به گزارش جام جم آنلاین؛ سیروس ابراهیمزاده بازیگر، کارگردان، نویسنده، مترجم و گویندهای بود که بیش از شش دهه در آسمان هنر ایران درخشید. سیروس ابراهیمزاده در کارنامه بازیگری خود سابقه بازی در آثار خاطرهانگیزی همچون «حسن کچل» (علی حاتمی)، «ستارخان»، «کمالالملک» (۱۳۶۲، علی حاتمی)، «مومیایی ۳» (برنده تندیس زرین بهترین بازیگر نقش دوم مرد، جشن خانه سینما، ۱۳۷۹)، «هتل کارتن»، «شمعی در باد»، «مسافر ری»، «چهره»، «همسر»، «تحفهها»، «مجسمه»، سریال «اختاپوس» (تلویزیون ملی ایران، ۱۳۵۰-۵۳)، «آرایشگاه زیبا»، «تنهاترین سردار»، «ولایت عشق»، «کاکتوس»، «حس سوم» و «ساختمان پزشکان» را در کارنامه داشت.
سیروس ابراهیمزاده؛ نویسنده و مترجم این هنرمند نوشتن را از سال ۱۳۵۵ آغاز کرد و چند مجموعه داستان و نمایشنامه تألیف کرد، اما این کار با گسترش فعالیت بازیگریاش با وقفه مواجه شد. تا اینکه در سال ۱۳۸۳ دوباره ترجمه را از سر گرفت و از جمله آثار او میتوان به «ثروت ملل»، ترجمه او از اثر کلاسیک آدام اسمیت (پدر علم اقتصاد)، «آقا پسر به خانه میآید» ـ ترجمه رمانی از آ. آ. میلن (خالق «پو خرسه») ـ که توسط نشر قطره منتشر شده و به تأثیرات جنگ جهانی اول بر زندگی خانوادگی میپردازد، اشاره کرد.
«اولین پرواز» (یا «کوتی و موتی، اولین پرواز») ـ ترجمه داستانی کودکانه از ماکسیم گورکی، منتشرشده توسط انتشارات ماهور ـ که نسخه صوتی آن را نیز خودش اجرا کرده است. «یک خواهش کوچک» ـ اثر تألیفی خودِ او با رویکردی طنزآمیز درباره فرهنگ، آدابورسوم و خاطرات کودکیاش در اردبیل ـ و «پند پیر عقل» و «از غم به شادمانی» ـ روایتهای صوتی او از متون کلاسیک فارسی (قابوسنامه و گزیده «فرج بعد از شدت») ـ نیز از دیگر آثار اوست.
ویژگی نسل طلایی تئاتر ایران اما نکته اینجاست که این چندبعدی بودن در عرصه هنر محدود به سیروس ابراهیمزاده نمیشود. گویی این یکی از ویژگیهای آن دوره بوده که میتوان علت آن را به اختصار اینگونه توضیح داد که این هنرمندان در فضایی رشد کردند که تفکیک سختگیرانهای میان «بازیگر»، «نویسنده» و «مترجم» وجود نداشت؛ بسیاری از آنها همزمان درگیر متن، صحنه و ترجمه آثار نمایشی غربی بودند (از جمله به این دلیل که تئاتر مدرن ایران در آن دوره بهشدت به ترجمه و اقتباس از نمایشنامههای غربی متکی بود).
علی نصیریان؛ نمونهای از هنرمندان چندوجهی یکی از شناختهشدهترین نمونههای این نسل علی نصیریان است که مسیر حرفهایاش از همان ابتدا با نویسندگی همراه بود. نصیریان در سال ۱۳۳۵ برای نگارش نمایشنامه «بلبل سرگشته» در یک مسابقه نمایشنامهنویسی جایزه گرفت و در سالهای بعد آثاری، چون تلهتئاتر «افعی طلایی» (اقتباسی از داستان «داشآکل» نوشته صادق هدایت) را همزمان نوشت و کارگردانی کرد.
منبع: جام جم آنلاین
