باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم سادات بهادر _ گاهی فاصله میان سکوی قهرمانی و جاده بازگشت، فقط چند ساعت است؛ چند ساعتی که میتواند تمام داستان یک ورزشکار را در خود جای دهد. مائده سلاجقه، دختر ۱۹ ساله کرمانی، یکی از همین روایتهاست؛ ورزشکاری که سالها دویده، پریده، آسیب دیده و دوباره به میدان برگشته تا سرانجام طلای پرش طول کشور را به نام کرمان ثبت کند، اما در پایان همین مسیر، خودش را تنها کنار جاده باغین دید؛ با مدال طلا بر گردن و چمدانی در دست. سلاجقه متولد ۱۳۸۶ است و ورزش را از کودکی با ژیمناستیک آغاز کرده است.
مدالهای نخست را در همان سالها تجربه کرد و بعدتر، مسیرش به دوومیدانی رسید؛ رشتهای که حالا نزدیک به یک دهه از عمرش را در آن سپری کرده و پرش طول و سهگام، بخش اصلی زندگی ورزشیاش شده است. برای او پیست تارتان فقط محل تمرین نیست؛ سالهایی از زندگیش در خطوط سفید مسیر پرش و چاله پرش گذشته است. سالهایی که با رؤیای پوشیدن پیراهن تیم ملی و رسیدن به میدانهای بزرگتر سپری شده و حالا یک مدال طلای کشور نیز به کارنامهاش اضافه شده است. تنهایی پشت یک عنوان افتخارآمیز سلاجقه خود را تنها دختر مدالآور پرشهای استان کرمان میداند؛
عنوانی که شاید در نگاه نخست، فقط یک افتخار باشد، اما پشت آن سالهایی از تلاش و کمبود حمایت قرار دارد. او تا آستانه اعزام با تیم ملی پیش رفته بود، اما آسیبدیدگی مچ پا در آخرین گام، فرصت پوشیدن پیراهن تیم ملی را برایش به تعویق انداخت. با این حال، این آسیب پایان مسیر نبود و تمرینها ادامه پیدا کرد تا در رقابتهای قهرمانی کشور، طلای پرش طول را به دست آورد. به گفته سلاجقه، کارشناسان و مربیان، فیزیک، تکنیک و ظرفیت او را مناسب حضور در سطوح بینالمللی میدانند و حتی مسیر المپیک را نیز برای او متصور هستند؛
اما رسیدن به چنین سطحی فقط به استعداد و انگیزه وابسته نیست. تجهیزات تخصصی، ریکاوری، تغذیه مناسب و آرامش روانی، بخشی از نیازهای یک ورزشکار حرفهای است. او میگوید: برای دریافت حمایت، درهای مختلفی را زده است؛ از ادارهکل ورزش و جوانان گرفته تا باشگاه مس و استانداری، اما به گفته خودش، حاصل این پیگیریها سکوت و وعدههایی بوده که در رفتوآمدهای اداری بینتیجه مانده است. طلایی که با یک سفر معمولی برگشت طلای قهرمانی کشور، اما پایان ماجرای این ورزشکار نبود.
سلاجقه روایت میکند که هنوز رقابتها و مراسم بهطور کامل تمام نشده بود که از او خواسته شد برای رسیدن به ترمینال، سریع محل مسابقات را ترک کند. او با مدال طلا بر گردن سوار یک اتوبوس معمولی شد؛ اتوبوسی که به گفته خودش حتی VIP هم نبود و بخش زیادی از مسافران آن را کارگران فصلی و اتباع تشکیل میدادند. اما مسئله اصلی برای سلاجقه، معمولیبودن اتوبوس نبود؛ مقصدی بود که در پایان مسیر انتظارش را میکشید. او میافزاید: اتوبوس در محدوده پمپبنزین باغین توقف کرد و او و همراهانش از آن پیاده شدند. بعدتر متوجه شد بلیت او برای مقصد «مشهد ـ سیرجان» تهیه شده بود؛
موضوعی که خودش از آن اطلاع نداشت. در حالی که خانواده سلاجقه در ترمینال کرمان با گل منتظر بازگشت قهرمانشان بودند، او در باغین از اتوبوس پیاده شده بود؛ بدون آنکه کسی برای استقبال در محل حضور داشته باشد. مدال طلا و جاده باغین سلاجقه میگوید: ابتدا دقیقاً نمیدانسته کجاست و با پرسوجو از اطرافیان متوجه شده در باغین قرار دارد. بعد با خانواده تماس گرفته و از آنها خواسته است برای بردنش به باغین بیایند. تصویر این لحظه، شاید ساده باشد؛ قهرمانی جوان با یک چمدان در دست و مدال طلایی که هنوز بر گردنش است، منتظر خانوادهای که قرار بوده در ترمینال کرمان استقبالش کنند.
اما برای سلاجقه، این اتفاق تنها یک ماجرای مربوط به بازگشت از مسابقات نیست؛ بخشی از دغدغهای بزرگتر است؛ دغدغه ورزشکاری که میگوید برای رسیدن به سکو، بیش از آنکه حمایت داشته باشد، به تلاش شخصی و همراهی خانواده و مربیانش تکیه کرده است. هزینه قهرمانی روی دوش خانواده مسیر قهرمانی برای سلاجقه فقط تمرین و مسابقه نیست. کفش تخصصی پرش، تغذیه، مکمل و تمرینات حرفهای، هزینههایی هستند که به گفته او، بخش قابل توجهی از بار مالی آنها بر دوش خانوادهاش قرار گرفته است.
او از پدر و مادرش به عنوان مهمترین حامیان خود یاد میکند و میگوید: اگر تا امروز توانسته در این مسیر بایستد، حمایت خانوادهاش نقش اصلی را داشته است. سلاجقه همچنین از مربیانش، آقای اکبرپور و خانم جعفری، قدردانی میکند که به گفته او، با وجود کمبودها، برای پیشرفتش وقت و دانش خود را صرف کردهاند. حالا، اما او میگوید برای پیگیری مطالباتش مسیر قانونی را دنبال خواهد کرد و قصد دارد در همین هفته برای دیدار با دادستان وقت بگیرد تا مسائل و مشکلات خود را مطرح کند. رؤیایی که هنوز خاموش نشده است با همه این فراز و نشیبها، مائده سلاجقه هنوز از آینده حرف میزند؛
از رؤیای پوشیدن پیراهن تیم ملی، حضور در رقابتهای بینالمللی و روزی که بتواند برای پرچم ایران در میادین بزرگتر رقابت کند. او هنوز ۱۹ ساله است و مدال طلای کشور را تازه به کارنامهاش اضافه کرده است. پشت این مدال، سالها تمرین، آسیبدیدگی، هزینه خانواده و تلاش مربیانی قرار دارد که او را در این مسیر همراهی کردهاند. حالا پرسش اصلی فقط درباره یک سفر و یک بازگشت نیست؛ درباره استعدادی است که میتواند مسیرش را به سمت میادین بزرگتر ادامه دهد، اگر حمایت لازم در کنار تلاشش قرار بگیرد. سلاجقه قهرمانی را با مدال ثابت کرده است؛
آنچه باقی مانده، فراهمکردن شرایطی است که این مدال، آغاز راه باشد نه نقطهای که یک استعداد جوان در همانجا متوقف شود.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
