به گزارش گروه ورزشی برنا/ در زمان سرمربیگری خوان کارلوس گاریدو و پس از آن در دوران اسماعیل کارتال و بعد از آن زمان سرمربیگری وحید هاشمیان، پرسپولیس با معضلی عجیب دست به گریبان بود! ناکامی در بهره گیری از ضربات ایستگاهی برای سرخ‌پوشان و در مقابل ضعف این تیم در این ضربات و گل‌های متعددی که روی ضربات ایستگاهی از جمله کرنرها! سرمربیان وقت پرسپولیس در فصول اخیر تلاش‌هایی را برای رفع این معضل در تیم شان اجرا کردند ولی این تلاش‌ها تا به امروز موثر واقع نشده است و پرسپولیس مهدی تارتار نیز به نوعی با این مشکل دست و پنجه نرم می‌کند.
پرسپولیس تا به امروز در ۷ بازی خود در فصل جاری لیگ برتر ۴ بار دروازه اش را بازشده دیده که سهم این گل‌ها روی ضربات ایستگاهی دو گل بوده است، یعنی ۵۰ درصد گل‌های دریافتی اش از ابتدای فصل تا به امروز. این در حالی است که پرسپولیس در ۷ بازی قبلی اش در لیگ بیست و ششم در شرایطی موفق به شده است ۱۵ گل را به ثمر برساند که هیچ یک از این گل‌ها روی ضربات ایستگاهی به ثمر نرسیده است، آماری که برای پرسپولیس که معمولا در همه بازی هایش ضربات ایستگاهی زیادی را به دست می‌آورد، نمی‌تواند آمار خوب و خوشایندی محسوب شود.
پرسپولیس در طول فصل جدید در ایجاد موقعیت روی دروازه حریفان در جریان بازی موفق عمل کرده و امید به گل زیادی در این بازی‌ها برای سرخ پوشان به ثبت رسیده است که بدون شک بهره گیری بهتر و بیشتر از فرصت‌هایی مانند ضربات ایستگاهی می‌تواند در بالا بردن شانس رسیدن به گل به این تیم کمک بیشتری داشته باشد. این در حالی است که در ضربات ایستگاهی به سمت دروازه خودی، انسجام بیشتر و بهتر ساختار دفاعی سرخ پوشان می‌تواند معضل قدیمی پرسپولیس که از فصول قبل گریبان این تیم را گرفته است را تا حدود بسیار زیادی مرتفع سازد. انتهای پیام/
منبع: خبرگزرای برنا
