علیرضا معتمدی نمایشنامه‌نویس و کارگردان «پسران فریدون» می‌گوید: «گمان می‌کنم تنها راه نجات ما از بدی‌هایی که از درون و بیرون احاطه‌مان کرده و در حال پوساندن‌مان است، بازگشت به اخلاق ایرانی، به‌عنوان یکی از بارزترین مشخصه‌های فرهنگ ایرانی، است؛ اخلاقی که از جمله پررنگ‌ترین وجوه آن می‌توان به مدارا، پذیرفتن دیگری با همه تفاوت‌هایش و مدارا با این تفاوت‌ها اشاره کرد.»
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، علیرضا معتمدی نمایشنامه‌نویس و کارگردان «پسران فریدون» می‌گوید: «شاهنامه فقط کتاب حماسه‌آفرینی‌ها و جنگاوری‌ها نیست؛ مهم‌تر از آن، وجوه اخلاقی اثر است که مدام انذار می‌دهد: مراقب باشید، دیوها می‌توانند جهان را ویران کنند و این آدم‌ها هستند که دیوها را بیدار می‌کنند و به جهان خود راه می‌دهند. پس می‌توانم بگویم دیالوگ‌های ارنواز و شهرناز برای من در حکم گفت‌وگوی خودم با جهان پیرامونم است و از جمله نشان‌دهنده وحشت‌ها، ترس‌ها و کابوس‌هایم.»
او ادامه می‌دهد: «در نخستین ورود شهرناز و ارنواز به صحنه نمایش «پسران فریدون»، ارنواز خطاب به تماشاگران می‌گوید: «این کابوس هر شب ماست که شما تماشا می‌کنید.» داستان، روایت فتنه‌ای است که جهان را پر کرده؛ داستان بخل، حسادت، بدخواهی، همه‌چیز را برای خود خواستن، دیگری را به رسمیت نشناختن، برادرکشی و…. همه این‌ها دیوهایی هستند که در طول تاریخ ادبیات کلاسیک ما، قهرمانان بسیاری با آن‌ها جنگیده‌اند و تلاش کرده‌اند آن‌ها را از جهان آدمیان بیرون کنند؛ هرچند آدمیان همواره آن‌ها را دوباره به جهان خود بازگردانده‌اند.»
معتمدی تصریح می‌کند: «اهمیت اصلی «شاهنامه» برای من، بیش از هر چیز، انتقال پیام اخلاقی نهفته در آن است. حکمت گذشتگان ما از طریق ادبیات در روح فرهنگ‌مان جاری شده است. به این معنا، فردوسی یکی از حکیمانی است که درس‌های اخلاقی و عارفانه و درس‌های زندگی گذشتگان را برای یادآوری به آیندگان، در جای‌جای اثرش آورده و تکرار کرده است. بر همین اساس، گمان می‌کنم تنها راه نجات ما از بدی‌هایی که از درون و بیرون احاطه‌مان کرده و در حال پوساندن‌مان است، بازگشت به اخلاق ایرانی، به‌عنوان یکی از بارزترین مشخصه‌های فرهنگ ایرانی، است؛ اخلاقی که از جمله پررنگ‌ترین وجوه آن می‌توان به مدارا، پذیرفتن دیگری با همه تفاوت‌هایش و مدارا با این تفاوت‌ها اشاره کرد.»
منبع: خبرآنلاین
