داستان هادیانی از سالنهای ژیمناستیک مشهد آغاز شد؛ جایی که از کودکی بخش بزرگی از زندگیاش را در آن گذراند. سالها تمرین با یک رؤیای مشخص همراه بود: پوشیدن پیراهن تیم ملی و حضور در میدانهای بزرگ بینالمللی. رؤیایی که سرانجام پس از حضور در تیم مشهد، دعوت به اردوی تیم ملی و پشت سر گذاشتن دو مسابقه انتخابی به واقعیت تبدیل شد. اولین آزمون جدی بینالمللی هادیانی در رقابتهای آسیایی زونی چین رقم خورد. او در ماده پرش خرک و در میان ۶۲ ورزشکار بزرگسال، رتبه بیستودوم را کسب کرد؛ تجربهای که به گفته خودش، انگیزه و باور او را برای ادامه مسیر بیشتر کرد.
خودش میگوید: «حضور در تیم ملی واقعا یک رؤیا بود. همیشه با خودم میگفتم یک روز پیراهن تیم ملی را میپوشم و برای کشورم در مسابقات بزرگ رقابت میکنم. بعد از مسابقات چین بیشتر باور کردم که رسیدن به سکوهای بزرگ، حتی در سطح جهانی، دور از دسترس نیست.»حالا، اما ناگویا برای هادیانی فقط یک مسابقه دیگر نیست. او میگوید حضور در این بازیها، تحقق رؤیای دوران کودکی و افتخاری بزرگ برای یک دختر ایرانی است. هدفش نیز فراتر از نتیجه شخصی است؛
هادیانی امیدوار است این حضور، راه را برای نسل بعدی ژیمناستهای دختر ایران باز کند: «میخواهم با تمام توانم رقابت کنم و بهترین عملکردم را داشته باشم. حضور در ناگویا برای من فقط یک مسابقه نیست، بلکه افتخار بزرگی است که به عنوان یک دختر ایرانی در چنین میدان مهمی حضور دارم.
امیدوارم حضور من در این رقابتها بتواند مسیر را برای حضور پررنگتر دختران ایرانی در مسابقات بزرگ آسیایی و جهانی هموار کند و در آینده شاهد حضور تعداد بیشتری از ژیمناستهای دختر ایران در میادین بینالمللی باشیم.»شاید به همین دلیل، نام هنگامه هادیانی پیش از آنکه نتیجه مسابقهاش مشخص شود، در تاریخ ژیمناستیک ایران ثبت شده است؛ او نخستین قدم را برداشته تا نفرات بعدی، مسیر طولانیتری را طی کنند.
منبع: جام جم آنلاین
