این بار مسعود پزشکیان در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل، در شرایطی سخن گفت که ایران جنگی را پشتسر گذاشته و منطقه همچنان درگیر بحرانهای متعدد است. سخنان رئیسجمهور نیز بخش قابل توجهی را به بیان مواضع ایران درباره حملات آمریکا و اسرائیل، وضعیت غزه و مسأله هستهای اختصاص داد. او شهادت دانشآموزان میناب و لامرد و شهادت بیش از ۸۰ هزار انسان در غزه و آوارگی صدها هزار نفر را نمونهای از نسلکشی و نقض قوانین بینالمللی توصیف کرد و از حملات آمریکا و اسرائیل به غیرنظامیان در ایران سخن گفت. اما اهمیت این حضور فقط در محتوای سخنرانی خلاصه نمیشود.
تصویر امام شهید در آن قاب، خود حامل یک پیام است؛ اینکه آنچه امروز در سازمان ملل از زبان رئیسجمهور ایران بیان میشود، جدا از حافظه تاریخی جمهوری اسلامی و تجربه سالهای گذشته نیست. تریبون سازمان ملل را میتوان یکی از بزرگترین منبرهای سیاسی جهان دانست؛ جایی که رؤسای دولتها و نمایندگان ملتها درباره مسائل جهانی سخن میگویند. حالا در چنین جایگاهی، تصویر امام شهید نیز در قاب قرار گرفته است؛ تصویری که برای مخاطب ایرانی یادآور ایستادگی، دفاع از حقوق ملت و بیان صریح مواضع جمهوری اسلامی در برابر قدرتهای بزرگ است.
شاید بتوان گفت اثرگذاری یک تصویر، گاهی از خود سخنرانی نیز فراتر میرود. سخنرانی پزشکیان در سازمان ملل، فارغ از ارزیابیهای سیاسی درباره آن، بخشی از روایت ایران از جنگ، تحریم، مسأله هستهای و تحولات غزه را در برابر افکار عمومی بینالمللی قرار داد. از سوی دیگر، قرار گرفتن تصویر امام شهید در این قاب، میان گذشته و امروز پیوند برقرار کرد؛ میان نسلی که در همین تریبون از حقوق ملت ایران گفت و نسلی که امروز همان مسیر را با شرایط و ادبیات روز ادامه میدهد. در این میان، یکی از محورهای مهم سخنان پزشکیان مسأله سلاح هستهای بود؛
موضوعی که رئیسجمهور ایران آن را در کنار وضعیت غزه و رفتار کشورهای دارنده سلاح هستهای قرار داد و درباره معیارهای دوگانه موجود در نظام بینالملل پرسشهایی را مطرح کرد.
منبع: جام جم آنلاین
