جوان آنلاین: مجله فارن پالیسی نوشت: طولانی شدن جنگ و افزایش هزینهها ممکن است کشورهای خلیج فارس را به سمت تهران سوق دهد. با توجه به هزینههای اقتصادی، مادی و انسانی فزاینده جنگ، تعجبآور نیست که نارضایتی شورای همکاری خلیج فارس از واشنگتن هر روز پررنگتر شود.
در اواسط اوت، روزنامه واشنگتن پست به نقل از یک مقام عرب حوزه خلیج فارس نوشت: «ترامپ این جنگ را شروع کرد و ما بهایش را میپردازیم.» به گزارش ایسنا، کشورهای حوزه خلیج فارس چارهای جز این ندارند تا زمانی که پهپاد و موشک ندارند به آمریکا تکیه کنند، اما کاملا مشخص است که با طولانیشدن این درگیری، رویکرد آنها پیچیدهتر شده و از تمرکز صِرف بر واشنگتن فاصله خواهند گرفت. بزرگترین و تاثیرگذارترین عضو شورای همکاری، عربستان سعودی شاید روشنترین نمونه از این باشد. پیش از جنگ علیه ایران، ریاض در پی یک معاهده نظامی رسمی به سبک ناتو با ایالات متحده بود؛
معاهدهای که واشنگتن را موظف میکرد در صورت حمله به کمک ریاض بیاید. علاوه بر این، ریاض در پی سیستمهای تسلیحاتی پیشرفته، اشتراکگذاری اطلاعاتی و ترتیبات پایگاهی برای مقابله با تهدیدهای ادعایی از سوی ایران بود. در نهایت، بر اساس توافق نظامی استراتژیک نوامبر ۲۰۲۵، عربستان سعودی توافقی کمتر الزامآور به دست آورد، اما در مقابل، تاییدیه گرفتن جنگندههای پیشرفته اف-۳۵ را تضمین کرد.
وقتی جنگ علیه ایران شروع شد، عربستان سعودی خود را در مقابل متحدی یافت که از مشورتها پرهیز میکرد، در اهداف و استراتژی جنگ تردید داشت، قادر نبود از منطقه محافظت کند و متعاقبا درخواستهای عربستان برای حملات هوایی مستقیم از جانب آمریکا علیه انصارالله یمن را رد کرد. با این حال، گفته شده ریاض عمدتا در همکاری نظامی با واشنگتن مشارکت داشته، اطلاعات را به اشتراک گذاشته و حتی در اواخر ژوئیه در یک حمله مشترک علیه نیروهای مقاومت عراق شرکت داشت. با تشدید حملات یمن در دریای سرخ، ریاض در ژوئیه ائتلاف نظامی دریایی چندملیتی، متشکل از ۱۳ شریک منطقهای اعلام کرد.
پس از آن هم با پاکستان و ترکیه توافق دفاعی امضا کرد. اواخر آوریل، گزارشهایی منتشر شد مبنی بر اینکه امارات به صورت مخفیانه با رژیم صهیونیستی هماهنگ شده تا یک آتشبار پدافند هوایی گنبد آهنین این رژیم، در خاک امارات مستقر شود. با این حال، همه این استراتژیها محدودیتهای خود را نشان دادهاند. تجربیات قطر و امارات از مذاکرات پشتپرده نشان داده، سازش گزینشی هیچ تضمینی برای در امان ماندن از حملات ایران علیه تاسیسات نظامی آمریکایی در این کشورهای حوزه خلیج فارس فراهم نکرد و ادامه تکیه بر واشنگتن، محافظت کامل به دنبال نداشت.
با تداوم این جنگ و تهدید خسارت جانبی بیشتر در منطقه و فشار بر ذخایر مهمات حیاتی آمریکا، رویکرد واشنگتن بهطور فزاینده از نظامی به فشار اقتصادی تغییر کرد و متحدان واشنگتن خلیج فارس در حال حاضر تنها به چشم انداز یک درگیری طولانی بدون پایان روشن مینگرند.
منبع: جوان آنلاین
