حسین ریگی کارگردان سینما با اشاره به شرایط جنگی و اتفاقات تلخ اخیر، از جمله فاجعه مدرسه میناب و در گفتوگو با میزان اظهار کرد: کودکان اولین قشری هستند که در هر جنگی آسیب میبینند. متأسفانه خاطره آن اتفاقات در ذهن دانشآموزان ثبت شده است. در چنین شرایطی سینمای کودک و نوجوان وظیفه دارد با ابزارهایی مثل قصهپردازی، شخصیتپردازی، موسیقی و رنگ، فضایی شاد و امیدبخش خلق کند تا بچهها از تنشهای روزمره دور شوند.
وی در بخش دیگر از صحبتهایش با الهام از نمونههای موفق جهانی، به تجربه ژاپن پس از جنگ جهانی دوم اشاره کرد و افزود: ژاپن بعد از بمباران اتمی برای بازسازی روحیه کودکانش به سراغ انیمیشن رفت و امروز قطب انیمیشن جهان شده است. انیمیشنهای میازاکی و سایر تولیدات این کشور، نشان میدهد چگونه میتوان با ابزارهای تصویری، امیدآفرینی کرد. کارگردان «لیپار» مطرح کرد: ما در ایران نیز از نظر فکری و نرمافزاری توانایی ساخت چنین آثاری را داریم، اما مشکل اصلی، کمبود زیرساختها و حمایت مالی است.
هزینههای تولید انیمیشن آنقدر بالاست که فیلمساز مستقل توانایی ورود به این عرصه را ندارد و بیشتر آثار با حمایت دولتی ساخته میشوند. ریگی در بخش دیگری از صحبتهایش با گلایه از بیتوجهی تهیهکنندگان به فیلمسازان حرفهای کودک گفت: من با وجود ساخت سه فیلم کودک و نوجوان و کسب ۱۶ جایزه ملی و بینالمللی، هنوز برای تهیهکنندگان بهعنوان یک کارگردان کودک شناخته میشوم. در حالی که من کارگردان سینما هستم و اتفاقاً کار در ژانر کودک بسیار برایم دشوارتر است، ولی متاسفانه نگاه ما حتی به فضای کودک و نوجوان درست نیست.
ریگی تاکید کرد: وقتی ایده فیلم کودک را پیش تهیه کنندهای میبرم، میگویند کار با کودک خیلی سختتر از کار با بازیگر حرفهای است و از سرمایهگذاری در این حوزه خودداری میکنند. این نگاه باید تغییر کند، چون آسیب نهایی را کودکان و نوجوانان میبینند. وی در پایان تأکید کرد: سینمای کودک و نوجوان بسیار مظلوم است و اگر به آن نپردازیم، جامعهای خواهیم داشت که کودکانش از سینما فاصله میگیرند. باید از ظرفیت جشنواره برای تنوعبخشی و تشویق فیلمسازان به خلق ایدههای شاد و جدید استفاده کنیم تا هر سال کودکان با یک شگفتانه تازه روبهرو شوند.
ما توانایی ساخت نسخه ایرانی امیدبخش را داریم، اما نیاز به اراده و حمایت جدی هست. انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری میزان
