جام جم آنلاین – امیدها کاملا ناامید بودند، ناامید و البته بی انگیزه. وقتی یک بازیکن زیر ۲۳ سال حداقل ۲۰ میلیارد برای یک فصل درآمد داشته باشد و کلی مشتری در فصل نقل و انتقالات برای خود ببیند معلوم است که دچار اعتماد به نفس کاذب میشود. حسین عبدی سرمربی تیم ملی فوتبال امید که البته مقصر شماره یک ناکامی عجیب ایران در بازیهای آسیایی ناگویاست در مصاحبهای عجیب تاکید کرده بود که عملکرد بازیکنان «غیرمتعارف» بوده است. اکنون مشخص شده که چرا آن حرف را زده است.
یک روایت دسته اول چند روزی از شکست تحقیرآمیز ایران مقابل کره شمالی و حذف از بازیهای آسیایی میگذرد. حالا روایتهای دسته اول تری از این تیم ناکام به گوش میرسد. حالا دیگر بحث بر سر اشکالات فنی و تاکتیکی حسین عبدی نیست، بحث اکنون حول برخی از بازیکنان تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال میگذرد. تیمی که گرانترین بازیکنان بازیهای آسیایی را داشت دقیقا شبیه به یک تیم پراکنده شده به سرعت دور هم جمع شدند و نتایج ضعیفی از خود بر جای گذاشتند.
جسته و گریخته شنیده میشود گروهی از بازیکنان به جای تمرکز روی اهداف تیمی وارد بحثهای تاکتیکی با حسین عبدی شدند و تلاش کردند در تصمیمهای فنی نقش داشته باشند. نخستین سوال اینجاست که یک بازیکن زیر ۲۳ سال از لحاظ رفتاری و فرهنگی در چه شرایطی فوتبال بازی کرده که اکنون به خود اجازه میدهد با سرمربی تیم ملی وارد بحث تاکتیکی شود؟ اما مشکل مهم تری هم وجود دارد.
یک اتهام مهم: کم کاری ناشی از پول! حسین عبدی از چیزی به صورت مستقیم صحبت نکرد. اما معنای صحبت او درباره اینکه عملکرد بازیکنان غیرمتعارف بود همین است: بازیکنان تیم ملی که برخی از آنها قراردادهای به شدت نجومی در تیمهای باشگاهی دارند کم کاری کردند و به دلیل همان قراردادهای چرب و سنگین انگیزهای برای تیم ملی نداشتند. حتی در اینباره شنیده میشود برخی از بازیکنان بابت حضور در بازیهای آسیایی ناراحت و ناراضی بودند. اینجا دیگر مشکل فرهنگی فوتبال ایران موج میزند.
در رده سنی زیر ۲۳ سال که همه آروزی حضور در تورنمنت هایی، چون بازیهای آسیایی را دارد چه اتفاقی افتاده که چنین بی انگیزگی عجیبی به وجود آمده است؟ تعدادی از نفرات تیم امید در شرایطی راهی ناگویا شدند که ذهنشان بیشتر درگیر آینده باشگاهی و قراردادهای میلیاردی بود. تیم بدون انگیزه و مملو از بازیکنان کم سنی که مدعی تعیین تاکتیک برای تیم ملی هستند هویت ندارد. تورنمنت بازیهای آسیایی برای آنها یک رویا نبود، حتی در حد یک برنامه کوتاه مدت هم نبود. ناکامی بزرگ تیم ملی فوتبال امید در ناگویا هم نتیجه چنین شرایطی است.
فوتبال جهان با بازیکنان نافرمان غریبه نیست نمونههای زیادی در فوتبال جهان وجود دارد که بازیکنان به دلیل کمکاری یا سرپیچی از دستورات سرمربی با جریمههای سنگین مواجه شدهاند. 1-در جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی نیکولا آنلکا پس از درگیری لفظی با ریمون دومنک از اردوی فرانسه اخراج شد. بحران آنقدر بزرگ شد که بازیکنان فرانسه حتی یک جلسه تمرینی را تحریم کردند و تیم با رسوایی از جام جهانی کنار رفت. 2- خوزه مورینیو در تیمهای مختلف بارها ستارههای مشهور را نیمکتنشین کرد. از ایکر کاسیاس در رئال مادرید گرفته تا پل پوگبا در منچستریونایتد. پیام او روشن بود؛
هیچ بازیکنی بالاتر از تیم نیست. 3- الکس فرگوسن حتی دیوید بکام را که یکی از بزرگترین ستارههای جهان بود به دلیل اختلافهای انضباطی از منچستریونایتد کنار گذاشت و در نهایت راه جدایی او را هموار کرد. 4- لوئیس فن خال در تیم ملی هلند و باشگاههای مختلف بارها بازیکنانی را که دستورات تاکتیکی را اجرا نمیکردند از ترکیب اصلی خارج کرد. برای او نظم تاکتیکی از شهرت بازیکنان مهمتر بود. حالا تیم ملی فوتبال ایران است و اتهام کم کاری که اول از همه حسین عبدی به آنها وارد کرد. اگر چنین ادعایی درست باشد وقت آن نیست که همه از دم محروم شوند؟!
فوتبال حرفهای پر از ستارههای بزرگ است، اما تاریخ بارها ثابت کرده تیمهایی که بازیکنسالاری در آنها ریشه میدواند دیر یا زود با بحران روبهرو میشوند. شکست مقابل کره شمالی هم یادآوری کرد که استعداد بدون نظم و تعهد نمیتواند تضمینی برای موفقیت باشد.
منبع: جام جم آنلاین
