ما در انجمن سینمای جوانان ایران، دفتر گرگان، معتقدیم که توسعه فعالیتهای هنری، فرآیندی است که مستقیماً با سلامت روان جامعه پیوند خورده است. هنر، با ماهیتِ تخلیهای و بازنماییکنندهاش، ابزاری قدرتمند برای **کاهش سطح استرس و اضطراب عمومی** است. زمانی که افراد از طریق خلق یا تماشای یک اثر هنری، با دغدغههای درونی خود مواجه میشوند و آنها را در قالب نمادها و داستانها بازتعریف میکنند، نوعی «تخلیه روانی» (Catharsis) رخ میدهد که میتواند تنشهای انباشته شده را در سطح فردی و سپس اجتماعی تعدیل کند.
علاوه بر این، توسعه گسترده هنرهای تجسمی، نمایشی و سینمایی، منجر به ایجاد یک **پویایی فرهنگی** میشود. پویایی فرهنگی یعنی جامعهای که در آن ایدهها در جریان هستند، گفتگوهای سازنده شکل میگیرد و تنوع دیدگاهها به جای ایجاد اصطکاک، باعث غنای فکری میشود. این جریانِ پویا، جامعه را از حالت سکون و انفعال خارج کرده و به سمت کنشگری و خلاقیت سوق میدهد. اما مهمترین نقش هنر در دوران معاصر، ایفای نقش در **افزایش تابآوری (Resilience) جامعه در مواجهه با بحرانها** است. بحرانها، چه اجتماعی باشند و چه طبیعی، همواره با موجی از ناامیدی و بیثباتی همراه هستند.
هنر در این لحظات حساس، با بازنمایی قدرتِ بقا و امید، به انسانها یادآوری میکند که چگونه میتوان از میان ویرانهها، معنای جدیدی یافت. هنر به ما میآموزد که چگونه با استفاده از ابزارهای خلاقانه، با واقعیتهای سخت مواجه شویم و به جای فروپاشی، بازسازی شویم. در واقع، جامعهای که از فعالیتهای هنری برخوردار است، جامعهای است که «مصونیت روانی» بیشتری دارد؛ جامعهای که در برابر تلاطمهای زندگی، به جای شکستن، منعطف میماند و از بحرانها برای رسیدن به درکی عمیقتر از هستی استفاده میکند.
هدف ما در انجمن سینمای جوانان، حمایت از این جریان خلاق برای ساختن جامعهای است که با هنر، آرامش را مییابد و با هنر، ایستادگی میکند.
منبع: جام جم آنلاین
