تقریباً ۲ ماه پس از پایان جام جهانی، انتظار میرفت نخستین فهرست تیم ملی در دوره پس از این مسابقات نشانههای روشنتری از تغییر نسل داشته باشد؛ اما ترکیب ۲۶ نفرهای که برای دیدارهای تدارکاتی مقابل ازبکستان و روسیه اعلام شده، تصویر متفاوتی ارائه میدهد. میانگین سنی این فهرست حدود ۲۹.۵ سال گزارش شده؛ عددی که نشان میدهد فاصله میان صحبت از جوانگرایی و ترکیب فعلی تیم ملی همچنان قابل توجه است. تغییراتی که بیشتر شبیه ترمیم است تا پوستاندازی نگاهی به اسامی دعوتشده نشان میدهد قلعهنویی بخشی از نفرات باتجربه و مورد اعتماد خود را همچنان حفظ کرده است.
علیرضا بیرانوند، سیدحسین حسینی، احسان حاجصفی، شجاع خلیلزاده، رامین رضاییان، سعید عزتاللهی، مهدی طارمی و سردار آزمون از جمله بازیکنانی هستند که بخش قابل توجهی از تجربه ملی تیم را نمایندگی میکنند. در کنار آنها البته چند چهره تازه یا کمتجربهتر نیز وارد فهرست شدهاند؛ از محمدمهدی زارع و سامان فلاح گرفته تا عارف حاجیعیدی، میلاد سورگی و امیرحسین محمودی؛ بنابراین نمیتوان گفت هیچ تغییری در فهرست اتفاق نیفتاده است؛ مسئله اصلی، وزن این تغییرات در مقابل حفظ هسته قدیمی است.
حتی گزارشهای بررسی فهرست جدید نیز تأکید کردهاند که میانگین سنی نسبت به تیم جام جهانی پایینتر آمده، اما این کاهش هنوز به معنای تغییر نسل کامل نیست. میانگین سنی فهرست جام جهانی ۲۹ سال و ۸ ماه اعلام شده و در فهرست جدید نیز همچنان بازیکنان باتجربه سهم قابل توجهی دارند. چند جوان؛ اما چند فرصت واقعی؟ در فهرست جدید نام بازیکنانی دیده میشود که میتوانند بخشی از نسل بعدی تیم ملی باشند. حضور سامان فلاح، محمدمهدی زارع، میلاد سورگی و امیرحسین محمودی در همین دسته قرار میگیرد. با این حال، دعوت شدن به اردو با تبدیل شدن به بازیکن ثابت تیم ملی تفاوت دارد.
آزمون واقعی جوانگرایی نه صرفاً در تعداد نامهای جدید، بلکه در میزان اعتماد به آنها در مسابقات و استمرار حضورشان در چرخه ملی مشخص خواهد شد.
از سوی دیگر، غیبت بخشی از بازیکنان جوان به دلیل حضور تیم امید در بازیهای آسیایی ناگویا نیز باید در تحلیل این فهرست لحاظ شود. دانیال ایری، امیرحسین حسینزاده و امیرمحمد رزاقینیا از جمله نفراتی هستند که به همین دلیل در اختیار تیم بزرگسالان قرار نگرفتهاند و فدراسیون نیز اعلام کرده امکان حضور آنها در اردوهای بعدی وجود دارد. همزمانی این اردو با تغییر رویکرد فابیو کاناوارو در تیم ملی ازبکستان، مقایسه جالبی ایجاد کرده است. در فهرست ۳۳ نفره ازبکستان برای فیفادی پیشرو، ۱۳ بازیکن برای نخستین بار دعوت شدهاند و تنها سه بازیکن بالای ۳۰ سال حضور دارند.
همچنین ۱۹ بازیکن این فهرست زیر ۲۳ سال هستند و میانگین سنی آن حدود ۲۳.۵ سال اعلام شده است. این تفاوت به خودی خود به معنای درست یا غلط بودن یکی از دو رویکرد نیست؛ تیمها شرایط، اهداف و نسلهای متفاوتی دارند. با این حال، برای فوتبال ایران یک پرسش جدی ایجاد میکند: اگر قرار است پس از جام جهانی، چرخه تازهای برای سالهای آینده ساخته شود، چه زمانی باید سهم بازیکنان جوان در تیم ملی به شکل محسوس افزایش پیدا کند؟ وعده جوانگرایی؛
آزمون واقعی در زمین قلعهنویی اکنون با تیمی روبهرو است که پس از جام جهانی باید وارد مرحله تازهای شود و جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ نیز در افق آن قرار دارد. حفظ تجربه برای چنین دورهای قابل انتظار است، اما ادامه همین ساختار برای مدت طولانی میتواند فرصت آزمایش نسل بعد را محدود کند.
در نهایت، ۲ بازی برابر ازبکستان و روسیه فقط دیدارهای تدارکاتی معمولی نیستند؛ این مسابقات نخستین فرصت کادر فنی برای نشان دادن میزان اعتماد به چهرههای تازه خواهد بود. فهرست فعلی هنوز از یک تغییر نسل گسترده حکایت نمیکند؛ اما عملکرد و میزان استفاده از بازیکنان جوان در ماههای آینده مشخص خواهد کرد که کاهش عدد میانگین سنی، آغاز یک تغییر واقعی بوده یا صرفاً جابهجایی محدود چند نام در فهرست تیم ملی. انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری میزان
