بعد از پخش 9 قسمت از مستند مسابقه «دلیران»، رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما و مدیر شبکه کودک همراه تهیهکننده و کارگردان این برنامه و همچنین مدیرعامل سروشپلاس در نشستی با حضور خبرنگاران از رویکرد تعاملی این برنامه صحبت کردند. براساس این رویکرد تعاملی، بیننده میتواند رأی دهد که شرکتکنندگان در مسابقه از کدام مسیر عبور کنند یا دست به کدام انتخاب بزنند. بنابراین هر دو مسیر تصویربرداری و آمادهسازی میشود اما آن مسیری که مخاطب با رأی خود انتخاب میکند پخش خواهد شد.
البته بینندگان میتوانند گزینه دیگر را که در رأیگیری انتخاب است، در پیامرسان سروش مشاهده کنند. به گزارش جامجم، رئیس مرکز کودک و نوجوان سیما در اینباره گفت: در برنامه دلیران با تعامل هوشمند، سکان هدایت قصه را به مخاطب سپردیم. این رویداد، گامی مهم در راستای تحول رسانهای و ایجاد تعامل واقعی با نسل جدید مخاطبان بهشمار میرود. تلویزیون از برادکست سنتی به سوی تعامل صددرصدی گام برمیدارد.
محمدصادق باطنی، با تأکید بر اینکه با نسلی مواجهیم که با فرهنگ کامنت، وایرال و فوروارد رشد کرده است، گفت: تلویزیون از ابتدا رسانهای یکسویه و مبتنی بر برودکست بود که در آن کنداکتور چیده میشد و مخاطب نقشی در تصمیمگیری نداشت اما امروز برای زنده نگه داشتن رسانه، باید به سمت تعامل رفت؛ چنانکه برای نخستین بار در مسابقه «کهکشان» از تکنولوژی مشارکت مستقیم بیننده بهره بردیم.
وی با اشاره به پیشینه 20 ساله داستانهای تعاملی در جهان و تجربههای مشابه در نتفلیکس افزود: پس از آزمایشهای موفقیتآمیز جمعسپارانه با نوجوانان در سینما، تصمیم به ساخت محصولات تعاملی گرفتیم. مستند مسابقه دلیران که فصل دوم آن به سرانجام رسیده، نمونهای بارز از این رویکرد است که اینک در 9 قسمت پخششده، نشان داده است مخاطبان میتوانند نیمی از روند اتفاقات برنامه را به دست بگیرند. همکاری با سروشپلاس نیز این مسیر دوسویه را بیش از پیش تقویت کرده است.
در ادامه، امین شریفی، مدیرعامل سروشپلاس، با ارائه آمار و ارقام مربوط به بازدیدها و تعامل کاربران با برنامه دلیران از طریق این پیامرسان، این همکاری را تجربهای بسیار موفق و حکایتگر استقبال گرم مخاطبان ارزیابی کرد. آموزش مفهوم انتخابگری به شکلی عینی در این نشست همچنین محمدحسین بخشیزاده، مدیر شبکه کودک، این مستند مسابقه را یکی از قالبهای مغفولمانده برای گروه سنی کودک دانست و گفت: مجموعه دلیران، کودکان را در اقلیمهای گوناگون و به دور از خانواده، در چالشهای سخت کوه و دریا قرار میدهد.
این چالشها گرچه در ظاهر دشوارند اما بازخوردهای فوقالعادهای به همراه داشته است. وی مخاطب هدف این برنامه را کودکان 9 تا 12 ساله عنوان کرد و افزود: دلیران به بچهها میآموزد که انتخابهایشان را بر پایه منطق، عقلانیت و مشورت استوار کنند. در فصل جدید، مفهوم انتخابگری به شکلی عینی به مخاطب منتقل شده تا او در کنار تماشا، عملا درگیر روند تصمیمگیری شود. در ادامه نشست، مصطفی رضوانی، تهیهکننده دلیران، با اشاره به ریشههای شکلگیری این ایده از سال 1400 بیان کرد: شبکه کودک دغدغه ساخت مستندی با محوریت آموزشهای امدادی، نجات و بقا در طبیعت را داشت.
