مدیرکل آموزش بنیاد شهید و امورایثارگران نوشت: شهدای دانشآموز میناب برای ما تنها نامهایی در یک فهرست نیستند؛ آنان بخشی از حافظه زنده این سرزمین و یادآور حقیقتی بزرگاند.
دکتر هاشم صابریان مدیرکل آموزش بنیاد شهید و امورایثارگران در یاداشتی نوشت: اول مهر، همیشه بوی آغاز میدهد؛ بوی کتابهای تازه، حیاط مدرسه، صدای زنگ و شوق کودکانهای که هر سال، دوباره در کوچههای شهر جاری میشود. اما بعضی آغازها، بیش از آنکه فقط آغاز یک فصل آموزشی باشند، فرصتی برای به یاد آوردناند؛ برای ایستادن، نگاه کردن به گذشته و پرسیدن از خود که برای ساختن فردا چه مسئولیتی بر عهده داریم.
امسال، در نخستین روز سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۶، در کنار شادی دانشآموزانی که با کولهپشتیهایشان راهی مدرسه میشوند، جای خالی دانشآموزانی را نیز به یاد میآوریم که قرار بود امروز در میان همکلاسیهای خود باشند؛ اما تقدیر، نام آنان را در دفتر جاودانه شهیدان این سرزمین ثبت کرد.
شهدای دانشآموز میناب برای ما تنها نامهایی در یک فهرست نیستند؛ آنان بخشی از حافظه زنده این سرزمین و یادآور حقیقتی بزرگاند: اینکه کودکی و نوجوانی، مانعی برای بزرگی نیست و گاهی یک دانشآموز میتواند با ایثار خود، درسی به بزرگی یک تاریخ به آیندگان بیاموزد.
امروز که درهای مدارس به روی نسل جدید گشوده میشود، مسئولیت ما نیز بیش از گذشته روشن است. مدرسه نباید تنها محل انتقال محفوظات و مفاهیم درسی باشد؛ مدرسه باید جایی برای شکلگیری شخصیت، هویت، خلاقیت و مسئولیت اجتماعی باشد؛ جایی که دانشآموز در آن بیاموزد چگونه «دانستن» را به «توانستن» و «توانستن» را به «ساختن» تبدیل کند.
نسل امروز، مخاطب آینده است؛ اما همزمان سازنده آینده نیز هست. از همین رو، آموزش زمانی به معنای واقعی خود نزدیک میشود که در کنار دانش، مهارت؛ در کنار فناوری، اخلاق؛ و در کنار پیشرفت فردی، احساس مسئولیت نسبت به جامعه و میهن را به دانشآموزان بیاموزد.
در این مسیر، قلم دانشآموزان اهمیت ویژهای دارد. قلم، تنها وسیله نوشتن نیست؛ ابزاری برای اندیشیدن، پرسیدن، روایت کردن و ساختن هویت است. از همین منظر، سومین دوره جشنواره «من مینویسم» فرصتی است برای اینکه صدای دانشآموزان شنیده شود؛ تا آنان خود روایتگر جهان پیرامونشان باشند، از دغدغهها و رویاهایشان بنویسند و نگاه خود را به آینده با دیگران به اشتراک بگذارند.
چه نیکوست که در میان این روایتها، جایی نیز برای روایت شهیدان باشد؛ برای اینکه دانشآموز امروز، شهید دانشآموز دیروز را نه صرفاً در قالب یک نام و تصویر، بلکه به عنوان انسانی همسنوسال خود بشناسد؛ انسانی که روزی مانند او در کلاس درس نشسته، آرزو داشته و آیندهای را در ذهن خود تصور کرده است، اما در بزنگاه تاریخ، انتخابی ماندگار کرده است.
این همان نقطهای است که آموزش و فرهنگ ایثار و شهادت به یکدیگر میرسند؛ جایی که ارزشها از کتاب و سخن فراتر میروند و به تجربه، روایت و فهم نسل جدید تبدیل میشوند.
مهر امسال را با یاد شهدای دانشآموز میناب آغاز میکنیم؛ با این امید که هیچ نیمکتی تنها نماند، هیچ استعدادی نادیده گرفته نشود و هیچ دانشآموزی از رؤیای ساختن آیندهای بهتر برای خود و کشورش دست نکشد.
امروز، زنگ مدرسه که به صدا درمیآید، در حقیقت زنگ آینده ایران است؛ آیندهای که قرار است به دست همین دانشآموزانی ساخته شود که امروز نخستین قدمهای خود را در مسیر دانایی برمیدارند.
باشد که آنان، هم خوب بیاموزند، هم خوب بیندیشند، هم خوب بنویسند و هم خوب بسازند؛ و در این مسیر، نام و راه شهیدان، چراغی برای انتخابهای بزرگشان باشد.
آغاز سال تحصیلی را به همه دانشآموزان، فرهنگیان و خانوادههای عزیز ایران تبریک میگویم و امیدوارم سال تحصیلی پیشرو، سالی سرشار از دانایی، خلاقیت، امید، مسئولیتپذیری و افتخار برای فرزندان این سرزمین باشد.
منبع: حیات
