تیم ملی فوتبال امید ایران با نمایشی ناامیدکننده، حذفی مفتضحانه و زودهنگام را از بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا تجربه کرد تا نخستین حضور حسین عبدی در یک تورنمنت مهم با امیدها، تبدیل به آخرین تجربهاش با این تیم شود. فدراسیون فوتبال و مدیران این مجموعه، عملکرد ضعیف تیمِ امید را پذیرفتند و اعلام کردند تغییرات در راه است؛ اما فارغ از واکنشهای مختلف نسبت به حذف این تیم، به یک ادعای عجیب از سوی مهدی تاج و البته علی تارقلیزاده کمتر توجه شد.
ادعای تاج و تارقلیزاده صحت ندارد کافی است به بخشی از اظهارات روز گذشته مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال توجه کنیم: «تیم امید با ۲۱ سالهها به ناگویا رفت و تحلیل مجموعه ما این بود که این تیم برای المپیک ۲۰۲۸ آماده شود.»
همچنین علی تارقلیزاده، رئیس کمیته فنی و توسعه فدراسیون فوتبال نیز بیان کرد: «برنامه ما برای تیم امید، یک پروسه بلندمدت بود و بازیهای آسیایی ناگویا نخستین گام این مسیر محسوب میشد.
از روز نخست نیز تأکید داشتیم که هدف اصلی و بلندمدت این تیم، حضور در المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس است.» ۲ ادعای عجیب و غریب که کافی است با نگاهی به تاریخ تولد ملیپوشان، صحت آن را بررسی کنیم: از میان ۲۲ بازیکن اعزامی به ناگویا، تنها ۱۱ نفر از آنها قادر خواهند بود برای ایران در مسابقات انتخابی المپیک ۲۰۲۸ به میدان بروند و مابقی به دلیل محدودیت سنی (۱۱ بازیکن دیگر بیش از ۲۳ سال سن خواهند داشت) مجوز بازی در تیم امید را ندارند.
این یعنی مهدی تاج و سایر همکارانش در فدراسیون فوتبال، حتی اطلاع درستی از وضعیت سنی دقیق تیمِ امید هم ندارند و نمیدانند که نیمی از این بازیکنان که تعداد زیادی از آنها از مهرههای کلیدی محسوب میشوند، قادر به همراهی ایران در جام ملتهای زیر ۲۳ سال آسیا ۲۰۲۸ (انتخابی المپیک) نیستند. برنامه فدراسیون اصلاً هم بلندمدت نبود!
اگر از اینکه منظور رئیس فدراسیون فوتبال از تیم زیر ۲۱ سال دقیقا چه بود و رئیس کمیته فنی روی چه حسابی از برنامه بلندمدت سخن گفت، بگذریم، کافی است وضعیت سنی تیمِ امید را با دیگر تیمهای آسیایی حاضر در این رقابتها مقایسه کنیم: ژاپن، ازبکستان، قطر و عربستان سعودی، ۴ تیمی بودند که تماماً با بازیکنان زیر ۲۱ سال خود در این تورنمنت حاضر شدند و از بین قدرتهای فوتبال آسیا، تنها کره جنوبی وضعیتی مشابه ایران داشت. حضور با بازیکنان متولد ۲۰۰۵ به بعد، یعنی بازیکنان این تیمها در ۲ سال آینده، همگی زیر ۲۳ سال خواهند داشت و مجوز حضور در المپیک را هم دارند؛
به عبارتی دیگر ۴ تیم آسیایی زودتر از سایرین به فکر صعود به المپیک بودند و با برنامهریزی اصولی و اولویت قرار دادن نسلسازی، پروژه فوتبال ملی خود را پیش بردند. اینکه قطر و عربستان در حال سبقت گرفتن از تیم ملی هستند، به کنار؛ حتی اینکه تیمِ امید به جای نسلسازی درست، نتیجهگرایی صرف را هدف قرار داد و با یک آبروریزی به تهران بازگشت هم به کنار؛ اما سوال بزرگ این است: اگر ناگویا واقعاً نخستین گام پروژه بلندمدت المپیک ۲۰۲۸ بوده، چرا ۱۱ نفر از ۲۲ نفری که در همین نخستین گام انتخاب شدند، در رقابت انتخابی المپیک ۲۰۲۸ اساساً در گروه سنی U۲۳ قرار نخواهند داشت؟
بنابراین اینکه روسای فدراسیون بدون اطلاعات دقیق و با اظهاراتی خلاف واقع، سعی در توجیه این نتیجه دارند، اصلاً پسندیده نیست و شاید بهتر باشد با ارائه توضیحاتی بیشتر و افشای اولویتها و اهداف موردنظر خود در جلسات با حسین عبدی، این موضوع را روشنتر کنند. انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری میزان
