به گزارش گروه رسانهای شرق،
عبید ملکرئیسی: سیستانوبلوچستان سرزمین ناشناختهها و مردمانی که سالهاست صدایشان شنیده نمیشود. سیستانوبلوچستان جزئی از ایران است، مال همین خاک است. ما را ببینید. این استان از پهناورترین استانهای کشور و هممرز خاکی با دو کشور افغانستان و پاکستان است، بیش از سه میلیون نفر جمعیت دارد و حدود ۵۱ درصد مردم آن روستانشین هستند.
استانی با مسافت طولانی از شمال تا جنوب، تراکم جمعیت پراکنده و روستایی و روستاهایی که در مسیرهای صعبالعبور و خاکی قرار دارند و کیلومترها با شهر فاصله دارند. در چنین شرایطی بحث سوخت برای مردم استان فقط یک موضوع اقتصادی نیست؛ سوخت با زندگی مردم گره خورده است. سیستانوبلوچستان نه حملونقل عمومی آنچنانی دارد، نه مترو، نه BRT و نه تاکسی خطی چندانی. برای مثال یک شهروند از شهرستان سرباز که حدود صد کیلومتر با ایرانشهر فاصله دارد، برای مراجعه به یک پزشک باید هزینه سنگین معادل دو میلیون و 500 هزار تومان فقط برای رفتوآمد پرداخت کند؛
هزینه اسکان و خوراک که جای خود دارد. حالا در چنین شرایطی چرا سهمیه سوخت مردم باید مانند نقاطی محاسبه شود که دسترسی به حملونقل عمومی و خدمات در آنها بسیار بیشتر است؟ یکی از دلایلی که برای اعمال این سیاستها در استان مطرح میشود، مسئله قاچاق سوخت است، اما سؤال مردم این است اگر ۱۳۰ لیتر بنزین حتی کفاف یک هفته استفاده از خودروی یک شهروند را نمیدهد، ما چگونه میتوانیم آن را قاچاق کنیم؟ اگر قاچاق سوختی میشود، از طرف خود جایگاهدارن و افراد بانفوذ است، نه شهروند عادی که این سوخت کفاف یک هفتهاش را هم نمیدهد.
از نگاه مردم استان، اگر تخلفی در جایگاهها یا در روند توزیع سوخت اتفاق میافتد، باید همانجا بررسی شود. همچنین بخشی از سوخت قاچاق، بنا بر ادعاها و گزارشهای محلی، از خارج استان وارد چرخه قاچاق میشود و در نهایت از کشور خارج میشود. بنابراین نمیتوان همه مردم سیستانوبلوچستان را با عنوان قاچاقچی سوخت نگاه کرد. ما حاضریم با همین شرایط بنزین را لیتری ۱۰ هزار تومان، حتی لیتری ۱۵ هزار تومان خریداری کنیم چون در بازار غیررسمی از دستفروشان مال لیتری ۱۰۰هزار تا ۱۲۰ هزاز تهیه میکنیم، اما باید در کارت سوخت شخصی خودمان شارژ شود.
وقتی سوخت به کارت جایگاهدار اختصاص پیدا میکند، این سوخت به شهروند عادی نمیرسد و به افراد خاص میرسد و بخشی از آن وارد بازار غیررسمی میشود. اگر قرار است با قاچاق مبارزه شود، چرا سهمیه مستقیم در کارت سوخت شخصی مردم شارژ نشود؟ در این صورت، مصرف هر خودرو مشخص است و امکان نظارت نیز وجود دارد.
مردم میگویند سوخت را به ما بدهید، قیمتش را هم افزایش دهید، اما اختیار آن را به خودمان بدهید تا بتوانیم هزینه رفتوآمد و زندگیمان را مدیریت کنیم.
در شبهای جنگ، در شهرهایی همچون چابهار و کنارک،۲۰ لیتر بنزین به قیمت پنج تا شش میلیون تومان رسید و فروخته شد. امروز در شرایط کنونی، قیمت بنزین در بازار غیررسمی استان به حدود ۱۰۰ تا ۱۲۰ هزار تومان در هر لیتر رسیده است. این در حالی است که دمای هوا در استان به ۵۰ درجه میرسد و استفاده از کولر خودرو برای مردم یک انتخاب نیست، یک ضرورت است. اما مسئله مهمتر این است که مشکلات سیستانوبلوچستان با جنگ شروع نشده است. وقتی بحث جنگ و شرایط جنگی را مطرح میکنند، باید بدانند شرایط سیستانوبلوچستان حتی قبل از جنگ هم برای بسیاری از مردم، شرایطی سخت و بحرانی بوده است.
استانی با مسافتهای طولانی، روستاهای پراکنده، مسیرهای صعبالعبور و نبود حملونقل عمومی مناسب. از مسئولان بلندپایه کشوری تقاضا داریم فقط دو هفته به عنوان یک کارمند یا شهروند عادی در سیستانوبلوچستان زندگی کنند. با خودروی دولتی و امکانات دولتی زندگی نکنند. خودشان برای سوخت اقدام کنند، در صف جایگاه بایستند، مسیرهای طولانی را طی کنند و برای مراجعه به پزشک یا انجام یک کار اداری، هزینه رفتوآمد را از جیب خودشان پرداخت کنند. شاید آن زمان بهتر بفهمند مردم ما در این سالها چه کشیدهاند.
از پایتخت برای ما نسخه نپیچند؛ اول شرایط زندگی مردم اینجا را ببینند و بعد تصمیم بگیرند. حتی مسئولان استانی و شهرستانی از خدمات دولتی، خودروهای دولتی و سوخت دولتی استفاده میکنند. وقتی مسئول با خودروی دولتی رفتوآمد میکند و حتی یک لحظه کولر خودروی او خاموش نمیشود، چگونه میتواند درد مردم عادی را که برای چند لیتر بنزین گرفتار میشوند، بهطور کامل درک کند؟
ما مردم سیستان و بلوچستان جزئی از همین خاکیم. ما ایرانی هستیم. مردم این استان امتیاز ویژه نمیخواهند؛ فقط میخواهند شرایط زندگیشان دیده شود. اگر به اندازه حق برادری به حقوقمان توجه نمیکنید، به اندازه حق خواهری به ما توجه کنید. سیستان و بلوچستان جزئی از ایران است مال همین خاک است. بهقول بلوچی وطن مئی ماتن یعنی وطن مادر ماست. مگر میشود آدم مادر خودش رها کند و خیانت کند. ما را ببینید.
منبع: شبکه شرق
