مسأله فقط به یک بخش محدود نیست؛ اسکان ورزشکاران، حملونقل، ثبتنام و صدور آیدی کارت و حتی شرایط کاری خبرنگاران و عکاسان با انتقادهایی همراه بوده است. رویترز نیز در گزارش افتتاحیه مسابقات، از «دوره آمادهسازی پردردسر» و شکایت هیأتها درباره اسکان و حملونقل نوشته است. یکی از تصمیمهای بحثبرانگیز میزبان، نساختن دهکده اختصاصی ورزشکاران بود. برگزارکنندگان با هدف کاهش هزینهها و ملاحظات زیستمحیطی، بیش از ۱۷هزار ورزشکار و همراه را میان هتلها، اقامتگاههای موقت کانتینری و کشتی کروز تقسیم کردند.
حدود ۴۰۰۰ نفر در کشتی «Costa Serena» و حدود ۲۰۰۰ نفر در واحدهای موقت مستقر شدند و خیلی از تیمها با مشکلاتی مانند تخصیص نامناسب اتاقها روبهرو بودند. شرایط اقامتگاههای موقت نیز اعتراضهایی به دنبال داشت. برخی بسکتبالیستهای کرهجنوبی از کوچک بودن اتاقها و کوتاه بودن تختها برای بازیکنان قدبلند گلایه کردند. بارندگی شدید ناگویا مسأله را جدیتر کرد؛ حدود ۴۰۰ ورزشکار مستقر در اقامتگاههای موقت برای مدتی تخلیه شدند و گزارشهایی از نشت آب نیز منتشر شد. کشتی کروز که قرار بود راهحلی خلاقانه برای نبود دهکده ورزشکاران باشد، خود به یک چالش تبدیل شد.
ورود و پذیرش برخی ورزشکاران با تأخیرهای چندساعته همراه شد و برخی ورزشکاران پس از ساعتها انتظار و مشکلات ثبتنام، ناچار شدند برای استراحت به هتل بروند. از سوی دیگر، با نزدیک شدن طوفان «دوجوآن»، احتمال خروج کشتی از بندر برای حفظ ایمنی مطرح شد؛ سناریویی که میتوانست حدود ۴۰۰۰ ورزشکار و همراه را برای مدتی از خشکی و محل مسابقات دور کند. گزارشها حاکی از آن است که بازگشت کشتی در چنین شرایطی تا ۴۸ ساعت طول میکشد. حملونقل شاید آشکارترین نقطه ضعف این دوره بوده است.
اتوبوسهای تیمهای فوتبال کرهجنوبی و قطر بهجای ورزشگاه محل مسابقه، به یک ورزشگاه بیسبال رفتند. تیم والیبال زنان ویتنام نیز به هتل اشتباه منتقل شد و اعضای تیم مجبور شدند بخشی از مسیر را همراه وسایل خود طی کنند. ورزشکاران برخی کشورها هم از تأخیر اتوبوسها و مسیرهای طولانی تا برخی محلهای تمرین و مسابقه گلایه داشتند. خبرنگاران و عکاسان نیز از این آشفتگی بینصیب نماندهاند؛ موضوعی مهم در مسابقاتی که بیش از ۹۳۰۰ نفر از عوامل رسانهای و تلویزیونی برای پوشش آن ثبت شدهاند.
گزارشهای میدانی از تأخیر سرویسهای رسانهای، نبود تابلوهای راهنمای کافی و اطلاعات متناقض درباره محل حرکت اتوبوسها حکایت دارد. یک گزارشگر نوشته برای یافتن سرویس رسانهای در ایستگاه عظیم ناگویا بیش از یک ساعت جستوجو کرده و حتی نیروهای مستقر نیز نتوانستهاند راهنمایی یکسانی ارائه دهند. در نمونهای دیگر، خبرنگاران برای پوشش والیبال منتظر اتوبوسی ماندند که در زمان اعلامشده نرسید. حتی گزارش دیگری از سردرگمی کارکنان و رانندگان درباره مقصد سرویس رسانهای خبر داده است.
البته برگزارکنندگان و شورای المپیک آسیا بخشی از این مشکلات را مسائل اولیه یک رویداد بسیار بزرگ دانستهاند، با این حال، مجموعه اتفاقات روزهای ابتدایی نشان میدهد تصمیم به حذف دهکده سنتی ورزشکاران و اتکا به کشتی، اقامتگاههای موقت و هتلهای پراکنده، همراه با ضعف شبکه حملونقل و اطلاعرسانی، فشار قابلتوجهی بر ساختار اجرایی مسابقات وارد کرده است. برای کشوری که «دقت و نظم» همواره بخشی از اعتبار بینالمللیاش در میزبانی رویدادهای بزرگ بوده، شروع بازیهای آسیایی ناگویا تصویری متفاوت و پرحاشیه به نمایش گذاشته است.
منبع: جام جم آنلاین
