طرح استیضاح وزرای امورخارجه و تعاون، کار و رفاه اجتماعی آن هم در این شرایط جنگ به نوعی تکرار تاریخ است. به اعتقاد نگارنده فارغ از اقدامات جریان نفوذ در کشور که دامان هیچ یک از جریانات موجود در عرصه سیاست داخلی از خطر آلوده شدن به آن مصون نیست، و نیز کاسبکاران منفعت جو، موقع ناشناسی در به چالش کشیدن مجموعه اجرایی و خدمت گذار کشور اوج غفلت یا دست کم بد سلیقگی در انجام وظایف نمایندگی مردم در مجلس شورای اسلامی است.
بجای آن اولویت با اقداماتی است تا دولت در عرصه خدمت به ملت زمان شناس، وطن دوست و ایثارگر و عبور از شرایط جنگی موفق گردد. در این شرایط خطیر هر اقدامی که نشان از اختلاف و دو گانگی در مجموعه حکمرانی کشور داشته باشد موجب تضعیف انسجام ملی به عنوان اصلی ترین سرمایه برای مقابله با دشمنان خارجی است.
طرح استیضاح وزرایی که یکی از آنان وظیفه دارد در میدان دیپلماسی و عرصه بین‌المللی از فشار خارجی بر کشور بکاهد و در برابر توطئه های خارجی مقاومت و ایستادگی و از منافع ملت ایران و تمامیت ارضی کشور در مقابل افزون طلبان بین‌المللی دفاع نماید و دیگری در عرصه داخلی و در اوج تورم و گرانی و تحریم های جانکاه با اجرای طرحهای حمایتی بدنبال آن است تا از فشار بر روی اقشار آسیب‌پذیر جامعه بکاهد، قدری جای تأمل و تعجب دارد. بعید است در دنیا دو مسئول اصلی در دولت را آن هم در شرایط حساس جنگی تحت فشار قرار دهند که این روزها ما در کشور شاهد آن هستیم.
هر چند که چه بسا برخی نقدها بر وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی بحق باشد؛ اما اکنون زمان آن نیست. ماجرای این روزهای طرح استیضاح دو وزیر در سطح جامعه یادآور دوران دفاع مقدس هشت ساله است.
آن هنگام که گروهی در مجلس عزم بر مواجهه با سیاست های دولت وقت و دست اندرکاران اقتصادی، سیاسی و نظامی کشور را داشتند که بنیانگذار جمهوری اسلامی امام خمینی در یکی از بیانات خود در ماجرای بازخواست تعدادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی از وزیر خارجه وقت دکتر ولایتی خطاب به آنان بیاناتی فرمودند که فراز هایی از آن تقدیم می‌گردد:« در عین حال انسان می‌بیند که در حالی که کاخ کرملین به لرزه درآمده است و کاخ سیاه سیاهپوش شده است و می‌خواهند توجیه کنند هی حرف‌های خودشان را و هی از این‌ور به آن‌ور می‌زنند که توجیه کنند.
مع‌الاسف، بعض از اشخاصی که در خود ایران هستند، توجه به مسائل یا ندارند یا معتمدند. اینها هم به تبعیت از تبلیغات آنها، با همان لسان، اینجا تبلیغ می‌کنند. من نمی‌خواهم در این روز مبارک اسباب افسردگی اشخاص بشوم، لکن می‌خواهم عرض کنم چرا این قدر ما عقب افتاده هستیم؟ چرا ما باید به واسطه اغراض نفسانیه این قدر خودمان را ببازیم؟ چرا باید وقتی که دنیا به تزلزل در آمده است برای این بی‌اعتنایی ایران به کاخ سفید و سیاه، چرا ما باید توجیه کنیم مسائل آنها را؟ چرا ما باید این قدر غربزده باشیم یا شیطان‌زده؟
من هیچ توقعی نداشتم از بعض این اشخاص، ولو بعضی‌شان در نظر من پوچ‌اند، لکن از بعضی از این اشخاص که سابقه دارند هیچ توقع نداشتم که در این زمان که باید فریاد بزنند سر آمریکا، فریاد می‌زنند سر مسئولین ما! چه شده است؟ شماها چه‌تان است؟ چه کردید شماها؟ شماها چرا باید تحت تأثیر تبلیغات خارجی واقع بشوید یا تحث تأثیرات نفسانیت خودتان؟ در یک همچون مساله مهمی که باید همه شما دست به هم بدهید و ثابت کنید به دنیا که ما وحدت داریم، وحدت ما این طور شده است و در روزی که هفته وحدت است چرا شماها می‌خواهید تفرقه ایجاد کنید؟ چرا می‌خواهید بین سران کشور تفرقه ایجاد کنید؟
چرا می‌خواهید دو دستگی ایجاد کنید؟ چه شده است شما را؟ کجا دارید می‌روید؟ این تذهبون؟ من نمی‌توانم که آن طوری که می‌خواهم، با شما صحبت کنم و نمی‌خواهم در روز عید رنجش برای شما پیدا کنم، لکن شما انصاف بدهید که در یک همچو وقتی، وقت یک همچو اموری است؟! وقت یک همچو تأییدی است از کاخ سفید؟ وقت یک همچو تأییدی است از ریگان؟ لحن شما در آن چیزی که به مجلس دادید، از لحن اسرائیل تندتر است، از لحن خود کاخ نشینان آنجا تندتر است. شما چه شده‌است این طور شدید؟ شما که این نبودید بعضی‌تان. من بعضی‌تان را می‌شناسم، شما این‌طور نبودید.
من امیدوارم که شما باز توجه کنید به مسائل، توجه کنید به دنیا، توجه کنید به خودتان، توجه کنید به قدرت خودتان.
نشکنید این قدرت را، گرچه شماها نمی‌توانید، لکن نباید یک همچو کاری در ایران بشود. من نمی‌خواهم دل شما را بشکنم، لکن شما دل ملت ما را نشکنید، شما دل مسئولین ما را نشکنید، شما هی تندرو و کندرو درست نکنید، دو دستگی ایجاد نکنید، این خلاف اسلام است، خلاف دیانت است، خلاف انصاف است، نکنید این کارها را.» فرمانده و رزمندگان در جبهه دیپلماسی و اقتصادی و اجرایی کشور آن هم در این وضعیت دشوار بیشتر به همراهی، همدلی، همفکری و کمک نیاز دارند تا تقابل و تضعیف روحیه!
منبع: جماران
