رضا اسماعیلی در سوگ فرشتگان میناب ۱۴ دوبیتی سرود و نوشت: دو چشمم خون و قلبم پاره، پاره؛ گلی گم کردهام، میجویم او را.
به گزارش حیات به نقل از ایرنا، رضا اسماعیلی شاعر و منتقد ادبی همزمان با اول مهر و آغاز سال تحصیلی ۱۴ دوبیتی در سوگ دانشآموزانی سرود که در نهم اسفند سال گذشته در مدرسه شجره طیبه میناب با موشکهای آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک و خون کشیده شدند.
دو چشمونم پُر از آبه، الهی/ دل من در تب و تابه، الهی عزادارم، عزادارم، عزادار/ به جونم داغ مینابه، الهی جهان! دل های بیتابو ندیدی؟ به خون، چشمای پُر آبو ندیدی؟ زدی روی لبات مُهرِ سکوتو/ غروبِ سرخ مینابو ندیدی…؟! شقایق، ارغوان، معصومه، زهرا/ سحر، نرگس، شکوفه، یاس، سارا دو چشمم خون و قلبم پاره، پاره/ گلی گم کردهام، می جویم او را به دنبال تو می گردم پریشون/ غریب و بیدل و سر در گریبون مپرس از حال زارم، روزگارم/ دلم خون و دلم خون و دلم خون عزیزان!
اربعین غم بگیرید/ برای زخمها، مرهم بگیرید به سوگ یکصد و هفتاد غنچه/ «گلی گم کرده ام…» را دم بگیرید چه سازم دخترم با درد دوری؟ چه سازم با غریبی، ناصبوری؟ نمیره از دلم مهر تو بیرون/ فراموشت کنم آخر چه جوری؟! شبیه برگ گل پاکی، بمیرم/ تو مهری، ماه افلاکی، بمیرم دلم می خواس عروسیتو ببینم/ عزیزم! همسر خاکی، بمیرم غم هجر تو جانسوزه، چه سازم؟ گلم! داغت جگرسوزه، چه سازم؟ دلم از داغ هجران تو خونه/ فراقت خانمان سوزه، چه سازم جهان بیتاب شد، میناب، میناب/ ز غصه آب شد، میناب، میناب ز خونِ غنچههای پرپرِ عشق/ زمین سیراب شد، میناب، میناب!
به بامِ مدرسه، مهتاب خشکید/ شکوه درسِ «بابا، آب» خشکید صدای موشک آمد، خنده گل/ درون چارچوبِ قاب خشکید عزیزم، جانِ مادر! دفترت کو؟ کبوتر بچهام، بال و پرت کو؟ نمونده از تو حتی یک نشونی/ اگه تو سوختی، خاکسترت کو؟! بهار بوستان من نیومد/ پرستوی جوان من نیومد دو چشمم بر درِ این خونه خشکید/ ولی از راه، جان من نیومد! نزار دس بر دلم خونه دل من/ ز داغ لاله مجنونه دل من ز بس خون گریه کردم از غم گل/ شبیه رودِ کارونه دل من پس از تو، تار شد آیینه من/ غریبی خیمه زد در سینه من پس از تو، خندههای شنبه خشکید/ غروبی سرخ شد، آدینه من
منبع: حیات
