود.
در اول آوریل ۲۰۰۶ تقریبا ۱۰۰ هزار تماشاگر برای دیدار بارسلونا و رئال مادرید در نوکمپ گرد هم آمدند و تقاضای بالا در چنین بازی هایی موجب فروش مجدد بلیت ها شد. در همان سال برای بازی بارسلونا و چلسی در لیگ قهرمانان قیمت بلیت ها در بازار سیاه به نزدیک هزار یورو رسید. ۲۰ سال بعد دیگر لازم نبود بلیت ها دوباره به فروش برسند تا به چنین قیمت هایی برسند. برای بازی بارسلونا و رئال مادرید در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶ قیمت های اولیه بلیت های قابل دسترس برای اعضا بین ۴۷۷ تا ۹۹۹ یورو است که بستگی به جایگاه دارد. قیمت بلیت جایگاه وی ای پی به ۵۵۰۰ یورو می رسد.
ال کلاسیکو قبلی نشان داد که قیمت ها تا کجا می توانند برسند وقتی تقاضاها افزایش یابد. در ماه می ۲۰۲۶ بلیت های معمولی به طور کامل فروخته شدند و در روزهای نزدیک بازی تنها جایگاه های وی ای پی باقی مانده بودند: ارزانترین به ۱۷۵۰ یورو می رسید، وی ای پی پرمیوم از ۲۷۵۰ یورو شروع می شد و انحصاری ترین گزینه ها به ۱۲۵۰۰ یورو می رسیدند. در میان این ارقام، ابتکاراتی وجود دارد که سعی در محدود کردن قیمت برای کسانی دارد که تیم خود را دور از خانه همراهی می‌کنند. جایگاه هواداران مهمان در لالیگا، حداکثر قیمت بلیت برای هواداران مهمان را ۳۰ یورو تعیین کرده است.
با این حال این قضیه روی تمام تیم های لالیگا اثر نمی گذارد: در فصل ۲۶-۲۰۲۵ از ۲۰ تیم تنها ۱۴ باشگاه در آن شرکت کردند. در میان تیم هایی که نبودند نام رئال مادرید و بارسلونا به علاوه ویارئال، رئال سوسیداد، اسپانیول و رایووایکانو دیده می شد. آن ۳۰ یورو قیمت عمومی بلیط هم نیست: آنها فقط برای سهمیه تیم های مهمان پایبند به توافق اعمال می‌شوند. لیگ قهرمانان هم محدودیت های خاص خودش را دارد. یوفا دستور داده است که حداقل ۵ درصد از ظرفیت ورزشگاه ها به هواداران تیم مهمان اختصاص یابد و این جایگاه ها حداکثر ۵۰ یورو قیمت دارند. این رقم در تضاد با جایگاه های دیگر است.
تا فینال این تفاوت وجود دارد. در لیگ قهرمانان ۲۰۲۶، هواداران پاری سن ژرمن و آرسنال بلیت های فن فرست ۷۰ یورویی در چارچوب سهمیه تیم های فینالیست داشتند. بقیه دسته بندی بلیت ها به ۱۸۰، ۶۵۰ و ۹۵۰ یورو افزایش پیدا می کرد. نتیجه دو شکل بسیار متفاوت هزینه کردن برای یک بازی فوتبال است. یک هوادار تیم مهمان می تواند با ۳۰ یورو در بازی های مشخص لالیگا وارد ورزشگاه شود یا حداکثر ۵۰ یورو برای بازی لیگ قهرمانان به لطف سهمیه های حفظ شده بپردازد.
با این حال یک عضو بارسلونا که می خواهد یک بلیت برای ال کلاسیکو اکتبر ۲۰۲۶ بخرد باید حداقل ۴۷۶ هزینه کند و آن به ۹۹۹ یورو هم می رسد. در یک بازی فینال قیمت بلیت به ۹۵۰ یورو می رسد و زمانی که جایگاه های معمولی پر شوند و تنها وی ای پی باقی بماند، اتفاقی که در ال کلاسیکو ماه می رخ داد دیگر رقم ها به صدها محدود نمی شوند و به هزار یورو می رسند. از ۳۱,۵ میلیون برای فتح لیگ قهرمانان تا ۱۸,۶۲ هزار تنها برای صعود اگر قیمت هایی که هواداران می پردازند در این ۲۰ سال تغییر کرده است، سرعت پولی که در لیگ قهرمانان جا به جا می شود در سطح دیگری است.
