یسنا میرطهماسب در مورد عدم اکران عمومی «رکسانا» گفت: «من شاید بارها بابت اکران نشدن فیلم گریه کردم، چون واقعاً برایم مهم بود که دیده شود. گاهی از من می‌پرسیدند این جایزه‌ای که گرفته‌ای برای چه بوده است؟ خب، حداقل اجازه بدهید فیلم را ببینند تا بدانند این جایزه برای چه کاری بوده است.»
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، یسنا میرطهماسب بازیگر نقش «منوچهر» در نمایش «پسران فریدون» در پاسخ به این سوال که «فیلم سینمایی «رکسانا» صرفا در بخش ویژه جشنواره فجر نمایش داده شد و فقط در سینمای اهالی رسانه دیده شد. به نظرتان دردناک نیست که جدا از سرمایه مادی، سرمایه معنوی عظیم پشت فیلم صرفاً به دلیل نگرفتن پروانه نمایش و مسائل دیگر، امکان دیده شدن پیدا نکرده است؟» چنین گفت: «من اتفاقاً از گروه دلخورم و ابایی هم ندارم که این را بگویم. به نظرم تهیه‌کننده، پخش‌کننده یا دیگر اعضای گروه در این زمینه تا حدی کم‌کاری کردند؛
چون از جاهای مختلف شنیده بودم که برای پخش فیلم مشکل خاصی وجود ندارد. فکر می‌کنم در مقطعی، تصمیم‌گیری برای اکران فیلم به زمان مشخصی موکول شد تا شاید در آن بازه فروش بیشتری داشته باشد. من اما معتقد بودم که فیلم باید هرچه زودتر پخش شود. حتی پیشنهاد دادم که شاید این فیلم از آن دسته آثاری باشد که اگر در اینترنت منتشر شود، صد برابر بیشتر دیده شود. حرفم این بود که بالاخره فیلم را پخش کنید تا مخاطب بتواند آن را ببیند. من این فیلم را چهار سال و خرده‌ای پیش بازی کردم. در سنی هستم که حتی چهره‌ام در فاصله یک سال تغییر می‌کند، چه برسد به چهار سال.
برای همین، زمان در مورد این فیلم اهمیت زیادی داشت. مدت‌ها درگیر پخش آن بودم و حدود یک سال است که دیگر سعی می‌کنم به آن فکر نکنم. من معمولاً بازیگری هستم که می‌آیم، کارم را انجام می‌دهم و می‌روم، اما برای این پروژه بیش از هر کار دیگری در زندگی‌ام وقت گذاشتم؛ چون واقعاً می‌خواستم فیلم به نمایش دربیاید.»
او تصریح کرد: «این فیلم متعلق به همان سال‌هاست و باید در همان زمان دیده می‌شد. به همین دلیل است که می‌گویم در حق آن کم‌لطفی شد. می‌دانم که از جاهای دیگر هم با مشکلاتی مواجه شده بودیم، اما معتقدم از یک جایی به بعد، خود ما هم در پیگیری و به نتیجه رساندن کار کم‌کاری کردیم. پدرم یک بار جمله‌ای گفت که به نظرم کمک کرد از این ماجرا عبور کنم. من شاید بارها بابت اکران نشدن فیلم گریه کردم، چون واقعاً برایم مهم بود که دیده شود. گاهی از من می‌پرسیدند این جایزه‌ای که گرفته‌ای برای چه بوده است؟
خب، حداقل اجازه بدهید فیلم را ببینند تا بدانند این جایزه برای چه کاری بوده است. من دوست دارم کارم دیده شود. بابت این فیلم در خارج از ایران تشویق شدم، اما در کشور خودم مخاطبان فرصت تماشای آن را پیدا نکردند. پدرم یک روز به من گفت: «عوامل فیلم‌تان پشت فیلم نبودند و یک فیلم پشتوانه می‌خواهد.» منظورش این بود که یک اثر برای دیده شدن، به حمایت و پیگیری عواملش نیاز دارد. احساس می‌کردم فیلم ما از طرف اطرافیانش پشتوانه‌ای ندارد و همین باعث شد از یک جایی به بعد، دیگر آن اشتیاق و انگیزه اولیه را برای پیگیری این پروژه نداشته باشم.
انگار آتش این فیلم برای من خاموش شد.»
منبع: خبرآنلاین
