نکته‌ای که موجب نگرانی می‌شود، آن است که افزایش قیمت‌ها تنها به کالاها محدود نمانده، بلکه به حق تحصیل نیز گسترش یافته است. در شرایطی که خرید لوازم‌التحریر، کفش یا لباس فرم برای خانواده‌ها دغدغه‌ای بزرگ است، کودکان بیش از دیگران احساس تفاوت می‌کنند. برخی خانواده‌ها برای آنکه فرزندشان با کیف فرسوده یا پوشاک نامناسب به مدرسه نرود، از خرید دارو، تغذیه مناسب یا حتی پرداخت بخشی از اجاره مسکن چشم‌پوشی می‌کنند. این وضعیت، آموزش را از یک حق همگانی به کالایی پرهزینه نزدیک می‌کند؛ کالایی که کیفیت تحصیلی و اعتمادبه‌نفس کودک را به توان مالی خانواده گره می‌زند.
در چنین فضایی، اگر روز کودک صرفاً به هدیه و مراسم محدود شود، از واقعیت تلخ زندگی هزاران کودک دور می‌ماند. مهرماه باید ماه آغاز امید باشد، نه ماه آغاز بدهی. تا زمانی که هزینه ورود یک کودک به مدرسه معادل حداقل حقوق یک کارگر است، صحبت از عدالت آموزشی بیش از آنکه شعاری امیدبخش باشد، یادآور شکافی عمیق است. دولت، مدارس و نهادهای حمایتی باید پیش از آنکه زنگ کلاس به صدا درآید، بر روی کاهش بار مالی خانواده‌ها تمرکز کنند؛ زیرا هیچ کودکی نباید به این دلیل از کلاس درس محروم بماند که والدین او قادر به تأمین هزینه لوازم‌التحریر نبوده‌اند.
منبع: آوش