این جهش هنوز بالا است زمانی که پول از جیب هواداران بیرون می آید و شروع به ورود به حساب های باشگاه ها می کند. بارسلونا پس از شکست آرسنال در پاریس، قهرمان لیگ قهرمانان ۲۰۰۶ شد. در آن فصل یوفا ۴۳۰ میلیون یورو برای تقسیم بین تیم ها در نظر گرفت. ورود به مرحله گروهی ۱.۶ میلیون یورو را تضمین می کرد و هر پیروزی ۳۲۱ هزار یورو ارزش داشت. صعود به مرحله یک هشتم نهایی ۱.۶ میلیون یورو، یک چهارم ۱.۹ میلیون، نیمه نهایی ۲.۶ میلیون و قهرمانی در فینال ۶.۴ میلیون یورو پاداش داشت.
در مجموع نتایج کسب شده، مراحل و حق پخش تلویزیونی، بارسلونا حدود ۳۱.۵ میلیون یورو به خاطر فتح آن لیگ قهرمانان به دست آورد. پس از ۲۰ سال این رقم کاملا متفاوت است. تنها صعود به لیگ قهرمانان ۱۸.۶۲ میلیون یورو پاداش دارد، تقریبا ۱۲ برابر نسبت به سال ۲۰۰۶. در حال حاضر یک پیروزی ۲.۱ میلیون ارزش دارد. یعنی بردن یک بازی در لیگ قهرمانان در سال ۲۰۲۶ بیشتر از رقمی است که یک تیم به خاطر صعود به این رقابت ها در سال ۲۰۰۶ دریافت می کرد. این صورت حساب همچنان در حال افزایش است.
صعود به یک هشتم نهایی ۱۱ میلیون، یک چهارم ۱۲.۵ میلیون، نیمه نهایی ۱۵ میلیون و رسیدن به فینال ۱۸.۵ میلیون پاداش دارد. تیم قهرمان می تواند با بالا سر بردن جام ۶.۵ میلیون دیگر کسب کند. پاری‌سن ژرمن بهترین مثال است. قهرمان اروپا در سال ۲۰۲۶ بیش از ۱۴۰ میلیون یورو از یوفا کسب کرد. بارسلونا که همان جام را ۲۰ سال پیش فتح کرده بود در مجموع ۳۱.۵ میلیون یورو به دست آورد. قهرمان کنونی چهار برابر بیشتر از آن بارسا درآمدزایی کرد. پشت این تفاوت، مبلغ بسیار بیشتری پول نهفته است.
یوفا از بودجه‌ای حدود ۴۳۰ میلیون یورو برای توزیع بین تیم های شرکت کننده در لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۰۶-۲۰۰۵ به بودجه‌ای بالغ بر ۲.۴۶۷ میلیارد یورو برای لیگ قهرمانان اروپا و سوپرجام اروپا در ۲۰ سال بعد رسید. از ۳۲ تیم به ۴۸ تیم: جام جهانی بزرگ شد دو جام جهانی با فاصله ۲۰ سال نشان می دهد که چقدر این تورنمنت رشد کرده است. جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان ۳۲ تیم و ۶۴ بازی داشت؛ جام جهانی ۲۰۲۶ به ۴۸ تیم و ۱۰۴ بازی رسید. ۱۶ تیم و ۴۰ بازی بیشتر. همچنین پول بسیار بیشتری در میان بود. در ۲۰۰۶، ایتالیا حدود ۱۶ میلیون به خاطر فتح جام کسب کرد.
در سال ۲۰۲۶ پاداش به فدراسیون تیم قهرمان ۴۴ میلیون یورو بود. علاوه بر این هر یک از تیم های ملی به خاطر شرکت در این رقابت ها حدود ۱۱ میلیون یورو کسب کردند. اسپانیا قهرمان شد و بخشی از این پاداش به بازیکنان تعلق گرفت. بازیکنان ملی پوش روی ۴۵ درصد مبلغی که فدراسیون از فیفا دریافت می کرد توافق کردند. به هر یک از ۲۶ بازیکن حدود ۷۵۶ هزار یورو رسید. مقایسه با سال ۲۰۰۶ نکته جالبی را آشکار می کند. اسپانیا در آن رقابت ها در یک هشتم نهایی حذف شد اما توافق شده بود در صورت قهرمانی هر یک از بازیکنان ۵۴۰ هزار یورو پاداش دریافت کنند.
