به گزارش گروه تاریخ و امام و رهبری خبرگزاری صدا و سیما، انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ به پیروزی رسید، اما این پیروزی حاصل سال‌ها تلاش، روشنگری و مبارزه عالمان و اندیشمندانی بود که پیش از انقلاب زمینه فکری و اجتماعی آن را فراهم کردند. آیت‌الله عطاالله اشرفی اصفهانی یکی از این چهره‌ها بود؛ عالمی که علم و مسئولیت اجتماعی را در کنار یکدیگر دنبال کرد و تا پایان عمر در میدان ماند. آیت‌الله اشرفی اصفهانی در سال ۱۲۸۱ در خمینی‌شهر اصفهان و در خانواده‌ای عالم و اهل دانش متولد شد.
علاقه به علوم دینی، او را در جوانی به قم کشاند و سال‌های زیادی را به تحصیل علوم اسلامی و معارف اهل‌بیت (ع) اختصاص داد. تلاش علمی او سرانجام به دریافت اجازه اجتهاد در حدود ۴۰ سالگی انجامید. به توصیه آیت‌الله بروجردی، به کرمانشاه رفت و بخش مهمی از عمر خود را در این منطقه سپری کرد. فعالیت او تنها به تدریس و تبلیغ محدود نبود؛ ارتباط مستمر با مردم و حضور در میان آنان، جایگاه اجتماعی ویژه‌ای برای او ایجاد کرد و او را به یکی از چهره‌های مورد اعتماد مردم کرمانشاه تبدیل ساخت.
با آغاز نهضت امام خمینی در سال ۱۳۴۲، آیت‌الله اشرفی اصفهانی نیز در حمایت از این نهضت وارد عرصه مبارزه شد. او ضمن تبیین معارف دینی، مردم را با دیدگاه‌ها و مرجعیت امام خمینی آشنا می‌کرد و از ضرورت مقابله با حکومت پهلوی سخن می‌گفت. فعالیت‌های او موجب شد بار‌ها از سوی ساواک تهدید شود، اما این فشار‌ها مانع ادامه فعالیتش نشد. نکته قابل توجه در زندگی او، حضورش در سال‌های پایانی مبارزه بود. در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷، زمانی که اعتراضات مردمی به اوج رسیده بود، او حدود ۷۷ سال داشت؛ با این حال، سن بالا را دلیلی برای کناره‌گیری از مسئولیت اجتماعی نمی‌دانست.
برای او مبارزه بخشی از وظیفه‌ای بود که یک عالم دینی در برابر جامعه احساس می‌کرد. پس از پیروزی انقلاب نیز فعالیت او ادامه یافت. با توجه به سابقه طولانی حضورش در کرمانشاه و ارتباط گسترده با مردم، امام خمینی او را به عنوان نماینده خود در برگزاری نماز جمعه کرمانشاه منصوب کرد. از این پس، محراب نماز جمعه به یکی از مهم‌ترین عرصه‌های فعالیت اجتماعی و دینی او تبدیل شد. پیوند با شهدای محراب با آغاز اقدامات مسلحانه سازمان مجاهدین خلق، شماری از شخصیت‌های سیاسی و مذهبی هدف ترور قرار گرفتند. آیت‌الله اشرفی اصفهانی نیز چند بار هدف عملیات تروریستی قرار گرفت.
نخستین اقدام در سال ۱۳۵۹ با انفجار بمب صوتی در منزل او بود. در تیرماه ۱۳۶۰ نیز هنگام عزیمت به مسجد بروجردی کرمانشاه هدف تیراندازی و حمله با نارنجک قرار گرفت، اما از این سوءقصد جان سالم به در برد. سرانجام در روز جمعه ۲۳ مهر ۱۳۶۱، هنگام برگزاری نماز جمعه، یکی از عوامل این گروه با نزدیک شدن به آیت‌الله اشرفی اصفهانی و منفجر کردن نارنجک، او را به شهادت رساند. شهادت او پایان مسیری بود که از سال‌ها پیش آغاز کرده بود؛ مسیری که در آن تحصیل و تبلیغ، حضور اجتماعی و مبارزه در امتداد یکدیگر قرار داشتند.
اشرفی اصفهانی در سال‌های پایانی عمر، زمانی که کهولت سن می‌توانست بهانه‌ای برای کناره‌گیری باشد، همچنان خود را در برابر مردم و باورهایش مسئول می‌دانست. پس از شهادت، پیکر او با حضور گسترده مردم تشییع و بنا بر وصیتش به اصفهان منتقل شد و در گلستان شهدای این شهر به خاک سپرده شد. نام او نیز در تاریخ انقلاب اسلامی به عنوان یکی از شهدای محراب ماندگار شد.
منبع: خبرگزاری صدا و سیما
