به گزارش جماران، به نقل از ایسنا، صالحی که در دوران جنگ عراق علیه ایران در خوزستان زندگی می‌کرد، از صحنه‌هایی گفت که هنوز پس از گذشت سال‌ها فراموش نکرده است؛ از جمله سربازی که بر اثر بمباران سرش را از دست داده بود، اما همچنان سرپا ایستاده بود. او همچنین از تلاش برای نجات خانواده‌اش و بازگشت به مسجدسلیمان و اهواز در روزهای آغاز جنگ یاد کرد. این شاعر درباره حمله به مدرسه میناب گفت: «من دخترهایم را دیدم که در مدرسه کشته شدند؛ درحالی‌که دخترهای من سی‌چهل‌ساله هستند و اینجا نیستند. آدم به دشمن چه بگوید؟ تو چرا کودکان را کشتی؟ بیا من را بکش.
زورت می‌رسد من را بکش. چرا نزدیک به ۲۰۰ بچه را کشتی؟ دختربچه‌ها چه گناهی کرده‌اند؟» او با بیان اینکه کشته‌شدن کودکان در جنگ بیش از هر چیز آزارش داده است، افزود: «من نوه دارم و نوه‌ام هم دختر است. خودم هم دختر دارم. حتی اگر نگاه آرمانی، ملی یا دینی هم نداشته باشم، نگاه عاطفی که دارم؛ انسان هستم.
در هر جای جهان که هستی باید طرف مظلوم باشی.» صالحی با تأکید بر اینکه انتقاد از حکومت را نباید با دفاع از کودکان و قربانیان جنگ یکی دانست، گفت: «انتقاد جای خود را دارد و اعتراض ما جایش محفوظ است.» او در پایان با اشاره دوباره به دانش‌آموزان کشته‌شده میناب گفت: «با چه جرأتی بچه‌های ما را زدند؟ تا ابد دارم گر می‌گیرم. امیدوارم یک روز بتوانم بروم و خاکشان را زیارت کنم.»
منبع: جماران