ایتالیا که قهرمان شد به هر یک از بازیکنانش ۲۵۰ هزار یورو پرداخت. جام جهانی هزینه دارد رشد جام جهانی به سکوها نیز رسید. در جام جهانی ۲۰۰۶ ارزانترین بلیت مرحله گروهی ۳۵ یورو بود. در فینال برلین قیمت ها بین ۱۲۰ تا ۶۰۰ یورو بود. در سال ۲۰۲۶ سیستم کاملا متفاوت بود. فیفا بسته به بازی، دسته بندی و زمان خرید قیمت های متغییری را اعمال کرد. همچنین برای بخشی از صندلی‌های رزرو شده برای هواداران تیم‌های صعود کرده، بلیت های ۶۰ دلاری در دسترس قرار داد. این مقرون به صرفه‌ترین گزینه بود اما تنها تعدادی از صندلی‌های موجود را شامل می‌شد.
بیرون از این سهمیه ها، قیمت ها به شکل عجیبی بالا بودند. برای فینال جام جهانی قیمت بلیت ها به چند هزار دلار می رسید و جایگاه های رسمی از ۶ هزار عبور می کرد. همچنین یک دسته بندی به نزدیک به ۸ هزار دلار می رسید. آن بازار سیاه نبود بلکه قیمت های سایت رسمی فروش بلیت بازی ها بود. فاصله با ۲۰۰۶ خیلی زیاد است. گرانترین بلیت فینال۶۰۰ یورو بود. پس از ۲۰ سال، قیمت بلیت برای همان بازی چند برابر شده بود. ۲۰ سال بعد فوتبال در سال ۲۰۲۶ شباهت کمی به ۲۰۰۶ دارد.
بازی های بیشتر، مسابقات بیشتر، ورزشگاه های باز سازی شده، پیراهن ها با ورژن های جدید، پاداش های بیشتر و یک تجارتی که به ارقامی رسیده است که ۲۰ سال پیش تصورش سخت بود. با این حال یک چیز تغییر نکرده است: برای اینکه همه این ها وجود داشته باشد هنوز به یک نفر در آن طرف صحنه نیاز است. هواداران هچنان پیراهن می خرند، پول بلیت را می پردازند، سفر می کنند تا تیم خود را همراهی کنند و زندگی خود را حول یک برنامه ای که هر بار فشرده تر می شود برنامه ریزی می کنند.
آن ها کسانی هستند که ورزشگاه ها را پر می کنند، یک بازی را به یک رویداد تبدیل می کنند و کسانی هستند که ارتباط خود را با رنگ هایی حفظ می کنند که برایشان پاداش های میلیونی اهمیتی ندارد. چون هوادار بودن هیچ‌وقت فقط به پول دادن خلاصه نشده است. بخشی وجود دارد که در هیچ حسابی نشان داده نمی شود: ساعت ها، سفرها، استرس ها، شکست ها، جشن ها و آن عادت برگشتن برای مسابقه بعدی، مهم نیست که چه اتفاقی بیفتد. آن در سال ۲۰۰۶ همینطور بود و هنوز هم در سال ۲۰۲۶ این چنین است. چیزی که تغییر کرده است همه آن چیزی است که پیرامونش ساخته شده است.
فوتبال بزرگ تر شده است، فراتر رفته است و پول خیلی بیشتری تولید می کند. هر بار که این تجارت رشد کند راحت‌تر می‌توان کسی را که مدت‌ها قبل از اینکه اعداد و ارقام به این حد برسند، آن را سرپا نگه داشته، فراموش کرد. ۲۰ سال بعد، در بین آن میلیون ها پول، تنها یک چیز تغییر نکرده است: هواداری که برای کیت، تماشا و دنبال کردن تیم خود هزینه می کند. فوتبال می‌تواند فرمت خود را تغییر دهد، درآمد خود را چند برابر کند و هر بار بزرگتر شود اما بدون کسی در جایگاه که هنوز می‌خواهد آنجا باشد، اعداد به طور قابل توجهی کمتر معنی می‌دهند.
منبع: جماران
