به گزارش جام جم آنلاین؛ برنامههای تلویزیونی زمانی میتوانند تصویری نزدیکتر از جامعه ارائه دهند که از فضای استودیویی فاصله بگیرند و دوربین را به متن زندگی مردم ببرند؛ جایی که ظرفیتهای بومی، دغدغههای روزمره و تفاوتهای فرهنگی هر منطقه، امکان دیدهشدن پیدا میکند. این شبها «میدان یار» از شبکه تهران با همین رویکرد اجتماعی و مردمی، در ۱۸ قسمت به شهرهای مختلف استان میرود و در کنار روایت حالوهوای مردم، بخشهایی مانند «گفتوگوی ویژه مردمی»، «تریبون آزاد» و مسابقه «کف میدون» را دنبال میکند.
این برنامه با اجرای بهروز تشکر، منا اورعی و فربد شکرایی روی آنتن رفته است. به همین بهانه، گفتوگویی با بهروز تشکر داشتیم و درباره تجربه حضور در شهرهای مختلف استان تهران، چگونگی حفظ صمیمیت و اصالت روایت مردم، تفاوت واکنش شهروندان در مناطق مختلف و ظرفیتهایی که در جریان این سفرها دیده میشود، صحبت کردیم.
«میدان یار» قرار است به ۱۸ شهر استان تهران برود؛ در این سفرها چه چیزی برای شما جذابتر است: کشف ظرفیتهایی که کمتر دیده شدهاند یا شنیدن دغدغههایی که معمولاً در قاب تلویزیون کمتر مجال طرح پیدا میکنند؟ ببینید، پیشینه این کار برمیگردد به دو برنامه موفق و مستقل که قبلاً در شبکه تهران داشتیم؛ یکی «گفتوگوی ویژه مردمی» که بیش از ۸۰ قسمت در دل اجتماعات شبانه تهران و روستاها و شهرهای استان رفتیم و پای حرف مردم نشستیم و یکی هم مسابقه پرهیجان «کف میدون» با محوریت آموزشهای نظامی و بازوبست سلاح.
حالا در «میدان یار» که به همت سپاه حضرت سیدالشهدا(ع) و شبکه تهران و به تهیهکنندگی امیرحسین عرباسدی تولید میشود، این دو تجربه را ترکیب کردیم و ۱۸ شب در ۱۸ شهرستان استان تهران مستقر شدیم. برای من جذابیت کار دقیقاً در این است که این دو موضوع اصلاً از هم جدا نیستند؛ وقتی میروی کف میدان، پشت هر دغدغهای که مردم صادقانه مطرح میکنند، دقیقاً یک ظرفیت انسانی، اقتصادی یا فرهنگی بکر خوابیده است. این ترکیب مطالبهگری و مسابقه، نشاط و واقعیتهای زندگی مردم را در یک بسته ۶۰ دقیقهای کنار هم قرار میدهد.
وقتی یک برنامه تلویزیونی وارد متن زندگی مردم میشود، چطور میتوان بین «تلویزیونی کردن» یک اتفاق و حفظ اصالت و صمیمیت روایت مردم تعادل برقرار کرد؟ آیا اساساً میشود دوربین را وارد فضای مردم کرد، بدون اینکه بخشی از واقعیت آن فضا تغییر کند؟ تجربه ۸۰ برنامه گفتوگوی مردمی به ما یاد داد که نباید دوربین مثل یک ناظر غریبه یا از بالا به پایین وارد جریان گفتوگو با مردم و زیست آنها شود. «میدان یار» یک برنامه کاملاً ترکیبی است؛
وقتی خانم اورعی در بخش گفتوگوی ویژه مردمی با صمیمیت و بدون لکنت پای درددل مردم مینشینند و از طرف دیگر آقای شکرایی با هیجان مسابقه و آیتمهای میدانی مثل چالشهای سلاح انرژی جمع را بالا میبرند، آن فضای مصنوعی و خشک تلویزیونی شکسته میشود. مردم حس میکنند برنامه متعلق به خودشان است، نه اینکه ما آمده باشیم برایشان یک صحنه ساختگی درست کنیم. فرم تلویزیونی باید آینه واقعیت مردم باشد، نه اینکه واقعیت را به نفع دکور قیچی کند.
از تجربه حضور در شهرهای مختلف، آیا تا امروز با یک مواجهه یا گفتوگوی مردمی روبهرو شدهاید که تصور قبلیتان درباره آن شهر یا مردمش را تغییر داده باشد؟ صددرصد. وقتی در این ۱۸ شهرستان پا میگذاری، تمام تصورات کلیشهای که شاید در ذهن خیلیها از شهرهای اطراف تهران ساخته شده، فرو میریزد. مثلاً مناطقی که صرفاً به عنوان بافت کارگری یا حاشیهای شناخته میشوند، جوانها و نخبگانی دارند که در همین چالشها و گفتوگوها میبینی چقدر نبوغ و دغدغهمندی دارند. در گفتوگوهایی که داریم، مدام با استعدادهایی روبهرو میشویم که ثابت میکنند استان تهران چقدر فراتر از چند بزرگراه پایتخت است و چه سرمایه انسانی بزرگی کف همین شهرها حاضر است.
در مواجهه با شرکتکنندگان و مردم شهرهای مختلف، آیا تفاوتی در نوع واکنش آنها به دوربین، مشارکت در چالشها یا بیان دیدگاههایشان دیدهاید که برایتان قابل توجه باشد؟ تفاوتها خیلی ملموس و جذاب است، چون بافت فرهنگی این ۱۸ شهرستان کاملاً متفاوت است. در بعضی شهرها که بافت جمعیتی مهاجرپذیرتر و جوانتری دارند، بخش مسابقه که آقای شکرایی اجرا میکند و بچهها با مهارتهای فنی و نظامی مثل بازوبست سلاح به چالش کشیده میشوند، فوقالعاده داغ و پرحرارت جلو میرود و صف میکشند برای مشارکت.
در مقابل، در مناطقی با بافت سنتیتر، تمایل و تمرکز بیشتر روی بخش گفتوگوی ویژه مردمی است؛ مردم صبورترند و با دقت و استدلال، از فرصت آنتن ۶۰ دقیقهای شبکه تهران استفاده میکنند تا مسائل بومی منطقهشان را شفاف منتقل کنند. همین تنوع در رفتار و هیجان، به «میدان یار» رنگ و بوی واقعی داده است.
منبع: جام جم آنلاین
