رویداد۲۴| از پنجره صدای میهمانی همسایه می‌آید و در خانه، تنها سکوت و صدای تلویزیونی که پیرزن به پرستارش اجازه نمی‌دهد ببیند. صدایش را بسته است، اما پیرزن همین تصویرِ صامت را هم تاب نمی‌آورد و بهانه فرزندانی را می‌گیرد که عصرِپنجشنبه به دیدارش نیامده‌اند، و همه این دلتنگی را سر پرستاری خالی می‌کند که برای روزی یک میلیون و۵۰۰هزارتومان، ناراحتی و دلخوری و گاه نظرتنگی و بدقلقی پیرزنانی که مراقبشان هست را، به جان بخرد. پرستار، اما خم به ابرو نمی‌آورد.
بغضش را پشتِ چشم‌های درشتش و چینِ پیراهنش مخفی می‌کند، چون چاره‌ای ندارد جز سکوت و کارِ روز و شب‌های خستگی که از پسِ هم باید بگذراند، تا این پنج روز در دوخانه، با دو پیرزن متفاوت از هم، به‌سرشود و برسد به خانه‌ای که سه ساعت حداقل از محل آخرین‌کار، فاصله دارد و یک‌روزونیمِ باقی‌مانده از هفته را برای خودش سرکند، تا باز دوباره آفتاب طلوع‌کند و روزی دیگر را بیآغازد؛ با چاشنی تلخی پیرزن و حقوقی که حتی به کرایه‌خانه هم نمی‌رسد، دیگر چه برسد به کمک‌خرجی عروس و نوه‌هایش. این تنها چندسطر از زندگی یکی از زنانی است که از سالمندان مراقبت می‌کند؛
بدون بیمه و آینده‌ای که لااقل بشود روزنه‌ای امید به آن داشت. این میان، اما پرستارانی که از کودکان مراقبت می‌کنند، شاید بیمه و آینده‌ای نداشته باشند، اما طبق گفته اغلبشان، اعصابِ آرام‌تری دارند. زیرا سالخوردگان که اغلب از دوری فرزندان و اقوام دلتنگ و بی‌حوصله هستند، تلافی همه ناکامی‌ها را سر پرستارانی خالی می‌کنند، که اغلب به اجبار به این شغل تن‌داده‌اند. البته همه کهنسالان شبیه هم نیستند.
آنها که اغلب دردی جسمی را هم در سال‌های پیری دچار هستند، گاهی حوصله خود را هم ندارند و ترجیح می‌دهند کنار فرزندان و خانواده باشند، تا به‌قول خودشان، زنی غریبه که هرچقدر هم محبت کند، جای خویشاوندان را برایشان نمی‌گیرد. اما چاره‌ای هم ندارند، دیگر مانند گذشته نیست که سالمندان اغلب در خانه‌های فرزندان خود زندگی می‌کردند و از آنها مراقبت می‌شد. امروز شاید هردو چاره‌ای ندارند، پرستاران به این شغل نیاز دارند و کهنسالان هم درصورتی که توانایی زندگی بدون مراقبت دیگری را نداشته باشند، باید به اجبار زندگی درکنار پرستاری که کل روز حواسش به آنها باشد را تاب بیاورند.
شرایط برای پرستاران کودک متفاوت‌تر است. آنها اغلب در طول روز به مراقبت از کودکانی می‌پردازند که مادر شاغل دارند و شب را درخانه خود سپری می‌کنند. با چالش‌های کمتری مواجه هستند، هرچند که آنها هم از میزان درآمد و انتظار برخی کارفرمایان گلایه دارند.
اما هرچه باشد، دوره سالمندی و کودکی، هردو شباهت‌هایی به هم دارند، هرچند که بودن کنار هرکدام، تخصص و آموزش‌های مربوط به خود را می‌طلبد، و این همان جای خالی است که متاسفانه در ایران به آن اهمیت چندانی‌داده نمی‌شود و اغلب افراد متقاضی پرستار، چه برای سالمند و چه کودک، از دوستان و آشنایان پرس‌وجو می‌کنند و حتی پرستارانی که توسط شرکت‌های معتبر معرفی می‌شوند، لزوما دوره‌های تخصصی مرتبط با شغل خود را نگذرانده‌اند و این سبب چالش‌هایی میان کارفرما و پرستاران می‌شود. خانم میم چیزی نمانده است تا شصت‌ساله شود.
آرایشگر ماهری بود، اما به دلیل اینکه امکان مالی برای راه‌اندازی آرایشگاه را نداشت، از شش سال قبل، پرستار سالمندان شد. اولین‌بار دوستش به او گفت که باید برای انجام شیمی‌درمانی یک‌ماه‌ونیم به بیمارستان بروم و کسی را ندارم همراهم باشد، زن ساکش را بست و کنار دوستش تا لحظه مرگ ماند. دوره کرونا را کار نکرد و بعد از آن، دوباره با معرفی یکی از آشنایان پرستار زنی شد و در خانه هم از کار و رفتار زن و خانواده‌اش راضی بود.
آخر قصه این زن هم مرگ بود و سومین زنی که از آن پرستاری می‌کرد، زن تنهایی بود که ازدواج نکرده‌بود و برادرش همه سرمایه زندگی زن در دستانش بود و حتی حاضرنبود برای خواهرش میوه و خوراکی بخرد. می‌گوید روزی اگر می‌گفتم برای خواهرت شیر بخر، یک روز می‌خرید و تا تمام می‌شد می‌گفت چای بخورد چه اشکالی دارد؟ و دیگر شیر نمی‌خرید. حتی حاضر نبود من یک لقمه نان بخورم و می‌گفت از خانه خودت خوراکی بیاور. خانم میم از خانه خودش غذا و خوراکی می‌آورد و حواسش به زن بود، اما بیشتر از دوماه دوام نیاورد.
منبع: رویداد 24