ما تلاش کردیم چالشها را به گونهای طراحی کنیم که کودکان نهتنها مهارتهای بقا را بیاموزند، بلکه در مواجهه با ترسهای خود، در معرض انتخابهای واقعی و سرنوشتساز قرار گیرند. او در ادامه با تشریح ابعاد این پروژه، بر دو محور محتوا و فناوری تأکید کرد و گفت: در کنار ساختار تعاملی، ما بهدنبال نمایش شکوه اقلیمها و جاذبههای ایران بودیم. در همین راستا، مفهوم محتوایی یاریگری را به تاروپود برنامه اضافه کردیم؛ ارزشی که ریشهای دیرینه در سنت و فرهنگ ما دارد و حالا در قالب کار جمعی به کودکان آموزش داده میشود.
رضوانی در مورد سختیهای فرمی این برنامه افزود: این تجربه برای ما هم ارزشمند بود و هم چالشبرانگیز؛ چراکه برای تحقق حق انتخاب مخاطب، ناچار شدیم سکانسهای متعددی را بهصورت جایگزین ضبط کنیم. در واقع، انتخابی که بچهها در لحظه انجام میدهند، ماحصل ضبط چندین روایت است که حالا در سرویسهای آنلاین قابل مشاهده است. دلیران تنها یک مسابقه نیست، بلکه یک تور تصویری جذاب از ایران است؛ جایی که دوربین ما به نقاطی سفر کرده که تاکنون در هیچ قاب تصویری دیده نشدهاند.
یک کامیون محتوا داشتیم مجید رستگار، کارگردان فصل دوم دلیران نیز در این نشست با توصیف فضای تولید این برنامه بهعنوان یکی از نفسگیرترین تجربیات حرفهایاش، گفت: ما با یک کامیون محتوا روبهرو بودیم! فقط پنج ماه درگیر سناریونویسی بودیم و هر قسمت 15 صفحه فیلمنامه داشت اما چالش اصلی وقتی شروع شد که عنصر تعامل به کار اضافه شد؛ ما باید در لحظه و بدون داشتن سناریوی از پیش تعیینشده برای همه احتمالات، فکر میکردیم و تصمیم میگرفتیم.
رستگار در ادامه با اشاره به ماهیت مستندگونه کار که مجالی برای اشتباه نمیگذارد، افزود: در کار مستند، ما فقط یک فرصت برای تصویربرداری داریم؛ این یعنی فشار کار دوچندان بود. به نقاطی رفتیم که تا به حال تجربه نکرده بودیم. رستگار همچنین به دشواریهای تولید این فصل اشاره کرد و گفت: تولید برنامه در شرایط جوی سخت و با دمای حدود ۴۲ درجه و در مسافتهای طولانی انجام شد. برای طراحی مسابقه، مناطق مختلف جنوب و شمال کشور را بررسی کردیم تا موقعیتهایی پیدا کنیم که علاوه بر ایجاد چالش برای شرکتکنندگان، تصاویر متفاوتی از طبیعت ایران به مخاطب ارائه دهد.
وی افزود: در بخش جنوب، مناطقی از چابهار، کنارک، بیریس، سرباز، کوههای مریخی و درک بررسی شد و پس از مشاهده لوکیشنها، طراحی مسابقات نیز متناسب با ظرفیتهای همان مناطق شکل گرفت. در شمال نیز به دنبال نشان دادن تنوع جغرافیایی و طبیعی بودیم؛ از مناطق جنگلی و کوهستانی گرفته تا فضاهای ابری، دریا و رودخانهها. تلاش کردیم در ابتدای هر قسمت درباره زیباییهای یک منطقه از ایران صحبت کنیم تا مخاطب با جغرافیای کشور آشناتر شود و در کنار سرگرمی، حس علاقه و مسئولیت نسبت به سرزمین خود را نیز تجربه کند.
منبع: جام جم آنلاین
